मोहिनी – अदृश्य संमोहित साम्राज्य (भाग १५)

              गुरुदेव लगेचच आश्रमातून तडक शलाकाच्या बंगल्याकडे निघाले. त्यांनी आश्रमाबाहेर पाऊल टाकताच पावसाचा प्रकोप अजून जोरात सुरू झाला होता. आभाळ काळ्याकुट्ट मेघांनी भरून गेले होते. समोर वाटही दिसू नये इतका अंधार दाटला होता; पण गुरूदेव नेटाने पुढे चालत राहिले. त्यांच्या लक्षात आले होते, की ही मोहिनींची अफाट ताकद आहे; पण त्यांच्याकडेही प्रचंड मंत्रविद्या होती. कोणतीही साधीसुधी मोहिनी आपलं काहीही बिघडवू शकणार नाही, हे त्यांना ज्ञात होतं. पाय खेचत, वाऱ्याच्या त्या प्रचंड वेगावर स्वतःला सावरत ते बंगल्याच्या जवळ आले होते. सर्व विधी पूर्ण होईपर्यंत आता त्यांना रोखणे गरजेचे आहे हे मधुरिमाच्या लक्षात आले. दुरून तापसी वेशात येणाऱ्या मांत्रिकाला तिने क्षणांत ओळखले होते. ती कोणी साधीसुधी मोहिनी नव्हती. प्रचंड शक्तींचा ओघ तिच्यात सामावला होता. गुरुदेवांच्या समोर क्षणात काळा धूर पसरला. धुराने हळूहळू मानवरूप धारण केल्याचे पाहताच गुरुदेव ही मोहिनी आहे हे जाणून स्तब्ध उभे राहिले. तिचा सामना आपण करू शकतो असा दृढ आत्मविश्वास त्यांच्या मनात होता. संपूर्ण काळ्या वेशात ती त्यांच्यासमोर प्रगटली होती. तिच्या तेजामुळे आणि वादळाच्या प्रखरतेमुळे तिचा चेहरा स्पष्ट दिसून येत नव्हता. गुरुदेवांनी तिच्यावर विविध मंत्रशक्तीचा मारा सुरू केला; परंतु कोणत्याही शक्तीचा तिच्यावर तिळमात्र परिणाम होत नव्हता. शेवटी गुरुदेवांनी तिच्यावर निद्राधीन करणारी संमोहन मंत्रावली उच्चारली. ही विद्या मोहिनीचं शस्त्र मानलं जायचं. कोणतीही मोहिनी स्वतः त्यात फसू शकत होती; पण ती मधुरिमा होती. मोहिनीचंच शस्त्र मोहिनींच्या युवराज्ञीवर काम करणं अशक्य होतं. या मंत्रावलीचा तोड ती जाणत होती. त्याचा तोड तिने सिद्ध केला असल्याने तिच्यावर किंचितही परिणाम होणे शक्य नव्हते. इतका वेळ शांत असणारी ती गालातल्या गालात मंद हसली. तिचे फक्त डोळे प्रकाशझोतात आले होते.