नवरा माझा, घर तिचं 3

पावसाळा सुरू झाला होता. घराच्या गच्चीवर पावसाचं पाणी साचायचं, आणि सकाळी आकांक्षा, माधुरीताई आणि राधिका मिळून ते झाडं हलवायच्या.
असं वाटायचं — या छोट्या कामातही तीन पिढ्या काहीतरी जोडल्या गेल्यात.
रोज सकाळचा चहा आता आकांक्षा बनवायची.
माधुरीताईंचं एक वाक्य नेहमी असायचं —
“बाळ, चहा जर प्रेमाने बनवला तर दिवस छान जातो.”
आकांक्षा आता तो चहा मनापासून बनवायची — आधीप्रमाणे impress करायला नाही, तर खरंच सगळ्यांना वाटावं की “ही आपली आहे” म्हणून.
राधिकेचं ऑफिस प्रेझेंटेशन पुन्हा आलं. यावेळी ती स्वतःहून आकांक्षाजवळ आली,
“वहिनी, मला एक डिझाईन दाखवशील का? तू सांगतेस ते बरोबर असतं नेहमी.”
आकांक्षा थोडी दचकली, पण मग म्हणाली, “हो, बस ना, मी बघते.”
दोघी हसत-खेळत उशिरापर्यंत काम करत राहिल्या.
माधुरीताई दारातून पाहत होत्या — त्यांचं चेहऱ्यावर एक वेगळं समाधान होतं.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी राधिका परत आली, हातात गुलाबाचं फुल घेऊन.
“वहिनी, माझं प्रेझेंटेशन सुपर झालं. तुझी lucky coffee परत कामाला आली!”
आकांक्षाचं हसू खरंच मनापासून आलं त्या वेळी.
त्या दिवशी संध्याकाळी रोहित ऑफिसहून परत आला.
घरात चहाचा सुगंध, स्वयंपाकघरात आकांक्षा आणि माधुरीताई दोघी हसत काहीतरी बोलत होत्या.
तो थांबूनच पाहत राहिला.
एक वेळ होती जेव्हा या घरात सगळं ताणलेलं होतं, आणि आता त्या ताणाऐवजी एक हलकं, आपुलकीचं वातावरण पसरलं होतं.
रोहितने आकांक्षाला विचारलं,
“काय गं, आता जरा शांत झालं का सगळं?”
ती म्हणाली, “हो… आता या घरातली मी राहते, फक्त तुझी बायको म्हणून नाही, तर घरच्यांसारखी.”
“आणि आई?”
“आई म्हणजे… माझी पण थोडी आईच झालीये आता.”
रोहितने हसत तिचा हात धरला.
“मी सांगितलं होतं ना, वेळ लागेल… पण सगळं ठीक होईल.”
माधुरीताईंचा आवाज स्वयंपाकघरातून आला,
“रोहित! चहा थंड होईल बाबा!”
रोहित हसला,
“हो आई, आलोच! मी आणि आकांक्षा आलो.”
आकांक्षा म्हणाली,
“बघ, आता सगळं आपल्या नावानं — ‘मी आणि आकांक्षा’. आधी फक्त ‘मी’ होतास.”
दोघं हसले.
त्या हसण्यात थकवा नव्हता, स्पर्धा नव्हती —
फक्त एक शांत जाणीव होती की घर हे जिंकायचं नसतं, जपायचं असतं.
आणि त्या घरात, आता खरंच सगळ्यांचं ‘आपलं दोघांचं’ झालं होतं