मोहिनी – अदृश्य संमोहित साम्राज्य (भाग २९)

मधुरिमाने हाक दिली. इशारा लक्षात येताच पद्मिनीने खंजीर आणून मधुरिमाच्या हातात दिला. चंद्राच्या प्रकाशात तो खंजीर चमचमत होता. पापणी लवते न लवते तोच तो खंजीर शाश्वतीच्या उरात घुसला होता. एक हृदयद्रावक किंकाळी वनात घुमली. दिग्विजयच्या डोळ्यांत अश्रू तरळले. मृत्यू जिवंतपणे समोर दिसत होता. त्या किंकाळीने तिथे कोणाचे मन हेलावले नव्हते. त्यांच्या चेहऱ्यावर तीच शांतता होती. इकडे मोहिनी दिग्विजयवर सतत शक्तींनी वार करत होत्या. त्याच्या शरीरातून रक्ताचे पाट वाहू लागले होते. मात्र मोहिनींच्या मनातील करुणा पार विरून गेली होती. उरला होता निव्वळ क्रोध! दिग्विजयवर केलेला प्रत्येक वार सूड होता. मोहिनींच्या बारा वर्षांपूर्वीच्या हानीबद्दलचा प्रतिशोध होता. मोहिनींची शक्तीस्थाने जाणून घेऊन दुर्धरवनात सर्वांना घेऊन येण्याबद्दल, मोहिनींचे सर्वस्व हिरावून घेण्याबद्दल, त्यांच्या अस्तित्वाचे, मान-मर्यादेचे प्रतीक असणाऱ्या वस्तू मानवी जगात नेण्याबद्दल,
त्यांच्या राज्ञीशी विवाहाची स्वप्ने पाहिल्याबद्दल, त्या त्याच्यावर वार करत होत्या. शक्तीचा उर्जाप्रवाह सहन न झाल्याने दिग्विजयचा मृत्यू झाला होता. मोहिनींनी त्या दोघांचे मृतदेह तलावात फेकले. मृत्यूचक्र आधीच पेटलेले असल्यामुळे त्या पाण्याने निसर्गाचे नियम उल्लंघले होते. पाण्यात अग्नी पेटला होता. काही क्षणांत ते देह भस्मसात झाले. मधुरिमाने एकवार तलावाकडे पाहिले व ती कोणाशीही काहीही न बोलता निघून गेली. तिच्या मौनाचे कारण मोहिनींना ज्ञात होते. अजूनही सर्वोच्च आहुती शेष होती.            
___________________________________
क्रमशः.