संध्याकाळी अनय घरी आला तशी आर्वी धावतच त्याच्या जवळ गेली. अनयने तिला उचलून एक पप्पी दिली. तिच्या डोक्याला लागलेलं पाहून त्याने लगेच विचारलं,
“हे काय झालं?”
“हे काय झालं?”
मनीषाताई म्हणाल्या,
“खेळता खेळता पडली गं.”
“खेळता खेळता पडली गं.”
त्यानंतर त्यांनी अनघाने दिवसभर कशी काळजी घेतली हेही सांगितलं. अनघा आत बसलेली असल्याने तिला काही ऐकू आले नव्हते.
थोड्या वेळाने अनघा बाहेर आली. आर्वी आणि अनय एकमेकांशी खेळत मस्ती करताना पाहून तिच्या चेहऱ्यावर हसू उमटलं. अनघाला पाहताच आर्वी तिच्याकडे आली आणि खुणेने खाली बसायला लावलं. मग तिची खेळणी काढून तिला खेळायला सांगू लागली. अनघाही तिच्यासोबत खेळू लागली. हे सगळं अनय शांतपणे पाहत होता.
फ्रेश होऊन आला तेव्हा अजूनही दोघी खेळतच होत्या. तो मनातच हसला,
“अनघाला तिच्यासारखंच कोणीतरी खेळायला मिळालं.”
पण लगेच काही काळजीचे विचार त्याच्या मनात आले.
“अनघाला तिच्यासारखंच कोणीतरी खेळायला मिळालं.”
पण लगेच काही काळजीचे विचार त्याच्या मनात आले.
इकडे जेवण तयार होतं. अनघा ताट घेत होती पण गरम डाळ जवळ ठेवताना अचानक आर्वीकडे पाहत तिने तिला बाजूला ओढलं. आर्वी तर वाचली पण गरम डाळ अनघाच्या हातावर सांडली. तिचा हात जोरात भाजला.
मनीषाताई लगेच तिचा हात पाण्याखाली धरून ठेवल्याने थोडा आराम मिळाला. उजव्या हाताला भाजल्यामुळे तिला जेवणही जमत नव्हतं.
तेवढ्यात अनय बाहेर आला. आर्वीला उचलत त्याने काळजीने विचारलं,
“खूप लागलंय का? डॉक्टरकडे जाऊया का?”
“खूप लागलंय का? डॉक्टरकडे जाऊया का?”
आजवर काकूकडे राहून तिला भाजलं, दुखलं तरी कधी कोणी विचारलं नव्हतं. अनयने एवढ्या काळजीने विचारल्यावर तिला मनातून खूप छान वाटलं. आईचीच आठवण झाली.
ती उत्तर देईना म्हणून त्याने परत विचारलं. अनघा विचारातून बाहेर आली आणि
“नको, काही नाही,”
असं म्हणाली. पण तिचा हात पाहून मनीषाताईंनी ठामपणे तिला डॉक्टरकडे नेण्यास सांगितलं.
“नको, काही नाही,”
असं म्हणाली. पण तिचा हात पाहून मनीषाताईंनी ठामपणे तिला डॉक्टरकडे नेण्यास सांगितलं.
अनयने २-व्हीलर काढली. बसताना अनघाला त्रास होत होता, पण मनीषाताईंनी मदत केली. डॉक्टरकडून येऊन मलम लावल्यानंतर अनघाला बरं वाटलं. तेव्हा मनीषाताईंनी जेवण आणून तिला घासभर भरवलं. आयुष्यांत पहिल्यांदाच कोणीतरी तिला हाताने जेवायला घातलं होतं. तिच्या चेहऱ्यावर आनंद ओसंडत होता.
रात्री सर्वजण झोपायला गेले. आर्वी आजही अनघाजवळच झोपली, त्यामुळे अनय बाहेर हॉलमध्ये झोपला.
आर्वी झोपत नव्हती. अनघा तिला गोष्टी सांगत होती तर मनीषाताई झोपवण्याचा प्रयत्न करत होत्या. थोड्या वेळाने दोघींनाही झोप लागली. आर्वी अनघाच्या कुशीत शांत झोपली होती. अनघालाही खूप समाधान वाटत होतं.
ती पाणी घ्यायला बाहेर आली तेव्हा अनय बेडवर झोपलेला दिसला. तिने त्याच्यावर पांघरूण नीट टाकून परत आत गेली.
---
दुसरा दिवस
सकाळी उठली तेव्हा आर्वी अजूनही तिला कवटाळून झोपलेली होती. अनघा हळूच बाहेर आली. अनय ऑफिसला गेलेला होता.
किचनमध्ये गेल्यावर मनीषाताईंनी तिच्या हाताबद्दल विचारलं.
अनघा म्हणाली,
“बरा आहे आता.”
अनघा म्हणाली,
“बरा आहे आता.”
त्या तिला बसायला सांगून चहा आणायला जात होत्या, तेव्हा अनघाच्या तोंडातून पहिल्यांदाच सहज बाहेर पडलं—
“अहो, नको… आई, मी घेते.”
“अहो, नको… आई, मी घेते.”
हे ‘आई’ शब्द दोघींनाही जाणवलं. मनीषाताई पटकन म्हणाल्या,
“बघ ना… तू मला आई म्हणतेस म्हणजे मग तुला लागलेलं असताना कोणती आई तुला काम करायला देईल? आज काही नाही, तू आराम कर.”
“बघ ना… तू मला आई म्हणतेस म्हणजे मग तुला लागलेलं असताना कोणती आई तुला काम करायला देईल? आज काही नाही, तू आराम कर.”
अनघाच्या डोळ्यात पाणी आलं.
ती पुढे झाली आणि ताईंना मिठी मारली.
मनीषाताईंनीही तिच्या डोक्यावरून हात फिरवत तिला शांत केलं.
ती पुढे झाली आणि ताईंना मिठी मारली.
मनीषाताईंनीही तिच्या डोक्यावरून हात फिरवत तिला शांत केलं.
चहा झाल्यावर अनघाने रूम आवरली. आर्वी उठली तेव्हा तिला उचलून अंघोळ घातली, बिस्कीट खाऊ घातलं आणि दोघींचा वेळ छान गेला.
---
संध्याकाळ
अनय घरी आला तेव्हा खूपच थकलेला दिसत होता. मनात काहीतरी काळजी. अनघा आल्यापासून खर्च वाढला होता. त्यात त्याचं एकट्याचं कमवणं, लग्नातील खर्च, आणि अजून काही उधारी… त्याच्या चेहऱ्यावर टेन्शन स्पष्ट दिसत होतं.
मनीषाताईंनी सांगितलं की दोन दिवसांनी मामाच्या मुलीचं लग्न आहे. हे ऐकताच त्याचा चेहरा अधिकच पडला. कारण—
आई नाही, त्यामुळे आर्वीसाठी त्यालाच सुट्टी घ्यावी लागणार
लग्नासाठी आहेराचा खर्च
सुट्टी घेतली तर पगारातून कट
हिशोब हाताबाहेर जाण्याची भीती
जेवण झाल्यानंतर सर्व झोपायला गेले. अनय मात्र बाहेर फेऱ्या मारत होता. झोप येत नव्हती.
अनघा पाणी घ्यायला आली तेव्हा तिने पाहिलं की अनय विचारात हरवलेला.
ती हळूच म्हणाली,
“काय झालं?”
ती हळूच म्हणाली,
“काय झालं?”
तो नकळत हसला,
“काही नाही.”
“काही नाही.”
ती म्हणाली,
“टेन्शन आहे ना?”
तो अडखळत,
“नाही रे… काही नाही.”
“टेन्शन आहे ना?”
तो अडखळत,
“नाही रे… काही नाही.”
ती शांतपणे म्हणाली,
“मला माहितेय… मी आल्यापासून तुमचा खर्च वाढलाय.”
“मला माहितेय… मी आल्यापासून तुमचा खर्च वाढलाय.”
हे ऐकून तो थक्कच झाला.
तिने पुढे सांगितलं,
“माझ्याकडे आहेत 5000. आईनं दिलेले. तुला देईन.
आणि सुट्टीचा विचार करू नका… आर्वीला मी सांभाळेन.”
“माझ्याकडे आहेत 5000. आईनं दिलेले. तुला देईन.
आणि सुट्टीचा विचार करू नका… आर्वीला मी सांभाळेन.”
अनय काही बोलूच शकला नाही. ती मात्र काही न ऐकता त्याला जबरदस्ती बेडवर झोपवलं आणि स्वतः रूममध्ये गेली.
त्याचं टेन्शन निम्मं झालं होतं… पण तिच्या पैशांवर हात टाकणं त्याला अजिबात योग्य वाटत नव्हतं. या विचारातच तो केव्हा झोपला ते त्यालाही कळलं नाही.
---
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा