मोहिनी – अदृश्य संमोहित साम्राज्य (भाग २३)

मधुरिमा तिच्याकडे पाहून हसत म्हणाली. वैजयंती खोलीतून बाहेर निघून गेली. मधुरिमा मात्र आज नितांत शांत होती. ती आत्मचिंतन करत होती. जणू कोणाचे तरी स्मरण करत असावी असे भासत होते. बाहेर शलाका आणि इतर सर्वजण मात्र चिंतेत होते. पौर्णिमेचा प्रभाव कधीच संपला होता. मात्र गुरूदेव अजूनही आले नव्हते. आपल्याभोवती भीतीचे एक सावट निर्माण होत असल्याचे त्यांना जाणवत होते. ते सर्वच मनातून फार घाबरलेले होते. बघता बघता दिवस सरला. शलाका आणि इतर सर्व मात्र प्रत्येक सेकंद मोजत होते जणू! ही रात्र त्यांच्या पचनी पडत नव्हती. काहीतरी अघटित होणार नाही ना ही भीती सतत त्यांच्या मनात रुजून राहिली होती. जेवण झाल्यानंतर सर्वजण झोपायला निघून गेले. आज कानांत काही गुंजत नसल्यामुळे शलाकाला गाढ झोप लागली होती. विक्रमदेव मात्र जागे होते. त्यांना अस्वस्थ वाटत होते. पाणी घेण्यासाठी म्हणून ते जग घेऊन खाली येत होते. तेवढ्यात नेहमीप्रमाणे मध्यरात्री बाराच्या सुमाराला मधुरिमा बाहेर आली व गच्चीवर न जाता जंगलाच्या दिशेने जायला निघाली. सगळे गाढ निद्रेत होते; पण विक्रमदेवांनी मधुरिमाला बंगल्याचे दार उघडून बाहेर जाताना पाहिले. त्यांना काहीतरी चुकीचे वाटले. शलाकाला उठवले तर ती अजूनच घाबरेल म्हणून त्यांनी कपाटातली बंदूक घेतली व तिच्या मागोमाग तिला चाहूल लागू न देता ते तिचा पाठलाग करू लागले. विक्रमदेव आपल्या मागोमाग येत आहेत हे माहित असणाऱ्या मधुरिमाच्या चेहऱ्यावर एकच स्मित उमटले. पहिल्या आहुतीसाठी रात्र सज्ज झाली होती.

___________________________________
क्रमशः.