"मायेच्या नात्याची ऊब" भाग - ३४
अद्वैतचे कान आता दुखायचे थांबले होते. विजयानं लावलेल्या क्रीममुळे आणि घरच्यांच्या मायेमुळे त्या जखमा आता भरून आल्या होत्या.
पण त्या दुखण्याने अद्वैतला एक नवी शक्ती दिली होती - ती म्हणजे त्याचे 'बोल'!
दिवसभर घरात आता एकच नाद घुमत होता, "बा... बा... बा...". राघव तर हवेतच तरंगत होता.
ऑफिसमधून आल्या आल्या तो अद्वैतला कडेवर घ्यायचा आणि म्हणायचा, "काय रे राजा, पुन्हा म्हण एकदा... काय म्हणालास?" आणि अद्वैतही आपल्या बाबांकडे बघून मोठ्या उत्साहात "बा-बा-बा" ची माळ लावायचा.
हे बघून शार्वीचा मात्र थोडा 'जळफळाट' होत होता. ती लटकेच रागावून म्हणायची, "हे बघा, दिवसभर मी त्याचे ओले-सुके नेपी बदलते, त्याला भरवते, त्याला झोपवते... आणि हा पठ्ठ्या नाव कोणाचं घेतोय? बाबांचं?
अद्वैत, हे फेअर नाही हं बाळा! बोल 'आई'... आ-ई!"
पण अद्वैत कसला ऐकतोय? तो शार्वीकडे बघून फक्त खळखळून हसायचा आणि पुन्हा 'बा-बा'च म्हणायचा.
त्यावर राघव मिश्किलपणे म्हणायचा, "शार्वी, शेवटी मुलाला कळतं की घरातला 'कुलपती' कोण आहे!" यावर घरात हस्याची कारंजी उडायची.
पण अद्वैत आता नुसता बोलून थांबणारा नव्हता. त्याला आता वेध लागले होते 'पुढच्या प्रवासाचे'.
तो आता पालथा पडण्यात एकदम 'एक्सपर्ट' झाला होता. पोटावर पडल्यावर तो आपले दोन्ही हात विमानासारखे पसरवायचा आणि पाय गादीवर जोरात आपटायचा. पण स्वारी एकाच जागी असायची. त्याला पुढे सरकायचं होतं, पण शरीर साथ देत नव्हतं.
हे बघून राघवचे बाबा (आजोबा) मैदानात उतरले. ते स्वतः जमिनीवर पालथे पडले. "अरे अद्वैत, पाय असे मार... असा रेटा दे!" आजोबा (राघवचे बाबा) त्याला रांगण्याचं प्रात्यक्षिक दाखवू लागले.
निवृत्त अधिकार्याला जमिनीवर असं रांगताना बघून अरुणा हसून म्हणाली , "काय हे व्याही, बाळ रांगायच्या आधी तुम्हीच रांगायला शिकाल असं वाटतंय!"
तर इकडे दुसऱ्या आजोबांनी (शार्वीचे बाबा) एक युक्ती केली. त्यांनी आपला चमकणारा चष्मा अद्वैतपासून बरोबर दोन फूट अंतरावर ठेवला.
अद्वैतचं लक्ष चष्म्याकडे गेलं. त्याला तो हवाच होता. त्याने जोराने हात मारले, पाय जमिनीला घासले आणि 'इंच-इंच' करत आपलं शरीर पुढे ढकललं.
"बघा, बघा... तो पुढे सरकला!" शार्वी ओरडली.
अद्वैतने श्वास रोखून धरला होता, चेहरा लाल झाला होता, पण त्याचं लक्ष फक्त त्या चष्म्यावर होतं. अखेर एक मोठा रेटा देऊन तो चष्म्यापर्यंत पोहोचला आणि त्याने आनंदाने तो चष्मा हातात पकडला!
"झालं! अद्वैत रांगायला लागला!" विजया काकूंच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू आले. अमेरिकेतल्या त्या हॉलमध्ये जणू एखादं ऑलिम्पिक मेडल जिंकल्यासारखा आनंद साजरा झाला.
राघवने लगेच पुण्यात फोन लावला. पणजी आजींनी जेव्हा ऐकलं की बाळ 'बा-बा' म्हणतंय आणि आता रांगू लागलंय, तेव्हा त्या म्हणाल्या, "आता घरभर सगळं सामान आवरायला सुरुवात करा.
आता हा राजा कोणाच्या हाताला लागणार नाही!"
अद्वैत आता खऱ्या अर्थाने घराचा 'मालक' झाला होता.
त्याची ती पहिली 'हाक' आणि त्याचे ते 'पहिले रांगणे' यामुळे मायेच्या नात्याची ही ऊब अधिकच गडद झाली होती.
क्रमशः
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "fevorite" आॉप्शन निवडून घ्या जेणेकरुन एकही भाग सुटणार नाही.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा