मोहिनी – अदृश्य संमोहित साम्राज्य (भाग ०१)

रात्रीची वेळ होती. किर्रर्र काळोखातसुद्धा चाहूल लागत होती. नुसती म्हणायला पौर्णिमेची रात्र होती. अगदी काळरात्र भासावी इतकी शांतता आसमंतात भरून राहिली होती. शहरापासून थोडी दूरवर छोटीशी वस्ती होती. जास्त नाही; जेमतेम दहा-बारा घरे असावीत. मात्र सर्वजण अतिशय श्रीमंत लोक होते. त्या वस्तीपासून पश्चिमेला दाट जंगल होते. पौर्णिमेच्या रात्रीही जंगलात अंधार होता. अतिउंच वृक्षांमुळे त्या जमिनीला कधी प्रकाशाचा स्पर्शही झालेला नसावा. त्या जंगलात मध्यभागी एक विस्तीर्ण तलाव होता. तलावाकाठी असणारा एक मजबूत वृक्ष आणि भयाण शांतता दर्शवणारे स्तब्ध पाणी! वरून शांत दिसणारा; परंतु उरात त्या वनांचे सर्वात मोठे रहस्य दडवलेला तो तलाव! त्या तलावाजवळील वृक्षाखाली पर्णशय्येवर ती बसली होती. तिच्याभोवती मोजताही येणार नाहीत इतक्या–म्हणजेच कदाचित लाखोंच्या संख्येत अनेक युवती जमलेल्या होत्या. तिच्या मुखातून बाहेर पडणाऱ्या शब्दांच्या प्रतीक्षेत असणाऱ्या त्या लाखो युवती तिच्या सेविका होत्या.