आयुष्याचा प्रवास : न विचारता दिलेलं तिकीट....सुनिल जाधव पुणे, 9359850065
आपण जन्माला येतो तेव्हा कुणी आपल्याला विचारत नाही,
“तुला कुठे जायचं आहे?”
हातात एक तिकीट दिलं जातं…
गाडी सुरू असते…
आणि नाव असतं, आयुष्य.
“तुला कुठे जायचं आहे?”
हातात एक तिकीट दिलं जातं…
गाडी सुरू असते…
आणि नाव असतं, आयुष्य.
या प्रवासात प्रत्येकजण प्रवासी असतो,
पण कुणाचं तिकीट जनरलचं असतं,
कुणाचं स्लीपरचं,
तर कुणी एसीत बसलेला असतो.
गाडी मात्र सगळ्यांसाठी तीच असते.
पण कुणाचं तिकीट जनरलचं असतं,
कुणाचं स्लीपरचं,
तर कुणी एसीत बसलेला असतो.
गाडी मात्र सगळ्यांसाठी तीच असते.
कुणी खिडकीजवळ बसलेला असतो,
बाहेरचं सौंदर्य पाहतो.
कुणी उभा असतो,
फक्त तोल सांभाळत असतो.
कुणी सीट असूनही अस्वस्थ असतो,
तर कुणी जमिनीवर बसूनही शांत असतो.
बाहेरचं सौंदर्य पाहतो.
कुणी उभा असतो,
फक्त तोल सांभाळत असतो.
कुणी सीट असूनही अस्वस्थ असतो,
तर कुणी जमिनीवर बसूनही शांत असतो.
इथेच आयुष्याचा पहिला धडा मिळतो,
सुख ही जागेवर नाही, तर दृष्टीवर अवलंबून असतं.
सुख ही जागेवर नाही, तर दृष्टीवर अवलंबून असतं.
अविवाहित माणूस या प्रवासात सतत पुढच्या स्टेशनकडे पाहत असतो.
“पुढे काय असेल?”
“माझा थांबा कुठला?”
त्याच्या हातात वेळ असतो, पण दिशेची खात्री नसते.
तो खिडकीतून स्वप्नं पाहत राहतो,
पण अचानक एखाद्या स्टेशनवर गाडी थांबते,
जबाबदारी नावाचं.
“पुढे काय असेल?”
“माझा थांबा कुठला?”
त्याच्या हातात वेळ असतो, पण दिशेची खात्री नसते.
तो खिडकीतून स्वप्नं पाहत राहतो,
पण अचानक एखाद्या स्टेशनवर गाडी थांबते,
जबाबदारी नावाचं.
तेव्हा कळतं,
प्रवास फक्त पाहण्यासाठी नसतो,
तर निभावण्यासाठी असतो.
प्रवास फक्त पाहण्यासाठी नसतो,
तर निभावण्यासाठी असतो.
विवाहित माणूस मात्र दोन तिकिटांसह प्रवास करतो.
त्याचं सामान दुप्पट असतं,
स्वतःचं आणि दुसऱ्याचं.
कधी गाडी हलते तेव्हा
स्वतः पडू नये म्हणून नाही,
तर सोबतच्याला धरून ठेवण्यासाठी तो जागा असतो.
त्याचं सामान दुप्पट असतं,
स्वतःचं आणि दुसऱ्याचं.
कधी गाडी हलते तेव्हा
स्वतः पडू नये म्हणून नाही,
तर सोबतच्याला धरून ठेवण्यासाठी तो जागा असतो.
इथे आयुष्य सांगतं,
प्रवास सोपा नसतो, पण सोबत असेल तर सहन होतो.
प्रवास सोपा नसतो, पण सोबत असेल तर सहन होतो.
विधवा किंवा विधुर व्यक्ती हा प्रवासी वेगळाच असतो.
त्याच्या शेजारीची सीट रिकामी असते,
पण आठवणी भरलेल्या असतात.
लोक चढतात, उतरतात,
तो मात्र त्या रिकाम्या सीटला सरकवत नाही.
त्याच्या शेजारीची सीट रिकामी असते,
पण आठवणी भरलेल्या असतात.
लोक चढतात, उतरतात,
तो मात्र त्या रिकाम्या सीटला सरकवत नाही.
तो प्रवास थांबवत नाही,
फक्त हळू चालतो.
आणि इथे आयुष्य हळूच सांगतं,
काही रिकाम्या जागा भरायच्या नसतात,
त्यांच्यासोबत चालायचं असतं.
फक्त हळू चालतो.
आणि इथे आयुष्य हळूच सांगतं,
काही रिकाम्या जागा भरायच्या नसतात,
त्यांच्यासोबत चालायचं असतं.
गरीब माणूस या गाडीत नेहमी दरवाजाजवळ असतो.
वारं अंगावर येतं,
धूळ डोळ्यात जाते,
पण त्याला आत शिरायचं स्वप्न असतं.
त्याच्या हातात जास्त सामान नसतं,
पण सहनशक्ती भरपूर असते.
वारं अंगावर येतं,
धूळ डोळ्यात जाते,
पण त्याला आत शिरायचं स्वप्न असतं.
त्याच्या हातात जास्त सामान नसतं,
पण सहनशक्ती भरपूर असते.
तो तक्रार करत नाही,
कारण त्याला माहिती असतं,
गाडी थांबली, तर उतरावंच लागेल.
कारण त्याला माहिती असतं,
गाडी थांबली, तर उतरावंच लागेल.
श्रीमंत माणूस आरामात बसलेला असतो,
पण सतत सामानाकडे लक्ष ठेवतो.
कोणी आपली सीट घेईल का,
कोणी जवळ बसलेला खरंच प्रवासी आहे का,
हे प्रश्न त्याच्या मनात चालू असतात.
पण सतत सामानाकडे लक्ष ठेवतो.
कोणी आपली सीट घेईल का,
कोणी जवळ बसलेला खरंच प्रवासी आहे का,
हे प्रश्न त्याच्या मनात चालू असतात.
इथे आयुष्य सांगतं,
सुरक्षा असूनही अस्वस्थता असू शकते.
सुरक्षा असूनही अस्वस्थता असू शकते.
या प्रवासात एक गोष्ट मात्र सगळ्यांसाठी समान असते,
कोणीच पूर्ण तयारीत नसतं.
कुणी थांबा चुकवतो,
कुणी चुकीच्या स्टेशनवर उतरतो,
कुणी परत चढतो.
कोणीच पूर्ण तयारीत नसतं.
कुणी थांबा चुकवतो,
कुणी चुकीच्या स्टेशनवर उतरतो,
कुणी परत चढतो.
आयुष्य कधीच सांगत नाही,
“हे तुझं शेवटचं स्टेशन आहे.”
ते फक्त पुढे ढकलत राहतं.
“हे तुझं शेवटचं स्टेशन आहे.”
ते फक्त पुढे ढकलत राहतं.
हा लेख वेगळा वाटावा कारण तो सांगतो,
आयुष्य म्हणजे यश अपयशाची मोजदाद नाही,
तर आपण किती वेळा प्रवास सुरू ठेवला याची नोंद आहे.
आयुष्य म्हणजे यश अपयशाची मोजदाद नाही,
तर आपण किती वेळा प्रवास सुरू ठेवला याची नोंद आहे.
रोज वाचताना याचा अर्थ बदलतो.
आज हा लेख थकलेल्या माणसाला सांगतो,
“थोडा वेळ बस.”
उद्या घाईत असलेल्याला सांगतो,
“खिडकीतून पाह.”
परवा निराश माणसाला सांगतो,
“गाडी अजून चालू आहे.”
आज हा लेख थकलेल्या माणसाला सांगतो,
“थोडा वेळ बस.”
उद्या घाईत असलेल्याला सांगतो,
“खिडकीतून पाह.”
परवा निराश माणसाला सांगतो,
“गाडी अजून चालू आहे.”
आणि एक दिवस हा लेख शांतपणे सांगतो,
तुझं तिकीट तू निवडलं नसेल,
पण प्रवास कसा करायचा,
हे मात्र तुझ्या हातात आहे.
तुझं तिकीट तू निवडलं नसेल,
पण प्रवास कसा करायचा,
हे मात्र तुझ्या हातात आहे.
आयुष्य आपल्याला योग्य जागा देत नाही,
पण योग्य अर्थ शोधायला शिकवतं.
आणि जो माणूस तो अर्थ शोधतो,
तो कुठल्याही डब्यात असला तरी
हरवत नाही.
पण योग्य अर्थ शोधायला शिकवतं.
आणि जो माणूस तो अर्थ शोधतो,
तो कुठल्याही डब्यात असला तरी
हरवत नाही.
शब्दांकन: सुनिल जाधव.पुणे 9359850065, topsunil@gmail.com
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा