माझे मन अखेर तुझे झाले _ भाग ३७

समिधाला कधी एकदा बर्फात जातो असं झालं होतं. अथांग दूरवर पसरलेला शुभ्र बर्फाचा गालिचा पाहून ती खुश होऊन पळू लागली. दोन्ही हातांनी बर्फ उधळू लागली. तिच्या या हालचाली पाहून अभिराम मनातल्या मनात मोहरुन गेला. समिधाने त्याच्या कडे वेळ मागितला होता नाहीतर त्यानेही तिला साथ दिली असती. कोई बात नहीं आज नहीं तो कल सही. समिधाला वाटत होते की अभिरामने तिचे फोटो काढावेत. पण सांगणार तरी कसं. अभिराम तिच्याही नकळत तिच्या मनमोहक अदा कॅमेऱ्यात बंदिस्त करत होता. भरपूर खेळून झाल्यावर अगदी निघताना समिधाच्या शूजमध्ये बर्फ गेलाच. ती वेदनेने विव्हळू लागली. थंडीने गारठली.अभिरामने तत्परतेने तिचे शूज आणि सॉक्स काढले. बर्फ पटकन काढून टाकला आणि त्याने बरोबर आणलेल्या तेलाने त्याने तिच्या तळपायाला मालिश केलं. त्यामुळे तिला बरं वाटलं. त्या अल्प काळात पण तिला गारठल्यासारखे झाले. अभिरामच्या समयसुचकतेचे तिला कौतुक वाटलं.