Login

लग्नानंतर च प्रेम भाग ३

love

आज अनघाला लवकरच जाग आली. आर्वी आणि मनीषा ताई अजूनही झोपलेल्या होत्या. ती फ्रेश होऊन सर्व आवरून बाहेर आली... आता जवळजवळ दीड महिना झाला होता लग्नाला, तरी काही फारसं जवळ आले नव्हतं दोघं. कधीतरी बोलायचे, कधी तर ७–८ दिवस बोलणंच नसायचं...
आर्वीसोबत अनघा रुळली होती, पण अनयला अजून तिनं फारसं ओळखलं नव्हतं. पण जेवढं दिसत होतं त्यावरून तिला अनयचं टेन्शन, धावपळ सगळं जाणवत होतं. म्हणूनच रात्री ती स्वतःहून बोलायला गेली होती.

ती रूममधून किचनमध्ये जात होती, तेव्हा तिनं पाहिलं — अनय अजून झोपलेलाच. म्हणून ती किचनमध्ये गेली आणि त्याच्यासाठी टिफिन तयार केला. काही वेळाने अनय उठला, फ्रेश झाला आणि कामाला जायला निघाला, तेव्हा अनघानं त्याला चहा आणून दिला.
चहा पाहूनच तो शॉक झाला. कारण इतके दिवस मनीषा ताईंच्या चालू असलेल्या औषधांमुळे त्या लवकर उठत नसत, आणि वयानुसार त्यांना ते जमतही नसे. त्यामुळे अनयने त्यांना कधीच फोर्सही केलं नव्हतं. पण आज चक्क अनघा चहा घेऊन आली, हा विचार त्याच्या डोक्यात आला नव्हताच.

चहा पाहतच त्याने विचारलं, “आज लवकर कशी उठली? सूर्य पश्चिमेला उगवला वाटत!”
“नाही, सूर्य उगवलाच नाहीये अजून,” ती म्हणाली, तर तो गप्प झाला.
“मग कशाला लवकर उठलीस?”
“तसंच, मला लवकर उठायची सवय आहे. आज लवकर झोप झाल्यामुळे उठले.”
“बरं, मी टिफिन ठेवला आहे रेडी करून, तो पण घेऊन जा,” ती म्हणाली.
त्याला स्वतःवरच विश्वास बसत नव्हता. “काय डब्बा नको... मी बाहेरून काहीतरी खाईन,” तो म्हणाला.
“अहो, पण मी रेडी केलाय आता. आणि एवढं वाईट जेवण नाही करते मी... खाण्यासारखंच बनवते.”
तिचं असं बोलणं ऐकून अनय फार गोंधळला, पण त्याला खूप छानही वाटलं. ऑफिसमध्ये सर्वजण डब्बे आणतात, फक्त तोच नाही नेत. आज तो डब्बा घेऊन जाणार म्हणून त्याला आतून खूप आनंद झाला.

तिनं टिफिन बेडवरच आणून दिला. तो जायला निघणार, तेवढ्यात त्याने हाक मारली — “अनघा...”
तिच्या तोंडून त्याने पहिल्यांदाच तिचं नाव घेतलं होतं. तिने मागे वळून पाहिलं, “काय?”
“Thank you... काल रात्रीसाठी. मला खरंच खूप टेन्शन आलं होतं पैशाचं. पण माझ्याकडे पैसे आले की, मी तुला ते थोडं-थोडं करून देईन. आणि आर्वीची काळजी घेण्यासाठी... माझी मदत करण्यासाठीही thank you.”
“आणि sorry... जे झालंय ते मी बदलू तर शकत नाही. पण तुला मी कोणत्याही गोष्टीमध्ये अडकवणार नाही. मला माहितेय, लग्नाआधी तू जॉब करत होतीस. तुला करायचं असेल तर तू करू शकतेस. तुझ्यावर माझी किंवा घराची कुठलीही बंधनं नाहीत. पैसे घरात द्यावेत असंही नाही. तुला जेव्हा वाटेल तेव्हा तू माझ्याशी बोलू शकतेस. आईशी मी बोलेन, पाहिजे तर...”

त्याचे विचार ऐकून तिला एक अनोखं समाधान मिळालं. पण तिला चांगलं माहिती होतं — तिनं जॉब केला तर परत अनयची कसरत वाढणार. म्हणूनच तिला सध्या तरी काम करायचंच नव्हतं.
किती दिवस त्याच्या मनात होतं हे सांगायचं — आज त्याने सांगितलं. आणि तो कामाला निघून गेला.

अनय गेल्यानंतर अनघा कामाला लागली. तोपर्यंत मनीषा ताई उठल्या. अनघानं त्यांनाही चहा दिला. मग ती आर्वीला आवरायला गेली. आर्वी उठेपर्यंत तिनं सगळा बिस्तर आवरला आणि बाकी कामं उरकली. आर्वी उठली तेव्हा तिला अंघोळ घालून तिने रेडी केलं.

घरी जास्त काहीच काम नसायचं, त्यामुळे अनघाचा वेळ जात नसे. कधीतरी आर्वीसोबत खेळणं व्हायचं, पण कधी कधी बसूनच कंटाळा यायचा. आज तर ती लवकर उठलेली, कामही झालेले. मग वेळ कसा घालवायचा म्हणून तिने कपाट आवरायला घेतलं. आर्वीला खेळणी समोर ठेवून ती कपाट लावायला बसली.

कपाटातले सर्व कपडे अस्ताव्यस्त होते. तिने घड्या घालून नीट लावले. मध्येच तिचं लक्ष आर्वीकडे जात होतं. आर्वीही तिने काढलेल्या पसाऱ्यात खेळत होती.

वरचा खण लावून झाला, म्हणून तिने खालीचा खण साफ करायला काढला. त्यात एक छोटी, खूप जुनी पेटी होती. तिने ती उघडून पाहिली तर त्यात काही चिठ्ठ्या आणि एक फोटो होता. तेवढ्यात मनीषा ताई आल्या.
अनघानं विचारलं, “आई, हे बघा... ह्या आर्वीच्या आई आहेत ना?”
ऐकताच मनीषा ताईंना धक्का बसल्यासारखं झालं. चेहरा पडला.
“काय झालं? त्या अचानक असं का गेल्या?”
मनीषा ताईंचे डोळे पाणावले. त्या तिच्या जवळ बसल्या —
“बघ, चुकीचं नको समजू पण...”
“काय झालं आई?”
“आर्वीची आई आम्हाला सोडून... म्हणजे दुसऱ्या मुलासोबत पळून गेली.”
हे ऐकताच अनघाचे डोळे मोठे झाले.

“अनय आणि रीता यांचं लग्न लव्ह मॅरेज होतं. सगळं छान चाललं होतं. लग्नाला वर्ष होतं, तेव्हा रीता प्रेग्नंट राहिली. अनयने सर्व डोहाळे पुरवले. तिला हवं ते, नको ते — रात्ररात्र ओव्हरटाईम करूनही केला.
पण तरी ती कधीच खुश नसायची. तिला नेहमीच भेटीत त्याहून जास्त हवं असायचं.”

“डिलिव्हरीनंतरही ती मुलीकडे बघायचं सोडून तिच्या एक मित्रासोबत पार्ट्यांना जायची. घराचा, अनयचा, आर्वीचा तिला काहीच विचार नव्हता. अनेकदा ती रात्री-रात्रीही त्याच्यासोबत असायची. अनयला लाज वाटायची. ऑफिसमधले लोकही त्याला चिडवायचे.”

“अनयने अनेकदा तिला समजवायचा प्रयत्न केला, पण ती समजण्याच्या पलीकडे गेली होती. तिला अनयचं प्रेम, घर, काहीच नको होतं... तिला फक्त पैसा आणि ऐशोआराम हवा होता.
अनयची स्वप्नं होती स्वतःचा बिझनेस करायची. पण रीताच्या वागण्यामुळे सर्वीकडे बेइज्जती झाली. मग त्याची नोकरीही गेली. आर्वी लहान होती, आणि त्यांचे बाबा आजारी. त्यामुळे मीही त्यांच्या जवळच राहायला आले.”

“या सगळ्या धक्क्याने अनयचे बाबा गेले... आणि त्याचा दोष तो आजही स्वतःलाच देतो. नंतर मी आर्वीला सांभाळलं, आणि अनय २–३ महिने जॉबसाठी फिरत राहिला. शेवटी एक जॉब मिळाला. मग घर आणि आर्वी सांभाळत कसबस तो सावरला.
अनेकदा जॉब बदलायचा विचार करतो, पण लगेच आर्वीचा चेहरा समोर येतो... म्हणून थांबतो.”

हे सर्व ऐकून अनघाचं हृदय भरून आलं — एवढी चांगली माणसं असताना कोणी कसं पैशाच्या मागे जाऊ शकतं...