ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग - २२
मानखुर्दच्या त्या जळत्या प्लांटमधून उर्वी आणि आदित्य बाहेर पडले, तेव्हा त्यांना वाटले होते की मुंबईला वाचवल्याबद्दल त्यांचे स्वागत होईल. पण नियतीला आणि दिवाकर सिंघानियाच्या सत्तेला काहीतरी वेगळेच मान्य होते. खाडीच्या किनाऱ्यावर ओल्या अंगाने उभ्या असलेल्या या दोन कमांडोजनी जेव्हा आकाशात झेपावणारी ती ब्लॅक-हॉक हेलिकॉप्टर्स पाहिली, तेव्हा त्यांच्या लक्षात आले की शिकारी आता बदलला आहे.
"शॅडो, हे हेलिकॉप्टर्स आपली मदत करायला आलेले नाहीत," उर्वीने (ब्राव्हो) आपल्या स्निपर स्कोपमधून पाहिले. "त्यांच्यावर 'स्पेशल ऑपरेशन्स ग्रुप' (SOG) चे चिन्ह आहे, पण ते सिंघानियाच्या खाजगी फ्रीक्वेन्सीवर बोलत आहेत. आपण आता त्यांच्यासाठी 'टेररिस्ट' आहोत."
आदित्यने (शॅडो) लगेच आपली गन बॅगमध्ये भरली. "राणे सरांशी संपर्क कर, उर्वी! तातडीने!"
उर्वीने कम्युनिकेटर सुरू केला, पण तिथे फक्त 'स्टॅटिक' आवाज येत होता. "संपूर्ण परिसर जाम केला आहे, आदित्य. आपण एका मोठ्या जाळ्यात अडकलो आहोत."
तितक्यात हेलिकॉप्टरमधून मेगावॅट लाऊडस्पीकरवर आवाज घुमला: "आदित्य आणि उर्वी, तुम्ही राष्ट्रीय संपत्तीचे नुकसान केले आहे आणि पिण्याच्या पाण्यात विष मिसळण्याचा प्रयत्न केला आहे. स्वतःला कायद्याच्या स्वाधीन करा, अन्यथा गोळ्या झाडण्याचे आदेश आहेत."
सिंघानियाने कथेचा पूर्णपणे उलटा अर्थ लावला होता. ज्यांनी मुंबईला वाचवले, त्यांनाच मुंबईचा शत्रू घोषित करण्यात आले होते. टीव्ही चॅनेलवर 'ब्रेकिंग न्यूज' सुरू झाली होती 'दोन कमांडोजचा देशद्रोह: मानखुर्द प्लांट उडवला.'
"आपल्याला इथून निघायला हवे!" आदित्यने उर्वीचा हात धरला आणि ते मानखुर्दच्या झोपडपट्टीच्या अरुंद गल्लीबोळात शिरले. मागे पोलीस गाड्यांचे सायरन आणि हवेत घिरट्या घालणारी हेलिकॉप्टर्स होते.
ही मुंबईची दुसरी बाजू होती. अस्वच्छ रस्ते, उग्र वास आणि दाटीवाटीने असलेली घरे. उर्वी आणि आदित्यसाठी हे एक 'अर्बन वॉरफेअर' (Urban Warfare) होते. त्यांनी त्यांचे ओले कपडे बदलून तिथल्या एका साध्या दुकानातून काही जुने कपडे घेतले जेणेकरून ते सामान्य लोकांमध्ये मिसळू शकतील.
"आपल्याकडे ना शस्त्रे आहेत, ना बॅकअप," उर्वी एका भिंतीला टेकून श्वास घेत म्हणाली. "सिंघानियाने आपल्याला 'स्टेट एनिमी' (State Enemy) बनवले आहे. आता कोणावर विश्वास ठेवायचा?"
"अशा वेळी फक्त एकाच माणसाकडे आपण जाऊ शकतो," आदित्यने एका जुन्या पीसीओवरून नंबर डायल केला. "ज्याला व्यवस्था आधीच विसरली आहे."
ते धारावीच्या एका अशा भागात पोहोचले जिथे पोलीस जाण्याचे धाडस करत नाहीत. तिथे एका सायबर कॅफेच्या नावाखाली एक गुप्त तळघर होते. तिथला मालक होता 'झिरो' (Zero). झिरो हा एकेकाळी इंटेलिजन्स विंगचा सर्वात हुशार हॅकर होता, पण विक्रम सिंगांनी त्याला एका खोट्या केसमध्ये अडकवून बाहेर काढले होते.
"शॅडो? तू जिवंत आहेस?" झिरोच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य होते. "बाहेर तुझे फोटो 'मोस्ट वॉन्टेड' म्हणून झळकत आहेत."
"झिरो, आम्हाला तुझी मदत हवी आहे," आदित्य म्हणाला. "आम्हाला सिंघानियाच्या त्या सर्व्हरमध्ये प्रवेश करायचा आहे, जो त्याने 'क्लाउड'वर सुरक्षित केला आहे. तिथूनच तो मीडिया आणि पोलिसांना नियंत्रित करत आहे."
झिरोने आपल्या अनेक स्क्रीन्स सुरू केल्या. "सिंघानियाने 'ओमेगा-१५' च्या मदतीने 'डिजिटल मार्शल लॉ' लागू केला आहे. तुमचे सर्व बँक अकाउंट्स फ्रीज झाले आहेत. पण मी तुम्हाला एक 'घोस्ट आयडेंटिटी' (Ghost Identity) देऊ शकतो."
उर्वीने झिरोच्या सिस्टमवर काम सुरू केले. "झिरो, मला मानखुर्द प्लांटचा 'raw footage' हवा आहे. जो सिंघानियाने एडिट केला आहे. जर आपण जगाला खरे चित्र दाखवले, तरच आपण हा वनवा थांबवू शकू."
दरम्यान, एका अज्ञात ठिकाणी विक्रम सिंग आणि दिवाकर सिंघानिया एका आलिशान खोलीत बसून एका मोठ्या प्रयोगावर चर्चा करत होते.
"विक्रम, ते दोन उंदीर अजूनही पळत आहेत," सिंघानियाने आपल्या टॅब्लेटवर उर्वीचा फोटो पाहत म्हटले.
"त्यांना पळू द्या, दिवाकर," विक्रम सिंगांच्या चेहऱ्यावर एक क्रूर शांतता होती. "त्यांना वाटत आहे की ते पुरावा शोधत आहेत, पण प्रत्यक्षात ते आम्हाला त्या 'सेफहाऊस'पर्यंत घेऊन जात आहेत जिथे राणे लपले आहेत. एकदा का राणेंचा काटा निघाला की, या देशातील शेवटचा नैतिक अडथळा दूर होईल."
विक्रम सिंगांनी 'प्रोजेक्ट ईडन'चा तिसरा टप्पा 'द सायलेंट व्हॉईस' सक्रिय केला होता. हे एक असे फ्रिक्वेन्सी तंत्रज्ञान होते जे मोबाईल टॉवर्सद्वारे मानवी मेंदूच्या विशिष्ट केंद्रांवर परिणाम करून लोकांमध्ये चिडचिड आणि हिंसाचार निर्माण करू शकत होते. मुंबईत अचानक दंगली सुरू होऊ लागल्या होत्या.
उर्वी आणि झिरोने मिळून एक व्हिडिओ तयार केला होता, ज्यामध्ये मानखुर्द प्लांटमधील खरी परिस्थिती विषाचा टँकर आणि टायटनशी झालेली लढाई दिसत होती. हा व्हिडिओ त्यांना नॅशनल टेलिकास्टवर 'ब्रॉडकास्ट' करायचा होता.
"हे करण्यासाठी आपल्याला कुलाबा येथील 'दूरदर्शन'च्या मुख्य ट्रान्समिशन टॉवरवर जावे लागेल," उर्वीने नकाशा दाखवला. "तो भाग आता हाय-सिक्युरिटी झोन आहे."
रात्रीची वेळ. मुंबई पुन्हा एकदा पावसात भिजत होती. आदित्य आणि उर्वीने एका चोरलेल्या रुग्णवाहिकेचा वापर करून कुलाबा परिसरात प्रवेश केला. गेटवे ऑफ इंडियाच्या आजूबाजूला लष्करी तुकड्या तैनात होत्या.
"तू टॉवरवर चढ, उर्वी. मी खाली त्यांना अडवून धरतो," आदित्यने आपल्या हातात एक तांब्याची रॉड आणि काही बॅटरी सेल्स घेतले. त्याने एक स्वदेशी 'स्टन ग्रेनेड' तयार केला होता.
उर्वीने चढाई सुरू केली. पाऊस आणि वाऱ्यामुळे टॉवर खूप निसरडा झाला होता. तिने आपले हात घट्ट रोवले. जशी ती टॉपवर पोहोचली, तिला तिथे आधीच दोन कमांडोज दिसले.
"ब्राव्हो! खाली वाक!" आदित्यने खालून आरडाओरडा केला.
उर्वीने हवेत उडी मारली आणि एका कमांडोच्या मानेवर वार केला. दुसऱ्याला तिने टॉवरच्या रेलिंगवरून खाली ढकलले. तिने त्वरीत आपली सॅटेलाईट डिस्क जोडली आणि डेटा अपलोड करायला सुरुवात केली.
डाऊनलोडिंग: ४५%... ६०%... ८५%...
खालच्या बाजूला आदित्य एकाकी झुंज देत होता. सिंघानियाचे 'फॅलॅन्क्स' कमांडोज त्याला घेरून होते. आदित्यने मार्शल आर्ट्स आणि गनिमी काव्याचा वापर करत दहा जणांना धूळ चारली होती, पण त्याची ताकद आता संपत आली होती.
अचानक, संपूर्ण मुंबईतील मोठ्या स्क्रीन्सवर, लोकांच्या मोबाईलवर आणि टीव्हीवर तो व्हिडिओ प्ले झाला. लोकांच्या लक्षात आले की त्यांना फसवले जात आहे. पोलिसांमध्येही फूट पडली. काही इमानदार अधिकाऱ्यांनी सिंघानियाचे आदेश पाळण्यास नकार दिला.
"येस! आम्ही केलं!" उर्वीने टॉवरवरून ओरडून सांगितले.
पण आनंद क्षणभंगुर होता. विक्रम सिंग स्वतः एका हेलिकॉप्टरमधून खाली उतरले. त्यांच्या हातात एक अत्याधुनिक 'सोनिक राइफल' होती. त्यांनी थेट टॉवरच्या पायावर गोळी झाडली.
कडकडाssट!
विशाल लोखंडी टॉवर एका बाजूला झुकला. उर्वी टॉवरला लटकली होती.
"आदित्य! मला सोड!" उर्वी ओरडली.
आदित्यने रक्ताळलेल्या शरीराने विक्रम सिंगांकडे पाहिले. "सर, तुम्ही हा टॉवर पाडू शकता, पण तुम्ही सत्याचा आवाज दाबू शकत नाही."
विक्रम सिंग हसले. "सत्य नेहमी विजेत्यांच्या बाजूने असते, आदित्य. आणि आजचा विजेता मी आहे."
विक्रम सिंगांनी गोळी झाडली, पण ती टॉवरला नाही तर आदित्यच्या खांद्याला लागली. आदित्य खाली पडला. त्याच वेळी उर्वीने टॉवरवरून समुद्रात उडी घेतली.
समुद्राच्या लाटांनी उर्वीला पुन्हा एकदा वाचवले. काही वेळाने तिला कोस्ट गार्डच्या एका टीमने उचलले, जे आता राणेंच्या नियंत्रणात होते. आदित्यलाही पोलिसांनी ताब्यात घेतले होते, पण सिंघानियाच्या दबावाखाली नाही, तर सुरक्षेसाठी.
ऑपरेशन सेफ हार्ट' आता एका खुल्या युद्धात बदलले होते. सिंघानिया आणि विक्रम सिंग आता अंडरग्राउंड झाले होते, पण त्यांनी देशाच्या अनेक शहरांत 'स्लीपर सेल्स' पेरले होते.
ऑपरेशन सेफ हार्ट' आता एका खुल्या युद्धात बदलले होते. सिंघानिया आणि विक्रम सिंग आता अंडरग्राउंड झाले होते, पण त्यांनी देशाच्या अनेक शहरांत 'स्लीपर सेल्स' पेरले होते.
उर्वी आता एका गुप्त तळावर होती. तिने आदित्यचा फोटो पाहिला जो सध्या लष्करी रुग्णालयात उपचार घेत होता.
"आदित्य, तू लवकर बरा हो," ओमेगा-१५ चा नायनाट केल्याशिवाय आपण थांबणार नाही."उर्वीने स्वतःशीच म्हटले. "
मुंबई पुन्हा शांत झाली होती, पण ही वादळापूर्वीची शांतता होती. विक्रम सिंगांनी आता 'प्रोजेक्ट डार्कनेस'चा पुढचा टप्पा 'द फायनल ब्लॅकआउट' सक्रिय करण्याची तयारी सुरू केली होती.
क्रमश :
पुढील भागासाठी वाचत रहा. ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग २३ लवकरच येतोय...
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा