मोहिनी – अदृश्य संमोहित साम्राज्य (भाग ४३)

            जंगलात आज प्रातःकाळ झाल्यापासून रक्तिमा यज्ञ करण्यास बसली होती. तिला काहीही झाले तरी नियम भंग न करण्याची तंबी देऊन, इतर मोहिनी काहीशा दूर अंतरावर आपापली कामे करत होत्या. प्रभृती आजही त्या वृक्षाखाली बसून तलावात निरखत होती. सूर्यास्त होत आला होता. प्रभृती आपल्या नेहमीच्या वृक्षाच्या खाली निजण्यासाठी शय्या सज्ज करीत होती. त्या राजकन्या असल्या तरी त्या पात्र होईपर्यंत, त्यांना महालात प्रवेश नव्हता. सर्व मोहिनींनी महालात जाण्याचे रहित केले. आज सर्वजणी तलावाजवळ जमिनीवर निजणार होत्या. कारण त्यांच्या युवराज्ञीचे अनुष्ठान अखंड व्हावे. रक्तिमाच्या कानावर कोण्या मोहिनीच्या किंकाळीचा आवाज येत होता. तिने नेटाने यज्ञ सुरू ठेवला होता; पण युवराज्ञी म्हणून तिला कोणीतरी नावाने पुकारत होते. तिने डोळे उघडले व ती धावतच जंगलाची सीमारेषा ओलांडून बाहेर गेली. अमावस्येच्या रात्रीने खेळ साधला होता. पूर्ण शक्ती जागवण्याआधीच रक्तिमा एका नव्या मृत्यूचक्रात खेचली गेली होती. आता एकतर तिचा मृत्यू होणार किंवा ती मृत्यूचक्र संपवणार हे निश्चित होतं. रक्तिमा धावत जंगलाच्या सीमेबाहेर आली व त्या आवाजाच्या दिशेने जाऊ लागली. तो आवाज जंगलाबाहेरील एका काळ्या कातळाच्या प्रदेशातून येत होता. ती तिथे पोहोचली. तिथे एक मुलगी मरणासन्न अवस्थेत पडली होती. तिचीही सावली दिसत नसल्याचे पाहून रक्तिमाला खात्री झाली, की हीसुद्धा मोहिनी आहे. रक्तिमा तिला हात देणार तोच ती गुहेत पाठमोरी खेचली गेली. काय घडतंय हे कळायच्या आत ती आत खेचली गेली होती.