मायेच्या नात्याची ऊब भाग - ३६
अद्वैतचा पुण्याचा ओढा!..
सगळ्यांची तिकिटं कन्फर्म झाली आणि अमेरिकेतल्या त्या घराला घरपण देणारी माणसं आता परतीच्या प्रवासाला लागली.
हा प्रवास फक्त सातासमुद्रापारचा नव्हता, तर तो अद्वैतला त्याच्या मुळाशी नेणारा होता.राघव आणि शार्वीने या प्रवासासाठी एक महत्त्वाची खरेदी केली होती.
ती म्हणजे 'स्ट्रोलर' (बाळाची बाबागाडी). अमेरिकेतून निघताना सामानाची अजिबात चिंता नव्हती, कारण दोन्ही आजी आणि दोन्ही आजोबा सोबत होते. प्रत्येकाचे हात मदतीसाठी तयार होते. पण विमानतळावरचा मोठा प्रवास, कनेक्टिंग फ्लाईट्स आणि बाळाची झोप सुखाची व्हावी, म्हणून ही 'बाबागाडी' खूप उपयोगाची ठरणार होती.
"राघव, ही गाडी घेतल्यामुळे किती सोपं झालंय बघ ना! अद्वैत यात शांत बसतो, खेळतो आणि झोपला तरी आपल्याला त्याला सारखं उचलून धरायला लागत नाही," शार्वी सुटकेचा निश्वास टाकत म्हणाली. खरोखरच, विमानतळावरच्या लांबच लांब रांगांमध्ये ही बाबागाडीच अद्वैतचं हक्काचं सिंहासन बनली होती.
विमानतळावर जाताना अद्वैत मोठ्या कुतूहलाने खिडकीबाहेर बघत होता. चेक-इन करताना आणि सुरक्षा तपासणीच्या वेळी अद्वैतने कोणालाही त्रास दिला नाही. विमान जेव्हा उंच झेपावलं आणि हवेचा दाब बदलला, तेव्हा मात्र अद्वैत थोडा रडला. पण विजयानं त्याला मांडीवर घेऊन हळूवार थोपटलं आणि थोड्याच वेळात तो आजींच्या कुशीत गाढ झोपी गेला.
१८ तासांचा प्रवास करून अखेर विमान मुंबईत उतरले.
तिथून पुढचा प्रवास टॅक्सीचा.पुण्यात पोंहचले.पण राघव व शार्वी पुण्यात विमानाने जायचे ठरवले. कारण लवकर पोंहचणे आणि अद्वैतला त्रास कमी. विमानानं दोघे पुण्याच्या विमानतळावर पोंहचले. बाकीचे टॅक्सीनं
पुण्याच्या हवेत जो ओलावा आणि मातीचा सुगंध होता, त्याने सगळ्यांचे चेहरे उजळले. विमानतळाच्या बाहेर पणजी आजी चाकाची खुर्ची घेऊन थांबल्या होत्या. त्यांच्यासोबत पुण्यातले इतरही नातेवाईक हार आणि पेढे घेऊन हजर होते.
बाबागाडीतून (Stroller) राजासारख्या थाटात बसून अद्वैत जेव्हा विमानतळाच्या बाहेर आला, तेव्हा टाळ्यांचा कडकडाट झाला. पणजी आजींच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहू लागले.
"आणा... माझा सोन्याचा बाळ आणा माझ्याकडे!" त्या थरथरत्या हाताने म्हणाल्या.
राघवने अद्वैतला गाडीतून उचलून आजींच्या कुशीत दिलं. अद्वैतने पहिल्यांदाच इतकी माणसं एकत्र बघितली होती.
तो सुरुवातीला थोडा बावरला, पण जेव्हा पणजी आजींनी त्याला जवळ घेतलं, तेव्हा त्याने त्यांच्या पांढऱ्या केसांकडे बघून एक गोड हसू दिलं आणि स्पष्टपणे म्हटलं - "बा... बा...!"
"अरे बापरे! आमचा अद्वैत तर अमेरिकेतून बोलूनच आलाय!" पणजी आजींनी त्याला छातीशी घट्ट धरलं.
घरी आल्यावर अद्वैतचं औक्षण करण्यात आलं.
तोपर्यंत अरूणा आणि पंत पोंहचले. राघवचे आईबाबा डायरेक्ट कोथरूडला गेले.
पुण्याच्या त्या जुन्या वाड्यात, जिथे शार्वी लहानाची मोठी झाली होती , तिथे आज तिचा मुलगा पहिल्यांदाच रांगणार होता. सगळ्यांच्या उपस्थितीमुळे सामानाची आवराआवरही हसत-खेळत झाली.
अरुणा म्हणाली, "सहा महिने आपण तिथे मेहनत केली.
पण पुण्यात पाऊल ठेवताच अद्वैतच्या चेहऱ्यावरचं तेज काही वेगळंच दिसतंय! मायदेशी येण्याचं सुख दुसरं कशातच नाही."
क्रमशः
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन" fevorite" आॉप्शन निवडून घ्या जेणेकरुन एकही भाग सुटणार नाही.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा