मोहिनी – अदृश्य संमोहित साम्राज्य (भाग १९)

            रात्र झाली होती. आपल्या खोलीचे दार बंद करून मधुरिमा जागीच होती. तिचे इथे येण्याचे कारण विश्रांती घेणे हे नव्हतेच. कंकणाचा शोध घेणे आवश्यक होत्र. इतक्या रात्री ती कंकणाचा शोध घ्यायला बाहेर पडणार होती. स्वतःच्या ताकदीने ती काही क्षणांत हवेत अदृश्य झाली. ती अजूनही तिथेच उभी होती. मात्र कोणाच्या दृष्टीला पडणे कठीण होते. जिना उतरत ती खाली आली. वरच्या मजल्यावर फारशा खोल्या नसल्याने, वरती काही असण्याची शक्यता कमीच होती. तिने खालच्या एकेका खोलीत शोधयला सुरुवात केली. बराच वेळ शोध घेऊनही तिच्या हाती काहीच लागले नाही. सरतेशेवटी ती स्टोअररूमजवळ येऊन थांबली. एवढ्या सामानाच्या पसाऱ्यात काही असेल अशी कोणी कल्पनाही केली नसेल. ती तिथे धुंडाळू लागली. तिला तिथे एका कोपऱ्यात एक लॉकर दिसला. त्याची चावी तिच्याकडे नव्हती; परंतु तिचा हात लागताच आतल्या कंकणाचा ताप वाढू लागला आणि लॉकर आपोआप उघडला गेला. लॉकर उघडताच तिची नजर त्याच्यावर पडली, ज्याच्या शोधात ती इतका वेळ भटकत होती. मोहिनींच्या अस्तित्वाची जाणीव असणारे त्यांचे रत्नजडित कंकण. तिने स्पर्श करताच त्या कंकणाचा ताप कमी झाला होता. त्याच्यावर जडलेल्या रत्नांचा प्रकाश संपूर्ण खोलीत पसरला होता. मधुरिमा एक क्षणही तिथे न थांबता आपल्या खोलीत आली. खोलीत येताच तिने आपले मूळ रूप धारण केले व खिडकीतून आकाशमार्गे ती वनांमध्ये आली. युवराज्ञीच्या पावलांची चाहूल लागताच तिथे आजूबाजूला असणाऱ्या मोहिनी तिच्या स्वागताला एकत्र आल्या. पद्मिनीही सायंकाळ झाल्यावर आसनावरून उठली होती. त्यामुळे ती ही त्यांच्यात सामील होती.