गावाच्या कडेला, हिरव्यागार झाडांमध्ये दडलेलं छोटंसं घर. सकाळच्या उन्हात अंगणात बसून हरीनाथ दैनंदिन कामं आटोपत होता. चेहऱ्यावर नेहमीसारखी शांत, प्रसन्न भाव होते. पण डोळ्यांच्या कडा थोड्या थकलेल्या दिसतं होत्या.
तो गावातील सर्वांत कर्तृत्ववान आणि सहायता करणारा व्यक्ती म्हणून ओळखला जात असे. कोणतेही काम-मोठे असो व छोटे असो तो कधी नकार देत नव्हता. कधीही कोणतं काम करायला मागेपुढे पाहत नसे.
कधी कोणाला कर्ज, कधी कुणाला बैलगाडी, कधी कुणाच्या मुलाच्या शाळेची फी भरण्यासाठी मदत करत असे..
कधी कोणाला कर्ज, कधी कुणाला बैलगाडी, कधी कुणाच्या मुलाच्या शाळेची फी भरण्यासाठी मदत करत असे..
“हरीनाथ? तो तर देवदूतच आहे!” गावातील लोक म्हणायचे.
पण देवदूत होण्यात आणि गावातील लोकांची मदत करण्यातचं त्याच स्वतःचं आयुष्य कुठे हरवलं होतं, हरीनाथला कधी कळलंच नाही.
त्या दिवशी सकाळीच हरीनाथची मुलगी अन्वी शाळेत जाण्यासाठी तयारी करत होती. पण तिच्या चेहऱ्यावर टेन्शन झळकत होत.
“बाबा… उद्यापर्यंत फी भरायची आहे म्हणे. मॅडम म्हणाल्या आजच देऊन टाकल तर बरं होईल.” अन्वी केसांमध्ये रिबन अडकवत हळूचं हरीनाथला म्हणाली.
हरीनाथ थबकला.
घरातील पेटीतलं उरलेलं थोडंफार पैसे मोजले पण ते शाळेच्या फीला पुरणार नव्हते.
घरातील पेटीतलं उरलेलं थोडंफार पैसे मोजले पण ते शाळेच्या फीला पुरणार नव्हते.
“काळजी करू नको, बाळा. मी तुझी फी आजच भरतोच,” तो तिला हसत म्हणाला. पण मनातल्या मनात थोडी बचत का केली नाही म्हणून स्वतःलाच कोसत होता.
अन्वी शाळेसाठी निघून गेल्यावर त्याने खिशातील जुनी वही उघडली - ज्यात त्याने वा-यावर सोडलेली मदत लिहून ठेवली होती. किती लोक, किती वेळा… आणि किती रक्कम त्याने दिली होती! पण परतफेड? क्वचितच.
आज पहिल्यांदाच त्याला त्या वहीतील आकडे चुभू लागले.
हरीनाथ मनातल्या मनात विचार करतच गावात फेरफटका मारायला गेला.
दुपारचा उन्हाळलेला रस्ता. धुळीने भरलेली पायवाट.
हरीनाथने खोल श्वास घेतला आणि गावभर परिचित असलेल्या त्या मार्गावर चालू लागला.
हरीनाथने खोल श्वास घेतला आणि गावभर परिचित असलेल्या त्या मार्गावर चालू लागला.
फेरफटका मारताना हरीनाथला रमेश दिसला ज्याची त्याने खूप वेळेस सहायता केलती.
कधी त्याच्या मुलाच्या ट्युशनसाठी पैसे, कधी धान्य, तर कधी औषधांसाठी मदत…
रमेशचं घर म्हणजे हरीनाथ साठी कायम जबाबदारीच होती.
“रमेश… जर शक्य असेल तर… थोडे पैसे हवे होते. अन्वीची फी.. भरायची राहिली आहे थोडी मदत झाली असती तर" हरीनाथ चाचरत म्हणाला.
“अहो, माझ्याकडे तर आता काहीच हातात राहत नाही. महिना अखेरीला बघूया…” रमेश नजर चोरतच म्हणाला. त्याचं ऐकून हरीनाथला जबरदस्त धक्का बसला.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा