# दीर्घकथा लेखन स्पर्धा डिसेंबर २०२५ जानेवारी २०२६
मायेच्या नात्याची ऊब - ४३
"परदेशी भूमीवर पाऊल!"
विमान जॉन एफ. केनेडी(JFK) आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर उतरले.
"अद्वैत, हे बघ.तुझं नवीन गाव आलं!" राघवने अद्वैतला खिडकीतून बाहेरचं दृश्य दाखवत उत्साहाने म्हटलं.
पण अद्वैत मात्र बावरलेल्या नजरेने बाहेरच्या उंच इमारती आणि वेगळ्याच धाटणीची माणसं बघत होता.विमान जमिनीला टेकलं. पण खरं दिव्य तर आता पुढेच होतं.
विमानातून उतरल्यावर 'इमिग्रेशन'च्या लांबच लांब रांगा लागल्या होत्या.
तासनतास प्रवास केल्यामुळे अद्वैत आता पूर्णपणे थकला होता.त्याला कडेवर घेऊन उभं राहणं शार्वीला जड जात होतं. शेवटी एकदाचा तो क्षण आला आणि त्यांच्या पासपोर्टवर 'एंट्री'चा शिक्का (थप्पा) पडला.
"चला, एक टप्पा पार पडला!" राघवने सुटकेचा निश्वास टाकला.पण प्रवास अजून संपला नव्हता.
बेल्टवरून एकेक करत जड बॅगा उतरवणं आणि पुन्हा त्यांचं सिक्युरिटी चेकिंग करणं सुरू झालं. शार्वीच्या मनात धाकधूक होती की आईने दिलेल्या त्या सुक्या मेव्याच्या करंज्या किंवा घरगुती सॅरलॅकवरून काही अडचण येऊ नये. नशिबाने सगळं व्यवस्थित पार पडलं आणि ते 'ग्रीन सिग्नल' मधून बाहेर आले.
विमानतळाच्या काचेच्या दरवाजातून बाहेर पडताच वाऱ्याची एक बोचरी आणि थंडगार झुळूक अंगाला स्पर्शून गेली.
"बापरे! किती थंडी आहे इथे," शार्वी थरथरत म्हणाली. तिने अद्वैतच्या कानटोपीतून बाहेर आलेले त्याचे केस नीट केले.
अद्वैतचा धीर आता सुटत चालला होता. इतका वेळ शांत बसलेला तो छोटा जीव आता झोप पूर्ण न झाल्यामुळे आणि वातावरणातल्या बदलामुळे जोरात रडू लागला.
त्याची चिडचिड वाढत होती. शार्वी त्याला थोपटून शांत करण्याचा प्रयत्न करत होती, पण त्याला कदाचित पुण्याच्या घराची आणि आजीच्या उबदार कुशीची आठवण येत असावी.
मराघवने लगबगीने दोन मोठ्या ट्रालीवर सामान लादलं. एका हातात जड ट्रॉली आणि दुसऱ्या हाताने शार्वीला सावरत तो टॅक्सी स्टँडच्या दिशेने चालू लागला.
टॅक्सी येताच राघवने भराभर सामान डिकीमध्ये चढवलं. शार्वीने अद्वैतला घेऊन गाडीतल्या उबदार सीटवर बसवलं.
बाहेरच्या कडाक्याच्या थंडीतून गाडीतल्या हीटरच्या उबेमुळे अद्वैत थोडा शांत झाला. राघवने शेजारी बसून शार्वीचा हात हातात घेतला."झाली एकदाची पोहोचपावती!
आता फक्त एकदा घरी पोहोचलो की शांत झोप काढू," राघव म्हणाला. गाडी विमानतळावरून बाहेर पडून महामार्गाला लागली.
शार्वीने खिडकीबाहेर नजर टाकली. बाहेरचे रस्ते ओळखीचे असुनही अनोळखी वाटत होते. सगळेच आज अनोळखी वाटू लागले. आपली प्रेमाची माणसापासून आज ती दुर सातासमुद्रापार आली होती.
तिच्या बॅगेत दोन्हीही आईने दिलेली ती 'मायेची शिदोरी' अजूनही तिला आपल्या घराची आठवण करून देत होती.
क्रमशः.
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "fevorite" आॉप्शन निवडून घ्या जेणेकरुन एकही भाग सुटणार नाही.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा