मायेची सावली... भाग - १
सकाळ नेहमीसारखीच उजाडली होती. आकाशात हलकासा पांढुरका सूर्य, अंगणात तुळशीजवळ बसलेली आई आणि आत स्वयंपाकघरात चहाचा उकळता वास, सगळं अगदी नेहमीसारखं.
दिव्या खिडकीत उभी राहून हे दृश्य पाहत होती. ती अठरा वर्षांची, डोळ्यांत स्वप्नं आणि मनात हजारो प्रश्न घेऊन उभी होती. तिच्या शेजारी, वहीत काहीतरी चित्र काढत बसलेली होती तिची धाकटी बहीण, ईशा, फक्त दहा वर्षांची, निरागस आणि हसरी.
“दिव्या, आज कॉलेजला उशीर होईल का?” आईने विचारलं. “नाही आई, आज पहिलाच लेक्चर आहे,” दिव्याने हसत उत्तर दिलं. वडील बाहेर पडताना म्हणाले, “संध्याकाळी लवकर येतो. ईशासाठी नवीन पुस्तक घ्यायचं आहे.” ईशा आनंदाने उडी मारत म्हणाली, “खरंच बाबा? धन्यवाद!”
तो दिवस अगदी साधा होता. पण कधी कधी आयुष्य सर्वात मोठं वादळ शांततेतच आणतं. दुपारच्या सुमारास दिव्या कॉलेजमध्ये असतानाच फोन वाजला. अनोळखी नंबर. “हॅलो?” पलिकडून घाईघाईचा आवाज आला, “तू दिव्या देशमुख का? तुझ्या आई-बाबांचा अपघात झाला आहे… तात्काळ सिव्हिल हॉस्पिटलला ये.”
त्या एका वाक्याने दिव्याच्या हातातील मोबाईल थरथरायला लागला. शब्द कळत होते, पण अर्थ मन मान्य करत नव्हतं. तिने काहीही न बोलता मैत्रिणीकडे पाहिलं आणि धावतच बाहेर पडली.
हॉस्पिटलचा तो पांढरा रंग, तो तीक्ष्ण औषधांचा वास आणि डॉक्टरांचा गंभीर चेहरा, सगळं तिच्या मनावर ओरखडे उमटवत होतं. “सॉरी… आम्ही वाचवू शकलो नाही.” त्या क्षणी दिव्याचं आयुष्य दोन भागांत तुटलं, आधीचं आणि नंतरचं.
ईशा हॉस्पिटलच्या खुर्चीवर बसून सतत एकच प्रश्न विचारत होती, “ताई, बाबा कधी उठणार? आईला झोप लागली आहे का?” दिव्याकडे उत्तर नव्हतं. फक्त ती ईशाला घट्ट मिठी मारून रडत राहिली. त्या लहानशा शरीरावर अचानक मोठ्या दुःखाचं ओझं पडलं होतं.
गावात परतल्यावर सगळं घर रिकामं वाटू लागलं. भिंतींवर आईचा आवाज, अंगणात बाबांची पावलं, सगळं आठवत होतं, पण कोणीच नव्हतं. नातेवाईक आले, सल्ले दिले. “ईशाला मामाकडे पाठवा.” “दिव्याचं लग्न लवकर करा.” “इतक्या लहान मुलींनी घर कसं सांभाळणार?”
प्रत्येक शब्द दिव्याच्या मनात खुपत होता. पण एका रात्री, ईशा झोपेत तिचा हात घट्ट पकडून म्हणाली, “ताई, तू आहेस ना… मग मला काहीच नको.” त्या एका वाक्याने दिव्याला उभं केलं.
दुसऱ्या दिवशी तिने ठाम निर्णय घेतला. ती नातेवाईकांसमोर उभी राहिली आणि म्हणाली, “मी माझ्या बहिणीला कुणाकडेही पाठवणार नाही. आम्ही दोघी मिळून हे घर सांभाळू.” सगळे आश्चर्याने पाहू लागले. “तू अजून शिकतेस!” “पैसे कुठून येणार?”
दिव्याने शांतपणे उत्तर दिलं, “मी शिकेन, काम करेन, पण माझी बहीण माझ्यासोबतच राहील.”
दिव्याने शांतपणे उत्तर दिलं, “मी शिकेन, काम करेन, पण माझी बहीण माझ्यासोबतच राहील.”
त्या दिवसापासून दिव्या आई झाली… आणि बाबा सुद्धा.
सकाळी ईशाला शाळेसाठी तयार करणं, तिचा डबा बनवणं, संध्याकाळी ट्युशनला नेणं, सगळं ती करत होती. रात्री अभ्यास करताना थकवा इतका वाढायचा की डोळे मिटून यायचे. पण ईशाचा चेहरा पाहिला की ती पुन्हा उभी राहायची.
सकाळी ईशाला शाळेसाठी तयार करणं, तिचा डबा बनवणं, संध्याकाळी ट्युशनला नेणं, सगळं ती करत होती. रात्री अभ्यास करताना थकवा इतका वाढायचा की डोळे मिटून यायचे. पण ईशाचा चेहरा पाहिला की ती पुन्हा उभी राहायची.
पहिल्यांदा जेव्हा घरात पैसे कमी पडले, तेव्हा दिव्याने कॉलेजनंतर पार्ट-टाइम काम सुरू केलं. कधी लायब्ररीत, कधी कोचिंग क्लासमध्ये सहाय्यक म्हणून. ईशा तिला विचारायची, “ताई, तू खूप दमतेस ना?” दिव्या हसून म्हणायची, “तुझ्या स्वप्नांसाठी दमायला मला आवडतं.”
पण प्रत्येक रात्री, एकटी असताना, ती छुप्या अश्रूंनी रडायची.
पण प्रत्येक रात्री, एकटी असताना, ती छुप्या अश्रूंनी रडायची.
आई-बाबांची उणीव भरून न निघणारी होती. तरीही ती कोसळली नाही, कारण तिच्या खांद्यावर एका छोट्या जीवाचं भविष्य टेकलेलं होतं.
एक दिवस ईशाने तिच्या वहीत लिहिलं होतं, “माझी ताई माझी सुपरहिरो आहे.” ते वाचून दिव्याचे डोळे पाणावले.
तिला कळलं, दुःखाने तिला मोडलं नाही, तर घडवलं आहे. आयुष्य अजून कठीण होणार होतं. पण त्या दोन बहिणींच्या एकत्रित संघर्षातून काहीतरी मोठं जन्म घेणार होतं…
तिला कळलं, दुःखाने तिला मोडलं नाही, तर घडवलं आहे. आयुष्य अजून कठीण होणार होतं. पण त्या दोन बहिणींच्या एकत्रित संघर्षातून काहीतरी मोठं जन्म घेणार होतं…
क्रमशः
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा