कथामालिका: मूक स्वरांची साद
विषय: चमत्कार विज्ञानाचा भाग-३
स्पर्धा: जलदलेखन स्पर्धा फेब्रुवारी २०२६
फेब्रुवारीचा तिसरा आठवडा उजाडला. प्रोजेक्ट ईको यशस्वी झाला होता, पण स्वराची प्रकृती खालावू लागली होती. अद्वैतच्या लक्षात आले की, ही चिप स्वराच्या सुप्त मनातील भीती (Subconscious fears) आणि वेदनाही सतत पकडत होती. मानवी मेंदू एका दिवसात हजारो विचार करतो, त्यातील सर्वच आपण बोलत नाही. पण ही चिप प्रत्येक लहरीला आवाजात बदलत होती. यामुळे स्वराला प्रचंड 'मेंटल फॅटीग' (मानसिक थकवा) जाणवू लागला.
एके रात्री स्वरा झोपेत असतानाही तिची चिप कार्यरत होती. तिचे स्वप्नातील विचार स्पिकरमधून ओरडल्यासारखे बाहेर येत होते. अद्वैत धावत तिच्या खोलीत गेले. स्वरा घामेघुम झाली होती. तिच्या मेंदूवर प्रचंड ताण येत होता. अद्वैतच्या समोर आता एक मोठा पेचप्रसंग होता – ज्या विज्ञानाने आपल्या मुलीला आवाज दिला, तेच विज्ञान आता तिच्या जीवावर उठले होते का?
"विज्ञानाचा चमत्कार हा निसर्गाला बदलण्यात नाही, तर निसर्गाला साथ देण्यात असायला हवा," अद्वैतने स्वतःला बजावले.
त्यांनी पूर्ण रात्र पुन्हा एकदा कोडिंगमध्ये घालवली. त्यांनी चिपमध्ये एक 'इन्टेन्शन फिल्टर' (Intention Filter) विकसित केला. आता ही चिप केवळ तेच विचार आवाजात बदलणार होती, जे स्वराला 'व्यक्त' करायचे होते. म्हणजे, विचार आणि उच्चार यांच्यात मानवी इच्छेचा (Human Will) एक पूल बांधला गेला. विज्ञानाला त्यांनी माणुसकीची आणि गोपनीयतेची (Privacy) जोड दिली.
काही आठवड्यांतच स्वरा पुन्हा स्थिर झाली. अद्वैतने हे तंत्रज्ञान जगासमोर आणण्याचा निर्णय घेतला. पुण्याच्या एका मोठ्या सभागृहात या प्रकल्पाचे लोकार्पण झाले. तिथे अशा शेकडो मुलांची सोय केली होती जी बोलू शकत नव्हती. जेव्हा त्या चिप्स कार्यान्वित झाल्या, तेव्हा अख्खे सभागृह मुलांच्या आवाजाने भरून गेले. अनेक पालकांनी डॉ. अद्वैत यांचे पाय धरले. त्यांना 'आधुनिक युगाचा धन्वंतरी' म्हटले गेले.
कार्यक्रमाच्या शेवटी, अद्वैतला स्टेजवर बोलावण्यात आले. अद्वैतने स्वराला आपल्या कुशीत घेतले होते. त्यांनी माईकवर म्हटले, "लोक याला माझा चमत्कार म्हणतात, पण हा माझा नाही, तर विज्ञानाचा चमत्कार आहे. मात्र, विज्ञानाची ही झेप तेव्हाच यशस्वी होते जेव्हा तिला प्रेमाचे पंख असतात. विज्ञानाने आपल्याला फक्त एक साधन दिले आहे, पण त्या साधनाला अर्थ प्राप्त करून देण्याचे काम मानवी संवेदनाच करतात."
त्याच वेळी, स्वराने अद्वैतच्या डोळ्यांत पाहिले आणि विचारपूर्वक (त्या फिल्टरमधून) म्हटले, "थँक्यू बाबा... तुम्ही माझे जग सुंदर केलेत."
अद्वैतला जाणवले की, विज्ञानाची सर्वात मोठी प्रगती चंद्रावर जाण्यात किंवा मंगळावर वस्ती करण्यात नाही, तर एका हतबल माणसाच्या डोळ्यांतील अश्रू पुसण्यात आणि त्याला सन्मानाने जगण्याची संधी देण्यात आहे. तो दिवस विज्ञानाचा होताच, पण त्याहून अधिक तो माणुसकीचा विजय होता.
समाप्त.
सदर कथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
सदर कथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा