नशीबाचा खेळ भाग ४

काही आठवड्यांत दुकानाचा चेहरामोहरा पूर्णपणे बदलू लागला. जुन्या लाकडी रॅक्सवर नव्याने रंग देण्यात आला होता. मालाची नीटनेटकी मांडणी केली होती. दुकानाच्या बाहेर नवीन पाटी लावण्यात आली होती. ग्राहक पुन्हा येऊ लागले होते. काही जण जुन्या आठवणींनी आकर्षित होऊन येत होते, तर काही नवीन पद्धतीच्या जाहिरातीमुळे.
घरातही वातावरण बदललं होतं. आईच्या चेहऱ्यावर बराच काळानंतर हलकंसं समाधान दिसू लागलं होतं. वडील पुन्हा उत्साहाने दुकानात वेळ घालवू लागले होते. त्यांच्या हालचालींमध्ये पूर्वीसारखी खात्री परतताना श्रुतीला जाणवत होती.
एका दुपारी श्रुती दुकानात नवीन ऑर्डरची नोंद करत होती. तेवढ्यात तिच्या नजरेस काही कागदपत्रं पडली. ती पाहताच तिचा चेहरा गंभीर झाला. त्या कागदांवर गुंतवणुकीचा उल्लेख होता — आणि ती गुंतवणूक आदित्यच्या कंपनीकडून झालेली होती.
संध्याकाळी आदित्य दुकानात आला तेव्हा श्रुतीने त्याच्याकडे सरळ प्रश्न केला.
“तुम्ही मला हे आधी का सांगितलं नाही?”
आदित्य काही क्षण शांत राहिला.
“तुम्ही नकार दिला असता,” तो शांतपणे म्हणाला.
“माझ्या स्वाभिमानाचं काय?” श्रुतीच्या आवाजात हलकी नाराजी होती.
आदित्यने तिच्याकडे स्थिर नजरेने पाहिलं.
“ही मदत नाही, श्रुती. हा विश्वास आहे. तुमच्यात आणि तुमच्या कुटुंबात उभं राहण्याची ताकद आहे यावरचा विश्वास.”
त्या शब्दांनी श्रुती काही क्षण गप्प झाली. तिच्या मनात अस्वस्थतेसोबत कृतज्ञतेचीही भावना उमटली. तिला जाणवलं — काही वेळा माणसं आपल्या आयुष्यात येतात तेव्हा त्यांचं स्थान नात्याच्या चौकटीत बसत नाही; ते आधारासारखे असतात.
त्या दिवसानंतर श्रुती कामात अधिक गुंतून गेली. दुकानाचा व्यवसाय वाढत होता. ग्राहकांकडून चांगला प्रतिसाद मिळत होता. वडिलांच्या चेहऱ्यावरचा आत्मविश्वास परतताना पाहून तिच्या मनात समाधान दाटत होतं.
पण त्याच वेळी नशिबाने नवा डाव टाकला.
एका संध्याकाळी दुकान बंद करण्याच्या तयारीत असताना आदित्यचा फोन आला. त्याचा आवाज नेहमीपेक्षा गंभीर वाटत होता.
“आईने माझं लग्न ठरवण्याबद्दल बोलायला सुरुवात केली आहे,” तो म्हणाला.
श्रुतीच्या हातातलं काम थांबलं.
“मग… तुमचा निर्णय?”
“निर्णय घ्यायचा आहे… पण तो सोपा नाही,” आदित्य हळू आवाजात म्हणाला.
फोन संपल्यानंतर बराच वेळ श्रुती स्थिर उभी राहिली. दुकानात शांतता पसरली होती. बाहेर संध्याकाळचे सावट दाटत होतं. तिच्या मनातही एक अज्ञात भीती पसरू लागली.
तिला प्रथमच जाणवलं — नात्यांची सुरुवात नकळत होते, पण त्यांची परीक्षा मात्र अचानक सुरू होते. आणि त्या परीक्षेत नशिबाचा खेळ नेहमीच अनपेक्षित असतो.
त्या रात्री दुकानाचा दरवाजा बंद करताना श्रुतीच्या मनात अनेक प्रश्न होते. उत्तरं मात्र अजूनही धूसर होती.