मोहिनी – अदृश्य संमोहित साम्राज्य (भाग २४)

“तू माझे विश्व पायदळी तुडवलेस. लाखो मोहिनींची छत्रछाया हिरावून घेऊन आमच्या मनात मानवांबद्दल भीतीची पडछाया निर्माण केलीस. मोहिनींच्या साम्राज्यात हाहाकार माजवलास. तुझ्या आणि शलाकाच्या मोहापायी आम्ही आमचे सर्वस्व गमावून बसलो. तुला वाटते तुला जिवंत सोडेन मी? जशी इथे घेऊन आले, तसं परत जाऊ देईन असं वाटतं का? नाही. तू इथे आला आहेस माझ्या इच्छेने आणि जाऊही शकतोस केवळ माझ्या इच्छेने! ह्याला शलाका जास्त जबाबदार आहे; पण प्रत्यक्षरित्या ह्या कटात नसलास, तरी तूही त्यात सहभागी होतास. जो कोणी जेव्हा कधी आमच्या साम्राज्यातील सौख्य हिरावून घेईल, ही मोहिनींची सम्राज्ञी त्याचा असाच विनाश करेल.”

मधुरिमाचे शब्द अंगार बरसावे त्याप्रमाणे विक्रमदेवांवर बरसत होते. ती मानव नाहीच तर मोहिनी होती. कोणी साधीसुधी मोहिनीही नाही, तर मोहिनींची सम्राज्ञी होती. मधुरिमाचा चेहरा आज त्यांनी पहिल्यांदा अतिशय निरखून पाहिला होता. काही क्षणात त्यांच्या चेहऱ्यावरील भीती दाटून आली. नक्की काय घडतंय हे त्यांना लक्षात आलं. आपण नाहक हिचा पाठलाग केला हेही त्यांच्या ध्यानात आलं. ते आता बंगल्यात असते, तर मोहिनी जास्तीत जास्त त्यांना घाबरवू शकल्या असत्या. त्यांना मारू शकत नव्हत्या; पण आज त्यांनी आखलेल्या मृत्यूचक्रात आणि पूर्णतः त्यांच्या प्रभावाखालील क्षेत्रात विक्रमदेव स्वतः आले होते. स्वतःहून त्याच जागी बारा वर्षांनी ते पुन्हा परतले होते. स्वतःला मृत्यूच्या खाईत लोटायला! भीती त्यांच्या मन आणि मेंदूवर स्वार झाली होती. याच अफाट भीतीच्या अंमलाखाली त्याने ती चूक केली, जी त्याला–मोहिनींच्या अपराध्याला मृत्यूच्या दारात सहजतेने खेचून नेणार होती. हो, आज त्यांच्यासमोर तो अरुंधतीचा सासरा नाही, तर त्यांना अपराधी म्हणून उभा होता. त्याने घाबरून ती आता काय करणार याचा विचार करत तिच्या डोळ्यांत पाहिले आणि तिच्या डोळ्यांतील मोहिनी त्याच्या शरीराच्या कणाकणात पसरली. तिचा क्रोध तिच्या नजरेतील संमोहनातून त्याच्यापर्यंत पोहोचत होता. आता ती शांत झाली होती. त्याच्या विचारांवर तिला पूर्ण नियंत्रण मिळालं होतं. विक्रमदेव तलावाच्या दिशेने चालू लागले. त्या वृक्षाच्या ढोलीत त्यांनी हात घातला. अगदी हे सर्व परिचित असल्याप्रमाणे त्यांनी त्यातून एक रत्नजडित  खंजीर बाहेर काढला.