मायेची सावली... भाग - २ (अंतिम भाग)
दिव्या आता एकटी नव्हती, पण तिच्या जबाबदाऱ्या तिला एकटीसारख्याच वाटत होत्या. दिवसेंदिवस आयुष्य अधिक कठीण होत चाललं होतं. कॉलेज, पार्ट-टाइम काम, घर, ईशाची शाळा, सगळं सांभाळताना तिचा श्वासही कधी कधी अडखळायचा.
एक सकाळ अशीच उजाडली. पावसाच्या हलक्या सरी पडत होत्या. दिव्या स्वयंपाकघरात उभी राहून चहा बनवत होती. ईशा समोर बसून वहीत काहीतरी लिहीत होती. “ताई,” ईशा हळू आवाजात म्हणाली, “आज शाळेत फॉर्म द्यायचा आहे… सायन्स प्रदर्शनासाठी.”
दिव्याने चमच्याने चहा ढवळताना थोडा थांबला.
“कशासाठी आहे प्रदर्शन?” तिने विचारलं. “माझं स्वप्न आहे ताई… मला डॉक्टर व्हायचं आहे. मी ‘ग्रामीण आरोग्य’ या विषयावर मॉडेल बनवतेय.” ईशाचे डोळे चमकत होते. दिव्याच्या मनात आनंद आणि काळजी दोन्ही दाटून आल्या.
“कशासाठी आहे प्रदर्शन?” तिने विचारलं. “माझं स्वप्न आहे ताई… मला डॉक्टर व्हायचं आहे. मी ‘ग्रामीण आरोग्य’ या विषयावर मॉडेल बनवतेय.” ईशाचे डोळे चमकत होते. दिव्याच्या मनात आनंद आणि काळजी दोन्ही दाटून आल्या.
डॉक्टर… स्वप्न खूप मोठं होतं. पण त्या स्वप्नासाठी लागणारा खर्चही तितकाच मोठा होता. तरीही तिने हसून म्हटलं, “तू नक्की बनव. आपण काहीतरी मार्ग काढू.”
त्या दिवशी दिव्या कॉलेजला गेली, पण मन पूर्णपणे तिथे नव्हतं. लेक्चर संपल्यानंतर तिला नोटिस बोर्डवर एक जाहिरात दिसली, “गरजू विद्यार्थ्यांसाठी शिष्यवृत्ती योजना अर्ज करा.”
त्या दिवशी दिव्या कॉलेजला गेली, पण मन पूर्णपणे तिथे नव्हतं. लेक्चर संपल्यानंतर तिला नोटिस बोर्डवर एक जाहिरात दिसली, “गरजू विद्यार्थ्यांसाठी शिष्यवृत्ती योजना अर्ज करा.”
तिच्या हृदयाची धडधड वाढली. ही संधी तिच्यासाठी नव्हे… ईशासाठी होती. त्या रात्री दिव्या उशिरापर्यंत फॉर्म भरत बसली. उत्पन्नाचा दाखला, परिस्थितीचं वर्णन, शिफारसपत्र, सगळं गोळा करताना तिला पुन्हा पुन्हा आई-बाबांची आठवण येत होती. “आई असती तर…”
हा विचार मनात आला, पण तिने डोळे पुसले आणि पुन्हा लिहायला सुरुवात केली.
हा विचार मनात आला, पण तिने डोळे पुसले आणि पुन्हा लिहायला सुरुवात केली.
काही दिवसांनी ईशाचं सायन्स प्रदर्शन झालं. तिचं मॉडेल साधं होतं, पण कल्पना प्रभावी होती. ग्रामीण भागात कसं कमी साधनांत आरोग्य सेवा देता येईल, यावर तिने स्पष्टपणे समजावलं.
परीक्षकांनी प्रश्न विचारले. ईशा घाबरली नाही. ती आत्मविश्वासाने उत्तर देत राहिली. शेवटी निकाल लागला, ईशाला प्रथम क्रमांक आला. दिव्या मागे उभी होती. टाळ्यांचा कडकडाट होत असताना तिच्या डोळ्यांत अश्रू तरळले.
ते फक्त आनंदाचे नव्हते, ते कृतज्ञतेचे होते. त्या दिवशी ईशाने स्टेजवरून म्हटलं, “माझ्या ताईशिवाय हे शक्य झालं नसतं. तीच माझी आई आहे, बाबा आहे… आणि माझी ताकद आहे.” संपूर्ण सभागृह शांत झालं.
दिव्याचं डोकं अभिमानाने उंचावलं.
दिव्याचं डोकं अभिमानाने उंचावलं.
पण आयुष्य पुन्हा एक परीक्षा घ्यायचं विसरलं नव्हतं.
काही महिन्यांनी दिव्याच्या कामाच्या ठिकाणी कर्मचारी कमी करण्याचा निर्णय झाला. तिची नोकरी गेली. त्या रात्री ती खूप वेळ शांत बसून राहिली. ईशा तिच्या शेजारी येऊन बसली. “ताई… काही झालंय का?” दिव्याने हसण्याचा प्रयत्न केला, पण आवाज भरकटला.
“नाही ग… सगळं ठीक आहे.” पण ईशाला कळलं होतं.
काही महिन्यांनी दिव्याच्या कामाच्या ठिकाणी कर्मचारी कमी करण्याचा निर्णय झाला. तिची नोकरी गेली. त्या रात्री ती खूप वेळ शांत बसून राहिली. ईशा तिच्या शेजारी येऊन बसली. “ताई… काही झालंय का?” दिव्याने हसण्याचा प्रयत्न केला, पण आवाज भरकटला.
“नाही ग… सगळं ठीक आहे.” पण ईशाला कळलं होतं.
दुसऱ्या दिवशी ईशाने आपली छोटी गुल्लक आणून दिव्यासमोर ठेवली. “हे घे ताई. माझ्याकडे एवढेच पैसे आहेत… पण आपण एकत्र आहोत ना?” त्या क्षणी दिव्या रडली. पहिल्यांदाच, कोणाच्याही समोर. “नाही ईशा,” ती म्हणाली, “हे पैसे तुझ्या स्वप्नांसाठी आहेत. माझ्यासाठी नाही.”
त्या दिवसानंतर दिव्याने हार मानली नाही. तिने ऑनलाइन काम सुरू केलं, लेखन, नोट्स बनवणं, लहान मुलांना शिकवणं. हळूहळू परिस्थिती सावरू लागली
आणि मग एक दिवस… शिष्यवृत्तीचा निकाल लागला.
ईशा शाळेतून धावत घरी आली. “ताई!!!” ती ओरडली.
आणि मग एक दिवस… शिष्यवृत्तीचा निकाल लागला.
ईशा शाळेतून धावत घरी आली. “ताई!!!” ती ओरडली.
दिव्या घाबरून बाहेर आली. ईशाने पत्र तिच्या हातात दिलं. “ईशा देशमुख – संपूर्ण शैक्षणिक खर्चासाठी निवड.” क्षणभर दिव्याला काहीच दिसेना. डोळ्यांसमोर फक्त आई-बाबांचा चेहरा आला. “पाहिलंत ना?” तिने मनात म्हटलं, “तुमच्या मुली हरल्या नाहीत.”
वर्षं सरकली. ईशा मोठी झाली. ती मेहनतीने शिकत होती. अनया तिच्या प्रत्येक टप्प्यावर सोबत होती, कधी मार्गदर्शक, कधी आधारस्तंभ.
अखेर तो दिवस उजाडला. ईशा डॉक्टर झाली. पांढरा कोट घालून ती स्टेजवर उभी होती. दिव्या प्रेक्षकांमध्ये बसली होती, थकलेली, पण तेजस्वी. ईशाने भाषणात शेवटी म्हटलं, “माझ्या आयुष्यात आई-बाबा नाहीत… पण माझी ताई आहे. जिनं स्वतःचं आयुष्य बाजूला ठेवून मला घडवलं.”
सगळ्यांनी उभं राहून टाळ्या वाजवल्या. त्या टाळ्यांत दिव्याचं आयुष्य सामावलेलं होतं, दुःख, संघर्ष, अश्रू आणि अखेर समाधान.
रात्री घरी परतल्यावर ईशा म्हणाली, “ताई, आता तुझी पाळी आहे. तुझी स्वप्नं पूर्ण करायची.” दिव्याने हसून खिडकीबाहेर पाहिलं. आकाश निरभ्र होतं. “आता,” ती म्हणाली, “मला खात्री आहे… अंधार कितीही गडद असला, तरी उजेड उगवतोच.” आणि त्या दोन बहिणींची गोष्ट, फक्त जगण्याची नव्हे, जिंकण्याची गोष्ट बनली.
समाप्त
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा