कथामालिका: मूक स्वरांची साद भाग-२
विषय: चमत्कार विज्ञानाचा
स्पर्धा: जलदलेखन स्पर्धा फेब्रुवारी २०२६
अद्वैत निराश होऊन मागे खुर्चीत टेकले. पण त्याच वेळी त्यांच्या लक्षात आले की, कोडिंगमध्ये एक छोटीशी त्रुटी राहिली होती. त्यांनी तातडीने ती दुरुस्त केली.
"हा केवळ तांत्रिक प्रयोग नाही, हा निसर्गाच्या उणिवेवर मात करण्याचा माझा प्रयत्न आहे," अद्वैत स्वतःशीच पुटपुटले. त्यांनी पुन्हा 'Run' बटण दाबले. यावेळी प्रक्रिया पूर्ण झाली. विज्ञानाने निसर्गाच्या दारावर थाप मारली होती. आता फक्त एका चमत्काराची प्रतीक्षा होती.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी, अद्वैतने स्वराला प्रयोगशाळेत आणले. स्वराच्या डोक्यावर एक हलका, सुबक हेडबँड बसवण्यात आला, ज्याला ती नॅनो-चिप जोडलेली होती. अद्वैतचे सहकारी, डॉ. सुहास आणि रिया, श्वास रोखून मॉनिटरकडे पाहत होते.
"स्वरा, बेटा, आज आपण एक नवीन खेळ खेळणार आहोत. तुला फक्त विचार करायचा आहे, बाकी सर्व हे यंत्र करेल," अद्वैतने स्वराचा हात हातात घेत मायेने सांगितले. स्वराने फक्त डोळ्यांची पापणी लववून होकार दिला.
सुरुवातीला स्क्रीनवर फक्त विस्कळीत रेषा (Brain Waves) दिसत होत्या. जणू काही एखादा रेडिओ स्टेशन शोधत असताना जो खरखरा आवाज येतो, तसाच काहीसा प्रकार सॉफ्टवेअरमध्ये घडत होता. अद्वैतने कोडिंगमध्ये काही बदल केले. व्होल्टेज नियंत्रित केले. अचानक, लॅबमध्ये बसवलेल्या हाय-डेफिनिशन स्पिकर्समधून एक अस्पष्ट आवाज आला.
"अ... अ... बा..."
सगळे स्तब्ध झाले. अद्वैतच्या हाताला फुटलेला घाम त्यांच्या मनातील घालमेल सांगत होता. त्यांनी सॉफ्टवेअरचा फिल्टर वाढवला. "स्वरा, प्रयत्न कर. तुला काय म्हणायचे आहे? विचार कर... बाबांकडे बघून विचार कर."
आणि मग तो क्षण आला. संपूर्ण खोलीत एका सात वर्षांच्या मुलीचा अत्यंत स्पष्ट, गोड आणि निरागस आवाज गुंजला – "बाबा... खूप अंधार आहे इथे. मला भीती वाटतेय."
लॅबमध्ये एकच शांतता पसरली. डॉ. सुहासच्या हातातील पेन खाली पडले. रियाने तोंडावर हात ठेवला. अद्वैतचे पाय लटपटले आणि ते स्वराच्या पायापाशी कोसळले. त्यांचे डोळे अश्रूंनी भरले होते. हे केवळ विज्ञानाचे यश नव्हते, तर एका पित्याने आपल्या मुलीला सात वर्षांनंतर पुन्हा 'ऐकले' होते.
"बाळा, मी आहे इथे. आता अंधार नाही. बघ, मी तुझा आवाज ऐकू शकतोय!" अद्वैत हुंदके देत बोलत होते.
पुढचे काही दिवस म्हणजे आनंदाचा पूर होता. स्वरा आता न बोलता तासनतास संवाद साधू लागली होती. "मला बागेत जायचे आहे", "मला आईची आठवण येतेय", "मला चॉकलेट आईस्क्रीम हवेय"... तिचे प्रत्येक विचार त्या 'वॉइस सिंथेसायझर'मधून बाहेर पडत होते. विज्ञानाने एका मूक जगाला वाचा दिली होती. जगभरातील वृत्तपत्रांत डॉ. अद्वैतच्या या 'चमत्काराची' चर्चा सुरू झाली. पण, जसजसे दिवस पुढे सरकत होते, तसतसे अद्वैतला या यंत्राची एक वेगळीच आणि भीतीदायक बाजू जाणवू लागली.
यंत्राला भावनांचे फिल्टर नव्हते. स्वराचे जे विचार ती बोलू इच्छित नव्हती, तेही अचानक स्पिकरमधून बाहेर येऊ लागले. "मला वेदना होत आहेत", "माझे शरीर मला ओझे वाटतेय"... असे विचार ऐकताना अद्वैतच्या काळजाचे पाणी होत होते. यंत्राने तिला आवाज दिला होता, पण त्या आवाजावर तिचे नियंत्रण नव्हते
सदर कथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा