नशीबाचा खेळ भाग५ (अंतिम भाग)

काही दिवस शांतपणे गेले. दुकानाची ऑनलाइन विक्री वाढू लागली होती. जुन्या ग्राहकांसोबत नवीन ग्राहकही जोडले जात होते. कर्जाची रक्कम हळूहळू कमी होत असल्यामुळे घरात पुन्हा आनंदाचं वातावरण निर्माण झालं होतं. आई देवघरात दिवा लावताना आता समाधानाने हसत होती. वडिलांच्या हालचालींमध्ये पूर्वीसारखा आत्मविश्वास परत आला होता.
त्या सकाळी श्रुती बँकेत गेली. अंतिम हप्ता भरल्यानंतर बँकेच्या अधिकाऱ्यांनी तिला कागदपत्रं दिली. कर्ज पूर्णपणे फेडल्याचं पत्र तिच्या हातात होतं. त्या कागदाकडे पाहताना तिच्या डोळ्यांत नकळत पाणी आलं. तिला जाणवलं — गेल्या काही महिन्यांत आयुष्याने तिला खूप काही शिकवलं होतं.
दुकानात परत येताना तिच्या मनात अनेक आठवणी उमटत होत्या. पहिल्यांदा पुण्याला जाण्याचा निर्णय, घरावर आलेलं संकट, आणि त्या संकटातून उभं राहण्याचा संघर्ष — सगळं तिच्या मनात पुन्हा जिवंत झालं.
संध्याकाळी दुकान बंद करण्याच्या तयारीत असताना दरवाजाजवळ कोणीतरी उभं असल्याचं तिला जाणवलं. तिने मागे वळून पाहिलं.
आदित्य होता.
त्याच्या चेहऱ्यावर नेहमीसारखं शांत हास्य होतं, पण डोळ्यांत एक गंभीर छटा होती.
“एक बातमी द्यायची आहे,” तो हळू आवाजात म्हणाला.
श्रुतीच्या छातीत धडधड वाढली.
“काय झालं?”
आदित्य काही क्षण शांत राहिला. मग तो म्हणाला,
“मी दुसऱ्या शहरात बदली स्वीकारली आहे.”
क्षणभर श्रुतीच्या आजूबाजूचं सगळं स्थिर झाल्यासारखं वाटलं.
“म्हणजे… तुम्ही इथून जाणार?”
“हो,” तो शांतपणे म्हणाला.
“कधी कधी आयुष्य आपल्याला अशा वळणावर आणून उभं करतं, जिथे थांबणं शक्य नसतं.”
श्रुतीच्या डोळ्यांत अश्रू दाटले.
“मग आपल्या नात्याचं काय?”
आदित्य काही क्षण तिच्याकडे पाहत राहिला.
“आपण एकमेकांच्या आयुष्यात आलो, ते कदाचित नशीब होतं. पण आपण एकमेकांना मजबूत केलं… तो आपला निर्णय होता.”
त्याच्या आवाजात वेदना नव्हती, पण एक शांत स्वीकार होता.
“काही नाती आयुष्यभर सोबत राहण्यासाठी नसतात, श्रुती,” तो पुढे म्हणाला,
“ती आपल्याला घडवण्यासाठी येतात.”
तो वळून निघाला. श्रुती त्याच्याकडे पाहत राहिली. दुकानाच्या बाहेर संध्याकाळ पसरत होती. आकाशातला सूर्य हळूहळू मावळत होता.
काही क्षण ती तिथेच उभी राहिली. तिच्या मनात वेदना होती, पण त्या वेदनेत एक विलक्षण शांतता मिसळली होती. तिला जाणवलं — आयुष्याचा प्रत्येक प्रवास सोबत संपत नाही; काही प्रवास आपल्याला स्वतःशी भेट घडवून देण्यासाठी असतात.
ती हळूच दुकानाच्या पायऱ्यांवर बसली. हातातलं कर्जमुक्तीचं पत्र तिने अलगद मांडीवर ठेवलं. समोर अंधार पसरत होता, पण तिच्या मनात मात्र नवीन पहाट उमलत होती.
तिने स्वतःशीच हलक्या आवाजात पुटपुटलं —
“नशीब खेळ खेळतं…
पण शेवटचा डाव नेहमी माणसाच्या धैर्याचाच असतो.”
त्या क्षणी श्रुतीच्या चेहऱ्यावर समाधान उमटलं. आयुष्याच्या नव्या प्रवासासाठी ती तयार झाली होती.
—---------------------------------------
कथा मालिका समाप्त
लेखिका —मीनाक्षी वैद्य