नशिबाचा खेळ भाग २स्पर्धा

नगरच्या घराच्या उंबरठ्यावर पाऊल टाकताना श्रुतीच्या छातीत धडधड वाढली होती. दरवाजा उघडताच घरात पसरलेली शांतता तिच्या मनाला टोचून गेली. जाईच्या वेलीवर उमललेली काही फुलं कोमेजून खाली पडली होती. अंगणात झाडलेली धूळ साचलेली दिसत होती. घर जणू आपल्या वेदना शब्दांविना सांगत होतं.
वडील हॉलमध्ये नेहमीच्या खुर्चीत बसले होते. त्यांच्या हातात वर्तमानपत्र होतं, पण नजरा अक्षरांवर नव्हत्या. आई देवघरात दिवा लावत होती. दिव्याच्या मंद प्रकाशात तिच्या चेहऱ्यावरची चिंता स्पष्ट दिसत होती.
“आलीस?” वडिलांनी विचारलं.
श्रुती त्यांच्या जवळ बसली.
“बाबा, काय झालंय? फोनवर तुम्ही खूप घाबरलेले वाटत होतात.”
वडिलांनी काही क्षण काहीच बोललं नाही. मग टेबलावर ठेवलेली बँकेची नोटीस तिच्यासमोर सरकवली.
“दुकानाचं कर्ज वाढत गेलं. बाजार बदलत गेला… आणि मी मात्र जुन्याच पद्धतीत अडकलो.”
श्रुतीने कागद हातात घेतला. प्रत्येक ओळ जणू घराच्या भिंतीवर तडा देत होती.
आई जवळ येऊन बसली.
“तुझ्या बाबांनी आयुष्यभर कष्ट करून हे घर उभं केलं आहे.”
त्या शब्दांनी श्रुतीच्या मनात आठवणींचा पूर आला. शाळेतून परतताना बाबांनी आणलेली मिठाई, आईने केलेला सणासुदीचा स्वयंपाक, आणि अंगणात खेळलेलं बालपण — सगळं डोळ्यांसमोर उभं राहिलं.
“बाबा, आपण अजून प्रयत्न करू शकतो,” ती ठामपणे म्हणाली.
वडील हलकंसं हसले.
“कधी कधी प्रयत्न पुरेसे नसतात बाळा. वेळही साथ देणं गरजेचं असतं.”
त्या रात्री श्रुतीला झोप लागली नाही. ती अंगणात येऊन बसली. आकाशात पसरलेले ढग तिच्या मनातील अस्वस्थतेचं प्रतिबिंब वाटत होते. अचानक तिला जाणवलं — आयुष्य कधी कधी अशा वळणावर आणून उभं करतं, जिथे परत मागे जाण्याचा मार्ग नसतो.
दुसऱ्या दिवशी ती बँकेत गेली. व्यवस्थापकांनी स्पष्ट सांगितलं,
“महिन्याभरात कर्ज फेडलं नाही तर लिलाव प्रक्रिया सुरू होईल.”
बँकेतून बाहेर पडताना तिच्या पावलांना जडपणा जाणवत होता. ती घराजवळच्या वडाच्या झाडाखाली बसली. त्याच वेळी फोन वाजला. आदित्य होता.
“तुमचा आवाज ऐकून वाटतं परिस्थिती गंभीर आहे,” तो म्हणाला.
श्रुतीने दीर्घ श्वास घेतला.
“हो… पण मी हार मानणार नाही.”
“मी नगरला येतो. आपण मिळून मार्ग शोधू.”
फोन ठेवल्यानंतर श्रुती बराच वेळ शांत बसून राहिली. तिच्या मनात प्रथमच जाणवलं — नशीब जरी खेळ करत असलं, तरी काही माणसं त्या खेळात आधार बनून उभी राहतात.