मोहिनी – अदृश्य संमोहित साम्राज्य (भाग ३३)

“माझी माता पूर्ण शक्तीनिशी तुझ्यावर तुटून पडली. तिची अफाट शक्ती तुझ्यावर भारी पडत होती. इतक्यात तिच्या कानावर आणखी एक किंकाळी ऐकू आली. ती माझ्या पित्याची होती. माझे पिता रक्ताच्या थारोळ्यात पडले होते. शाश्वतीने त्यांच्या छातीत खंजीर खुपसून त्यांचा वध केला होता. ती शलाका तिच्या बाजूला उभे राहून हे पाहत होती. माझे पिता एक सामान्य मनुष्य होते. का वध करण्यात आला त्यांचा? का? माझी माता शक्तीप्रयोग थांबवून माझ्या पित्याजवळ गेली. त्या साध्यासुध्या खंजीराने माझ्या मातेला मारणे शक्य नव्हते. म्हणून तू शाश्वतीजवळ येत तो खंजीर तिच्या हातातून घेतलास आणि काहीतरी मंत्र पुटपुटून शलाकाच्या हातात दिलास. माझी माता माझ्या पित्याच्या देहाला कवटाळून शोक करत असताना तू तिच्यावर मागून वार केलास. माझी माताही माझ्या पित्याशेजारी मृतवत पडली होती. मातेच्या आज्ञेमुळे मी ही वृक्षाची सीमारेषा ओलांडू शकत नव्हते. माझ्या मातेचा रत्नजडित मुकुट व इतर दागिने काढून घेऊन तू  हातात घेतलेस. मोहिनींच्या राज्ञीच्या त्या सर्व बहुमोल अलंकारांना घेऊन तुम्ही जीपमध्ये बसलात. त्या जीपमध्ये विक्रमदेव आणि एक मानव होता. तो दिग्विजय होता हे मला काल समजले. मोहिनींकडील त्या अमूल्य वस्तूंसाठी तू माझ्या मातेचे मृत्यूकांड रचलेस. माझ्या मातेच्या उरल्यासुरल्या शक्ती या मांत्रिकात सामावताना मी पाहिल्या. तुम्ही निघून गेलात. त्यानंतर आम्ही सर्व धावतच तेथे गेलो. माझे पिता कधीच मृत झाले होते; पण माझी माता अजूनही शेवटच्या घटका मोजत होती. तिने तिचे क्षीण होत आलेले डोळे उघडून माझ्याकडे पाहिले आणि ती म्हणाली,