खेळ नशिबाचा – भाग ३
स्पर्धा
स्पर्धा
“"कधी कधी नशिब आपल्याला हरवण्यासाठी नाही, तर आपल्याला स्वतःची ताकद दाखवण्यासाठी संकटांच्या रिंगणात उतरवतं."
दुसऱ्या दिवशी सकाळी आदित्य नगरला आला. बसस्थानकाजवळच्या गर्दीतून मार्ग काढत तो थेट श्रुतीच्या दुकानाकडे गेला. दुकानासमोर उभा राहिल्यावर त्याने काही क्षण शांतपणे आजूबाजूला नजर फिरवली. जुन्या लाकडी पाटीवरचं अक्षर फिकट झालं होतं. काचेच्या कपाटावर धुळीची पुटं चढली होती. दुकानाच्या आत मात्र अजूनही विश्वासाचा सुगंध जाणवत होता.
वडील काउंटरजवळ बसले होते. त्यांनी आदित्यकडे पाहिलं आणि हलकंसं मान हलवून त्याचं स्वागत केलं.
“या… बस ना,” ते म्हणाले.
आदित्य दुकानात फेरफटका मारत म्हणाला,
“या दुकानात केवळ माल नाही, तर तुमच्या आयुष्यभराचा अनुभव साठलाय. तो संपायला नको. त्याला नवी दिशा द्यायला हवी.”
वडील काही क्षण विचारात पडले.
“माझ्या हातून आता नवीन काही होईल असं वाटत नाही.”
तेवढ्यात श्रुती पुढे आली.
“बाबा, आपण प्रयत्न करून पाहू या. हरायचं ठरवण्यापेक्षा लढणं जास्त महत्त्वाचं आहे.”
आदित्यने तिच्याकडे कौतुकाने पाहिलं.
“आपण दुकानाची मांडणी बदलू. सोशल मीडियावर जाहिरात करू. ऑनलाइन विक्री सुरू करू. लोकांपर्यंत पोहोचण्याचे मार्ग आता खूप बदलले आहेत.”
वडील हळूहळू तयार होऊ लागले. त्यांच्या चेहऱ्यावर अजूनही संकोच होता, पण डोळ्यांत आशेचा हलका किरण दिसू लागला.
पुढचे काही दिवस गडबडीत गेले. दुकानाची साफसफाई करण्यात आली. जुन्या रॅक्स नव्याने लावले गेले. मालाची छायाचित्रं काढून वेबसाइटवर टाकली गेली. श्रुती दिवसभर काम करत होती. कधी ग्राहकांशी बोलत होती, कधी नवीन योजना आखत होती.
कामाच्या धावपळीत तिला जाणवलं — संकट माणसाला थकवत नाही; उलट त्याला आतून अधिक मजबूत बनवतं.
एक संध्याकाळी दुकान बंद करताना आदित्य तिच्या शेजारी उभा होता. सूर्यास्ताचा केशरी प्रकाश दुकानात पसरला होता.
“तुम्ही खूप बदललात,” तो म्हणाला.
श्रुती हसली.
“परिस्थिती माणसाला बदलायला भाग पाडते.”
“नाही,” आदित्य शांतपणे म्हणाला,
“परिस्थिती फक्त आपल्यातलं खरं रूप दाखवते.”
त्या शब्दांनी श्रुती काही क्षण गप्प झाली. तिच्या मनात एक वेगळीच भावना निर्माण झाली. त्या भावनेला नाव देणं अजूनही तिला शक्य नव्हतं.
त्या दिवशी दुकानाचा दरवाजा बंद करताना श्रुतीने समाधानाने आजूबाजूला पाहिलं. दुकान अजून पूर्णपणे उभं राहिलं नव्हतं, पण त्याच्या भिंतींमध्ये पुन्हा आशेचा आवाज घुमू लागला होता.
तिच्या मनात एक विचार अलगद उमटला —
कदाचित नशीब हरवण्यासाठी नव्हे, तर माणसाला त्याची ताकद दाखवण्यासाठी खेळ खेळत असतं.
--------------------
वडील काउंटरजवळ बसले होते. त्यांनी आदित्यकडे पाहिलं आणि हलकंसं मान हलवून त्याचं स्वागत केलं.
“या… बस ना,” ते म्हणाले.
आदित्य दुकानात फेरफटका मारत म्हणाला,
“या दुकानात केवळ माल नाही, तर तुमच्या आयुष्यभराचा अनुभव साठलाय. तो संपायला नको. त्याला नवी दिशा द्यायला हवी.”
वडील काही क्षण विचारात पडले.
“माझ्या हातून आता नवीन काही होईल असं वाटत नाही.”
तेवढ्यात श्रुती पुढे आली.
“बाबा, आपण प्रयत्न करून पाहू या. हरायचं ठरवण्यापेक्षा लढणं जास्त महत्त्वाचं आहे.”
आदित्यने तिच्याकडे कौतुकाने पाहिलं.
“आपण दुकानाची मांडणी बदलू. सोशल मीडियावर जाहिरात करू. ऑनलाइन विक्री सुरू करू. लोकांपर्यंत पोहोचण्याचे मार्ग आता खूप बदलले आहेत.”
वडील हळूहळू तयार होऊ लागले. त्यांच्या चेहऱ्यावर अजूनही संकोच होता, पण डोळ्यांत आशेचा हलका किरण दिसू लागला.
पुढचे काही दिवस गडबडीत गेले. दुकानाची साफसफाई करण्यात आली. जुन्या रॅक्स नव्याने लावले गेले. मालाची छायाचित्रं काढून वेबसाइटवर टाकली गेली. श्रुती दिवसभर काम करत होती. कधी ग्राहकांशी बोलत होती, कधी नवीन योजना आखत होती.
कामाच्या धावपळीत तिला जाणवलं — संकट माणसाला थकवत नाही; उलट त्याला आतून अधिक मजबूत बनवतं.
एक संध्याकाळी दुकान बंद करताना आदित्य तिच्या शेजारी उभा होता. सूर्यास्ताचा केशरी प्रकाश दुकानात पसरला होता.
“तुम्ही खूप बदललात,” तो म्हणाला.
श्रुती हसली.
“परिस्थिती माणसाला बदलायला भाग पाडते.”
“नाही,” आदित्य शांतपणे म्हणाला,
“परिस्थिती फक्त आपल्यातलं खरं रूप दाखवते.”
त्या शब्दांनी श्रुती काही क्षण गप्प झाली. तिच्या मनात एक वेगळीच भावना निर्माण झाली. त्या भावनेला नाव देणं अजूनही तिला शक्य नव्हतं.
त्या दिवशी दुकानाचा दरवाजा बंद करताना श्रुतीने समाधानाने आजूबाजूला पाहिलं. दुकान अजून पूर्णपणे उभं राहिलं नव्हतं, पण त्याच्या भिंतींमध्ये पुन्हा आशेचा आवाज घुमू लागला होता.
तिच्या मनात एक विचार अलगद उमटला —
कदाचित नशीब हरवण्यासाठी नव्हे, तर माणसाला त्याची ताकद दाखवण्यासाठी खेळ खेळत असतं.
--------------------
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा