नशीबाचा खेळ भाग १स्पर्धा

नगरच्या गजबजलेल्या बसस्थानकावर सकाळची लगबग सुरू होती. हातात तिकीट धरून श्रुती बेचैनपणे घड्याळाकडे पाहत होती. आज ती आयुष्यातील मोठा निर्णय घेऊन घर सोडत होती.
“आई, मी निघते गं…”
फोनवर बोलताना तिचा आवाज कापत होता.
“जपून जा बाळा… आणि काही लागलं तर लगेच फोन कर.”
आईचा आवाज नेहमीसारखाच मायेचा होता, पण त्यामागे दडलेली काळजी श्रुतीला स्पष्ट जाणवत होती.
फोन ठेवताच तिच्या डोळ्यांसमोर कालचं दृश्य उभं राहिलं.
“तुला नोकरीसाठी पुण्याला जायचं आहे म्हणजे लग्नाचा विचारच नाही का?” वडिलांचा आवाज कठोर झाला होता.
“बाबा, आधी मला स्वतःच्या पायावर उभं राहायचं आहे…” श्रुती शांतपणे म्हणाली.
“आम्ही तुझ्यासाठी स्थळ पाहिलं आहे. मुलगा चांगला आहे. सरकारी नोकरी करतो. तुला अजून काय हवं?”
त्या क्षणी श्रुतीला जाणवलं—नशीब तिच्यासमोर दोन वेगळे रस्ते उभे करत होतं. एक सुरक्षित, ठरलेला… आणि दुसरा अनिश्चित, पण तिच्या स्वप्नांकडे नेणारा.
बसचा हॉर्न वाजला. श्रुती भानावर आली. ती बसमध्ये चढली. खिडकीजवळची जागा मिळाल्यामुळे तिने खोल श्वास घेतला.
बस हळूहळू स्टेशन सोडू लागली. श्रुतीच्या डोळ्यांत पाणी दाटलं. नगर मागे सरकत होतं… आणि तिचं जुनं आयुष्यही.
पुण्यात पोहोचल्यावर ती थेट ऑफिसकडे गेली. मोठ्या आयटी कंपनीच्या इमारतीसमोर उभी राहिल्यावर तिच्या छातीत धडधड वाढली.
“मी खरंच इथे काम करणार आहे का?” ती स्वतःलाच विचारत होती.
ऑफिसमध्ये प्रवेश करताच रिसेप्शनवर बसलेल्या मुलीने विचारलं,
“नाव?”
“श्रुती देशमुख.”
“ओह… नवीन जॉइनिंग आहे ना? तिसऱ्या मजल्यावर जा. मिस्टर आदित्य कुलकर्णी तुम्हाला भेटतील.”
आदित्य कुलकर्णी… नाव ऐकताच श्रुतीच्या मनात हलकी उत्सुकता निर्माण झाली.
ती तिसऱ्या मजल्यावर पोहोचली. केबिनसमोर उभी राहून तिने हलक्या हाताने दरवाजा ठोठावला.
“ये इन…” आतून शांत पण ठाम आवाज आला.
श्रुती आत गेली. टेबलामागे बसलेला तरुण कागदपत्रं पाहण्यात मग्न होता. त्याने डोळे वर केले आणि क्षणभर थांबला.
“श्रुती देशमुख?”
“हो… सर.”
“बस ना… आणि सर म्हणायची गरज नाही. इथे सगळे एकमेकांना नावानेच हाक मारतात.”
त्याच्या चेहऱ्यावर एक प्रसन्न स्मित होतं. श्रुतीचा ताण थोडा हलका झाला.
“तुमचा रिझ्युमे खूप प्रभावी आहे. पण या क्षेत्रात टिकायचं असेल तर मेहनत खूप घ्यावी लागते.”
“मी तयार आहे.” श्रुतीच्या आवाजात आत्मविश्वास होता.
आदित्यने तिच्याकडे पाहिलं.
“कधी कधी आयुष्य आपल्याला अशा वाटेवर आणून उभं करतं जिथे नशीब आणि मेहनत यांच्यात शर्यत सुरू होते. त्या शर्यतीत जिंकायचं असेल तर दोन्हींचा आधार घ्यावा लागतो.”
त्याच्या शब्दांनी श्रुतीच्या मनात एक वेगळीच भावना निर्माण झाली.
त्या दिवशी काम संपवून श्रुती हॉस्टेलकडे निघाली. रस्त्यावर चालताना अचानक जोरदार पाऊस सुरू झाला. ती एका दुकानाच्या शेडखाली उभी राहिली.
त्याच क्षणी समोर एक कार येऊन थांबली. कारमधून उतरलेली व्यक्ती पाहून श्रुती दचकली.
तो आदित्य होता.
“तुम्ही इथे?” ती आश्चर्याने म्हणाली.
“हो… आणि तुम्हाला हॉस्टेलपर्यंत सोडायला आलो आहे.”
श्रुती काही बोलणार इतक्यात तिचा फोन वाजला. स्क्रीनवर वडिलांचा नंबर चमकत होता.
तिने कॉल उचलला.
“श्रुती, लगेच घरी ये. खूप मोठी अडचण आली आहे…”
वडिलांचा आवाज घाबरलेला होता.
श्रुतीच्या हातातून फोन जवळजवळ निसटला.
“काय झालं बाबा?” ती थरथरत विचारू लागली.
पण समोरून फक्त एकच वाक्य ऐकू आलं—
“आपल्या घरावर जप्ती येणार आहे…”
श्रुती स्तब्ध झाली. पावसाचे थेंब तिच्या चेहऱ्यावर पडत होते… पण तिच्या आयुष्यावर कोसळणारं वादळ त्याहून भयंकर होतं.
—------------------------------------