मायेच्या नात्याची ऊब - ३१
"अद्वैतच्या बाललीला आणि 'आजोबांची' जुगलबंदी!"
अद्वैत'च्या नामकरण सोहळ्यानंतर घरात एक वेगळंच चैतन्य आलं होतं.
अमेरिकेतल्या त्या घरात आता फक्त राघव आणि शार्वीचं जग नव्हतं, तर दोन पिढ्या एकत्र नांदत होत्या.
बाळ आता साडेतीन-चार महिन्यांचं झालं होतं आणि त्याच्या प्रत्येक हालचालीवर लक्ष ठेवायला घरात चार-चार 'सीसीटीव्ही कॅमेरे' (म्हणजेच दोन्ही बाजूंचे आजी-आजोबा) तैनात होते!
बाहेर बर्फ वितळून वसंत ऋतूची पालवी फुटत होती, तसाच काहीसा बदल अद्वैतमध्येही जाणवत होता.
तो आता फक्त पडून न राहता आजूबाजूच्या वस्तूंना प्रतिसाद देऊ लागला होता.
एके दिवशी सकाळी सगळेजण हॉलमध्ये बसले होते.अद्वैत कारपेटवर घातलेल्या सतरंजीवर खेळत होता. राघवचे बाबा (आजोबा) त्याला टाळ्या वाजवून खुणावत होते, तर शार्वीचे बाबा त्याला लांबूनच 'ये... ये...' करत होते.
अचानक अद्वैतने जोर लावला, पाय हवेत उडवले आणि चेहरा लाल होईपर्यंत ताकद लावून तो 'एका कुशीवर' झाला!
"अरे वा! बघा, बघा... अद्वैतने कूस बदलली!" राघवचे बाबा आनंदाने ओरडले.
"काय स्वारी आहे! आजोबांना बघून कूशीवर वळला माझा नातू!" शार्वीचे बाबा अभिमानाने म्हणाले.
दोन्ही आजोबांमध्ये आता जणू स्पर्धाच लागली होती की अद्वैत कोणाकडे बघून जास्त हसतो किंवा कोणाकडे आधी वळतो.
बाळ कूस वळायला लागल्यावर दोन्ही आजींची (अरुणा आणि विजया) लगबग वाढली."शार्वी, आता बाळावर सक्त लक्ष ठेवावं लागेल हं! आता तो कधी पालथा पडेल सांगता येत नाही," अरुणानं ताकीद दिली.
विजयानं लगेच बाळाच्या भोवती मऊ उश्यांचा किल्ला रचायला सुरुवात केली.
दुपारच्या वेळी दोन्ही विहिणी मिळून अद्वैतला अंगाई गाऊन झोपवायच्या किंवा त्याच्याशी गप्पा मारत बसायच्या.
अमेरिकेत असूनही या चौघांमुळे त्या घराला पूर्णपणे 'भारतीय' स्वरूप आलं होतं. घरामध्ये नवनवीन बाळंतीणीच्या नावाखाली खमंग वास, साजूक तुपातला शीरा आणि आजींनी गायलेली गाणी यामुळे थंडीचा पत्ताच लागत नव्हता.
संध्याकाळी राघव कामावरून आला की, आजोबांची खरी शाळा भरायची. दोन्ही आजोबा अद्वैतला घेऊन सोफ्यावर बसायचे.
राघवचे बाबा म्हणायचे, "अद्वैत, बोल बरं 'आ-जो-बा'!"तर शार्वीचे बाबा लगेच म्हणायचे, "अरे, तो आधी 'बाबा' म्हणणार, हो ना रे सोन्या?"यावर राघव हसून म्हणायचा, "बाबा, तो अजून खूप लहान आहे. आता कुठे त्याने कूस वळायला सुरुवात केलीय!"
पण आजोबांना कुठे ऐकायला येत होतं? त्यांच्यासाठी अद्वैत म्हणजे त्यांचं 'दुसरं बालपण' होतं.
पुण्यातून आजी (पणजी) फोनवर रोज चौकशी करायची. "अरुणा, विजया... बाळ आता वळायला लागलंय, त्याची दृष्ट काढली का? आणि त्याला रोज थोडा वेळ उन्हात धरत जा, तिथे अमेरिकेत ऊन कमी असतं म्हणतात!"
आजींच्या या सूचनांचं पालन दोन्ही विहिणी अगदी मनापासून करायच्या. रोज संध्याकाळी अद्वैतची दृष्ट काढली जायची.बाहेर बर्फ पडत असला तरी घरामध्ये नात्यांची उबदार माया रेंगाळत होती.
एके दिवशी अद्वैतने चक्क पालथं पडण्याचा प्रयत्न केला आणि तो यशस्वी झाला! पालथं पडल्यावर त्याने मान वर करून सर्वांकडे बघून एक गोड 'स्माईल' दिली. त्या क्षणी घरातल्या सर्वांचे चेहरे आनंदाने न्हाऊन निघाले. दोन्ही आजोबांनी उत्साहात एकमेकांना टाळ्या दिल्या!
अद्वैत आता हळूहळू मोठा होत होता, आणि त्याच्यासोबत या चार ज्येष्ठ व्यक्तींचं आयुष्यही नव्याने बहरत होतं.
क्रमशः
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "fevorite" आॉप्शन निवडून घ्या जेणेकरुन एकही भाग सुटणार नाही.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा