मैत्री... भाग - १
सकाळच्या कोवळ्या उन्हात गावाचा रस्ता हळूहळू जागा होत होता. रस्त्याच्या कडेला उभ्या असलेल्या जुन्या वडाच्या झाडाखाली दोन मुली नेहमीप्रमाणे बसल्या होत्या, अनया आणि मीरा. बाहेरून पाहिलं तर साध्या वाटणाऱ्या या दोन मैत्रिणी, पण आतून त्या वेगवेगळ्या जगातल्या होत्या.
अनया शांत होती. फारसं न बोलणारी, पण डोळ्यांत खोल विचार घेऊन फिरणारी. तिचं जग पुस्तकांत, प्रश्नांत आणि उत्तरांच्या शोधात गुंतलेलं होतं. वडील शेतकरी, आई गृहिणी. परिस्थिती साधी, पण स्वप्नं मोठी.
मीरा मात्र अगदी उलट, हसतमुख, बोलकी, आत्मविश्वासाने भरलेली. वडील गावचे सरपंच, घरात सुखसोयी. पण तिचं स्वप्नही लहान नव्हतं; तिला स्वतःच्या ओळखीपलीकडे जाऊन काहीतरी करायचं होतं.
त्या दोघी पहिल्यांदा भेटल्या होत्या शाळेच्या पहिल्या दिवशी. “तुझं नाव काय?” मीराने हसत विचारलं होतं.
“अनया,” तिनं थोडं संकोचत उत्तर दिलं. “मी मीरा. आपण बेस्ट फ्रेंड्स होऊया का?” त्या एका वाक्याने दोन वेगळ्या वाटा एकत्र आल्या होत्या.
“अनया,” तिनं थोडं संकोचत उत्तर दिलं. “मी मीरा. आपण बेस्ट फ्रेंड्स होऊया का?” त्या एका वाक्याने दोन वेगळ्या वाटा एकत्र आल्या होत्या.
आज मात्र वातावरण वेगळं होतं. दहावीचा निकाल लागून दोन दिवस झाले होते. मीरा आनंदात होती, तिला चांगले मार्क्स मिळाले होते. पण अनया शांतच होती. तिचे मार्क्स चांगले असूनही तिच्या चेहऱ्यावर आनंद नव्हता. “काय झालंय अनया? तू इतकी शांत का आहेस?” मीराने विचारलं.
अनया काही क्षण गप्प राहिली. मग हळूच म्हणाली,
“मीरा… मला पुढे शिकायचंय. खूप शिकायचंय. पण बाबांना वाटतं की आता एवढं पुरेसं आहे.” मीरा थबकली.
“पण तुझे मार्क्स इतके छान आहेत! तू डॉक्टर, शिक्षक, काहीही बनू शकतेस.” अनयाच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
“स्वप्न बघणं सोपं असतं, मीरा. पण परिस्थिती बदलणं कठीण.”
“मीरा… मला पुढे शिकायचंय. खूप शिकायचंय. पण बाबांना वाटतं की आता एवढं पुरेसं आहे.” मीरा थबकली.
“पण तुझे मार्क्स इतके छान आहेत! तू डॉक्टर, शिक्षक, काहीही बनू शकतेस.” अनयाच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
“स्वप्न बघणं सोपं असतं, मीरा. पण परिस्थिती बदलणं कठीण.”
तो क्षण मीराच्या मनात खोलवर गेला. तिला पहिल्यांदाच जाणवलं की केवळ स्वतःसाठी स्वप्न बघणं पुरेसं नाही; कधी कधी आपल्याला इतरांच्या स्वप्नांसाठीही उभं राहावं लागतं.
त्या दिवशी मीरा घरी गेल्यावर पहिल्यांदाच बाबांशी वाद घातला. “बाबा, अनयाला पुढे शिकायचंय. तिला मदत हवी आहे.” सरपंच असलेल्या वडिलांनी गंभीरपणे उत्तर दिलं, “मीरा, प्रत्येकाला मदत करता येत नाही.” “पण कोणीतरी सुरुवात तरी केली पाहिजे ना?” मीराने ठामपणे सांगितलं.
त्या रात्री मीरा झोपली नाही. तिला अनयाचा चेहरा आठवत होता, तिच्या डोळ्यांतलं न सांगितलेलं स्वप्नं आणि त्या क्षणी तिनं स्वतःशीच एक वचन घेतलं, “आपण दोघी मिळून काहीतरी बदल घडवू.”
दुसऱ्या दिवशी शाळेत अनया थोडी आश्चर्यचकित झाली. मीरा तिला घेऊन थेट मुख्याध्यापकांच्या कार्यालयात गेली. “सर, अनयाला स्कॉलरशिप मिळू शकते का?”
तो प्रश्न केवळ स्कॉलरशिपसाठी नव्हता; तो प्रश्न होता भविष्यासाठी. मुख्याध्यापकांनी कागद पाहिले, गुण तपासले आणि म्हणाले, “मार्ग कठीण आहे… पण अशक्य नाही.” हे शब्द अनयासाठी आशेचा पहिला किरण होते.
तो प्रश्न केवळ स्कॉलरशिपसाठी नव्हता; तो प्रश्न होता भविष्यासाठी. मुख्याध्यापकांनी कागद पाहिले, गुण तपासले आणि म्हणाले, “मार्ग कठीण आहे… पण अशक्य नाही.” हे शब्द अनयासाठी आशेचा पहिला किरण होते.
त्या संध्याकाळी वडाच्या झाडाखाली बसून अनया म्हणाली, “मीरा, मला वाटत नव्हतं की कोणी माझ्यासाठी एवढं करेल.” मीरा हसली. “मैत्री म्हणजे काय असतं, हेच तर आहे.” त्या दोघींना माहित नव्हतं की ही केवळ सुरुवात होती. पुढचा प्रवास कठीण होता, समाजाची बंधनं, कुटुंबाची भीती, स्वतःच्या मनातील शंका. पण आज त्यांनी पहिलं पाऊल उचललं होतं आणि कधी कधी, एक पाऊलच संपूर्ण आयुष्याची दिशा बदलायला पुरेसं असतं.
क्रमशः
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा