माया... भाग - २ (अंतिम भाग)
अनन्या मोठी होत होती. आईच्या कष्टांची तिला जाणीव होत होती. ती अभ्यासात अजूनच लक्ष देऊ लागली. शाळेत पहिली येऊ लागली. दहावीच्या बोर्डाच्या परीक्षेत तिला चांगले गुण मिळाले. शिक्षिकांनी सुलोचनाला बोलावलं. “तुमची मुलगी खूप हुशार आहे. तिला पुढे शिकवायला हवं.” सुलोचनाने मान हलवली, पण मनात भीती होती, “पुढे शिकवणं म्हणजे अजून खर्च…”
त्या रात्री अनन्या आईजवळ बसली होती. “आई, मला माहित आहे आपण गरीब आहोत. पण मी खूप मेहनत करेन. तुला कधी निराश होऊ देणार नाही.” सुलोचनाने तिच्या डोक्यावरून हात फिरवला. “तू शिक, बाकी सगळं मी बघेन.”
अनन्याने पुढे विज्ञान शाखेत प्रवेश घेतला. रोज कॉलेजला जायला दोन तास प्रवास करावा लागायचा. बसचे पैसे वाचवण्यासाठी ती कधी कधी पायी चालत जायची. तरी तिच्या चेहऱ्यावर कधी थकवा दिसायचा नाही.
सुलोचना मात्र आतून थकू लागली होती. वयाच्या आधीच तिचं शरीर साथ देईनासं झालं होतं. तरीही ती हसत राहायची. अनन्यासमोर ती कधीही आपली कमजोरी दाखवायची नाही.
एक दिवस सुलोचना आजारी पडली. ताप खूप वाढला. अनन्या घाबरली. डॉक्टरांकडे नेण्यासाठी पैसे कमी होते. तरी कसंबसं करून तिने उपचार केले. आई खाटेवर पडलेली पाहून अनन्याचं काळीज तुटत होतं. “आई, तू बरी हो. मी तुझ्यासाठी सगळं करेन.” त्या आजारपणाच्या काळात सुलोचनाला जाणवलं, आता मुलीवर जबाबदारी येऊ नये म्हणून तिला अजून मजबूत बनवायला हवं.
“अनन्या, आयुष्य सोपं नसतं. पण मेहनत आणि प्रामाणिकपणा कधी वाया जात नाही,” हे वाक्य ती वारंवार सांगायची.
“अनन्या, आयुष्य सोपं नसतं. पण मेहनत आणि प्रामाणिकपणा कधी वाया जात नाही,” हे वाक्य ती वारंवार सांगायची.
वर्षं सरकत गेली. अनन्याने पदवी पूर्ण केली. तिला नोकरी मिळाली, शहरात. पहिल्या पगारातून तिने आईसाठी साडी घेतली. ती साडी पाहून सुलोचना गहिवरली. “आज माझ्या कष्टाचं चीज झालं,” ती मनात म्हणाली.
काही महिन्यांनी अनन्याला मोठी संधी मिळाली. तिचं नाव गावात प्रसिद्ध झालं. लोक जे कधी सुलोचनाकडे संशयाने पाहायचे, तेच आता आदराने बोलू लागले.
एक संध्याकाळी अनन्या आईसोबत घरासमोर बसली होती. आकाशात सूर्य मावळत होता. “आई, आज मी जे काही आहे, ते फक्त तुझ्यामुळे,” अनन्या म्हणाली.
“मी काही केलं नाही,” सुलोचना हसत म्हणाली,
“तू स्वतःच्या मेहनतीने उंच भरारी घेतलीस.”
“मी काही केलं नाही,” सुलोचना हसत म्हणाली,
“तू स्वतःच्या मेहनतीने उंच भरारी घेतलीस.”
अनन्याने आईचा हात घट्ट धरला. “नाही आई, तूच माझी खरी प्रेरणा आहेस. तू हार मानली नसतीस, तर आज मी इथे नसते.”
त्या क्षणी सुलोचनाच्या डोळ्यात समाधानाचं तेज होतं. तिचं आयुष्य संघर्षांनी भरलेलं होतं, पण त्याचा शेवट आशेने उजळलेला होता. त्या मातीच्या घरात आजही उब होती, आईच्या त्यागाची आणि मुलीच्या यशाची.
समाप्त
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा