मोहिनी – अदृश्य संमोहित साम्राज्य (भाग ३०)

गुरुदेव दुसऱ्या दिवशी प्रातःकाळी उठले व बंगल्याबाहेर थांबले. शलाकाही तयार होऊन बाहेर आली. तिने शाश्वती आणि दिग्विजय बंगल्यात नाहीत, हे गुरुदेवांना सांगितले. हे पाहून त्यांच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकलीच होती. आता फक्त शलाकाच होती. तिच्याच जीवाला मोहिनींकडून धोका होता. मोहिनी दैवी शक्तीच्या साथीने हा शक्तीप्रयोग करत असल्याने त्या नचिकेत किंवा सिद्धांतवर निष्कारण वार करणार नाहीत, हे गुरुदेव समजून चुकले होते. गुरुदेव आणि शलाका घरातून निघून गेल्यावर नचिकेत आणि सिद्धांत हे गूढ नक्की काय आहे ह्याचा शोध घ्यायला बाहेर पडले. आपल्या जीवाला काहीही धोका होणार नाही असे काहीसे गुरुदेव शलाकाला सांगत असलेले, त्यांनी ऐकले होते. ते जंगलाच्या सीमारेषेपाशी आले. त्यांना त्यात गूढ, निर्दयी असे काहीच जाणवत नव्हते. त्या जंगलाच्या रोमारोमात आणि मोहिनींच्या वास्तव्यातील त्या परिसरात एक पवित्रता होती. सर्वांसाठी हे वातावरण पवित्र असले, तरी हीच पवित्रता केवळ शलाकासाठी काळ बनून उभी ठाकली होती. कारण ती त्यांची अपराधी होती. ती पवित्रता त्यांना मोहवून टाकत होती. त्यांना आत जाण्याचा मोह आवरला नाही. ते दोघे सतत आत ओढले जाऊ लागले. हे जंगल त्यांना जणू आश्वस्त करत होते, की ते त्यांना कोणतीही हानी पोहचवणार नाही. ते तलावाच्या काठापर्यंत आले होते. आज लाखो मुली तलावाच्या काठी बसलेल्या त्यांना दिसत होत्या. ह्या दोघांना पाहताच मोहिनींच्यात कुजबुज सुरू झाली. अलकनंदा व रागिणी त्यांना नावाने साद घालू लागल्या. सिद्धांत मान वर करून पाहणार इतक्यातच नचिकेतने त्याचा हात दाबला व त्याला त्यांच्या डोळ्यांत न पाहण्यास सांगितले. त्या त्यांना मारू शकत नव्हत्या आणि डोळ्यात पाहीपर्यंत दोघेही त्यांच्या संमोहनाखाली येणेही अशक्य होते. गुरुदेव आणि शलाकाच्या बोलण्यातून त्यांनी लपून बऱ्याच गोष्टी ऐकल्या होत्या.
इतक्यात त्यांच्या परिचयाच्या पैंजणांचा आवाज आला. पैंजणांचा आवाजही इतका मोहित करत होता, की ती कोण असावी याची उत्सुकता त्यांना होती.