ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग - २३
मुंबईच्या गेटवे ऑफ इंडियावरील त्या भीषण संघर्षानंतर आणि टॉवरवरून उर्वीने घेतलेल्या उडीनंतर, परिस्थितीने अत्यंत भयावह वळण घेतले होते. आदित्य (शॅडो) आता रक्ताळलेल्या अवस्थेत लष्करी पोलिसांच्या ताब्यात होता, तर उर्वी (ब्राव्हो) बेपत्ता होती. दिवाकर सिंघानियाने आपल्या पैशाच्या आणि सत्तेच्या जोरावर संपूर्ण यंत्रणेला हे पटवून दिले होते की, आदित्य आणि उर्वी हे परकीय शक्तींचे हस्तक असून त्यांनीच मुंबईच्या पाणीपुरवठा केंद्रात विष मिसळण्याचा प्रयत्न केला होता.
आदित्यला मुंबईच्या मुख्य कारागृहात न ठेवता, नवी मुंबईच्या दुर्गम भागात असलेल्या एका गुप्त 'ब्लॅक साईट' (Black Site) मध्ये ठेवण्यात आले होते. ही जागा अधिकृत नकाशावर नव्हती. एका खोल जमिनीखालील सिमेंटच्या खोलीत, आदित्यला लोखंडी साखळदंडांनी बांधून ठेवले होते. त्याच्या अंगावर जखमा होत्या, पण त्याच्या डोळ्यांतील ठिणगी अजूनही विझली नव्हती.
खोलीचा जड लोखंडी दरवाजा कडकडाट करत उघडला. दोन धिप्पाड 'फॅलॅन्क्स' कमांडोज आत आले आणि त्यांच्या मागे दिवाकर सिंघानिया शांतपणे चालत आला. त्याच्या हातात एक महागडी सिगार होती.
"आदित्य, तू किती दिवस असा छळ सहन करणार आहेस?" सिंघानियाने धुराचा लोट हवेत सोडत विचारले. "तुझी साथ देणारी उर्वी कदाचित समुद्राच्या तळाला गेली असेल. राणे सर नजरकैदेत आहेत. आता तुझा कोणीही वाली उरलेला नाही."
आदित्यने मान वर केली आणि सिंघानियाच्या डोळ्यांत पाहून तो हसला. "सिंघानिया, तू ज्या सत्तेच्या जोरावर उड्या मारतोयस ना, तिचा पाया भ्रष्टाचारावर उभा आहे. आणि भ्रष्टाचाराचा पाया कधीही कोसळू शकतो."
"पुरे झालं तुझं तत्वज्ञान!" सिंघानिया संतापला. "मला तो 'अल्फा कोड' हवा आहे जो तू हिमालयातून चोरला आहेस. तो कोड दिलास तर मी तुला सन्मानाने मृत्यू देईन, अन्यथा हा नरक तुला दररोज अनुभवावा लागेल."
सिंघानियाने इशारा केला आणि कमांडोजनी आदित्यला मारहाण करायला सुरुवात केली. विजेचे झटके आणि शारीरिक छळ सुरू झाला, पण आदित्यच्या तोंडातून एकही शब्द निघाला नाही. त्याला माहित होते की उर्वी जिवंत आहे. त्याला 'शॅडो' चे ते गुपित सिग्नल जाणवत होते.
दुसरीकडे, उर्वी खरोखरच मृत्यूच्या दाढेतून परतली होती. कोस्ट गार्डच्या एका इमानदार पथकाने तिला वाचवले होते, जे अजूनही ए.सी.पी. राणेंच्या 'अंडरग्राउंड रेझिस्टन्स' (Underground Resistance) चे भाग होते. उर्वीला अलिबागच्या एका निर्जन बंगल्यात नेण्यात आले होते, जो आता त्यांचा नवीन कंट्रोल रूम होता.
उर्वी शुद्धीवर आल्यावर तिने सर्वात आधी विचारले, "आदित्य कुठे आहे?"
"मॅडम, त्याला नवी मुंबईच्या 'सेक्टर ९' मधील एका हाय-सिक्युरिटी बंकरमध्ये नेले आहे," एका तरुण एजंटने माहिती दिली. "तिथे सुरक्षा इतकी कडक आहे की साधा पक्षीही आत जाऊ शकत नाही. सिंघानियाचे खाजगी कमांडोज तिथे गस्त घालत आहेत."
उर्वीने आपल्या शरीरावरील वेदनांकडे दुर्लक्ष केले. तिने तिच्या हातातील टॅबवर बंकरची रचना पाहिली. "आम्हाला तिथे घुसायचे आहे. पण यावेळी आपण कमांडो म्हणून नाही, तर एका 'अदृश्य शत्रू' म्हणून जाऊ."
उर्वीने राणेंच्या गुप्त नेटवर्कचा वापर करून काही जुन्या मित्रांना एकत्र केले. यामध्ये तांत्रिक तज्ज्ञ, माजी लष्करी अधिकारी आणि काही निष्ठावान पोलीस होते. त्यांनी या मिशनला नाव दिले 'ऑपरेशन फिनिक्स'.
पहाटेच्या ३ वाजता, जेव्हा संपूर्ण शहर झोपलेले असते, तेव्हा नवी मुंबईच्या त्या निर्जन डोंगराळ भागात हालचाल सुरू झाली. उर्वीने तिच्या टीमला तीन भागात विभागले होते.
पहिला टप्पा: ब्लॅकआऊट उर्वीने 'सायबर अटॅक' करून बंकरच्या मुख्य पॉवर ग्रिडला हॅक केले. एका सेकंदात संपूर्ण बंकर अंधारात बुडाला. बॅकअप जनरेटर सुरू व्हायला ३० सेकंदांचा वेळ लागणार होता. हेच ३० सेकंद त्यांच्यासाठी संजीवनी ठरणार होते.
दुसरा टप्पा: घुसखोरी आदित्यला ज्या खोलीत ठेवले होते, त्याच्या अगदी वरच्या बाजूला एक एअर-वेंट (Air Vent) होता. उर्वीने गॅस कटरचा वापर करून तिथून आत प्रवेश केला. तिच्या अंगावर 'थर्मल-कॅमफ्लाज' सूट होता, ज्यामुळे ती अंधारातही दिसत नव्हती.
खोलीत पोहोचल्यावर तिने पाहिले की दोन गार्ड्स टॉर्चच्या उजेडात इकडे तिकडे पाहत आहेत. उर्वीने तिच्या सायलन्सर लावलेल्या गनने दोघांनाही क्षणात खाली पाडले.
"शॅडो!" उर्वी ओरडली.
आदित्यने अंधारात आवाज ओळखला. "ब्राव्हो... तू आलीस?"
उर्वीने वेगाने धावत जाऊन त्याच्या साखळदंडांचे लॉक तोडले. आदित्य अत्यंत अशक्त झाला होता, पण उर्वीला पाहून त्याच्या अंगात नवी ताकद आली. "सिंघानिया इथेच आहे, उर्वी. त्याला जाऊ देऊ नकोस."
"आपल्याला आधी इथून बाहेर पडायला हवं, आदित्य. बाहेर 'फॅलॅन्क्स'ची मोठी तुकडी तैनात आहे," उर्वीने त्याला सावरायला घेतले.
पण बाहेर पडण्यापूर्वीच बंकरचा अलार्म वाजला. लाल दिवे चमकू लागले. विक्रम सिंगांचा आवाज लाऊडस्पीकरवर घुमला: "उर्वी, तू खरोखरच माझ्या अपेक्षेपेक्षा हुशार आहेस. पण हा बंकर तुझी कबर बनेल. लॉकडाऊन सुरू झाला आहे!"
बंकरचे सर्व दरवाजे एकामागून एक स्टीलच्या प्लेट्सने बंद होऊ लागले. उर्वी आणि आदित्य एका अरुंद कॉरिडॉरमध्ये अडकले. समोरून दहा सशस्त्र कमांडोज धावत येत होते.
"आदित्य, हे घे!" उर्वीने त्याला एक लहान एसएमजी (SMG) दिली.
सुरू झाला एक भीषण रणसंग्राम. आदित्य एका हाताने भिंतीचा आधार घेत होता आणि दुसऱ्या हाताने गोळीबार करत होता. उर्वीची चपळाई वाखाणण्याजोगा होती. तिने ग्रेनेड्सचा वापर करून समोरचा मार्ग मोकळा केला.
त्यांनी लिफ्टच्या शाफ्टचा वापर करून वरच्या मजल्यावर जाण्याचा प्रयत्न केला. तिथे त्यांना विक्रम सिंगांच्या खास 'सुपर सोल्जर' तुकडीने घेरले. हे सैनिक वेदनेला जुमानत नव्हते.
"ब्राव्हो, तू डाव्या बाजूने जा! मी यांना अडवून धरतो!" आदित्यने ओरडून सांगितले.
लढाई आता हाताघाईवर आली होती. आदित्यने मार्शल आर्ट्सचा वापर करत एका सैनिकाचे हत्यार हिसकावून घेतले. उर्वीने छतावरील स्प्रिंकलर सिस्टीम हॅक केली आणि पाणी सोडून त्यात हाय-व्होल्टेज करंट सोडला. कमांडोज जमिनीवर तडफडू लागले.
ते धावत बंकरच्या गच्चीवर पोहोचले. तिथे एक हेलिकॉप्टर उडण्याच्या तयारीत होते. आत दिवाकर सिंघानिया बसला होता आणि विक्रम सिंग बाहेर उभे राहून सुरक्षा पाहत होते.
"विक्रम सर!" आदित्य ओरडला.
विक्रम सिंगांनी मागे वळून पाहिले. त्यांच्या चेहऱ्यावर एक क्रूर हास्य होते. "अजूनही जिवंत आहात? खरोखरच तुम्ही माझे सर्वोत्तम विद्यार्थी आहात. पण आज तुमची परीक्षा संपली आहे."
विक्रम सिंगांनी त्यांच्या हातातील 'सोनिक ब्लास्टर' सक्रिय केले. उर्वी आणि आदित्यवर ध्वनीलहरींचा प्रचंड दाब आला. त्यांच्या कानातून रक्त येऊ लागले.
"ब्राव्हो! त्या हेलिकॉप्टरच्या पंख्याला निशाना लाव!" आदित्यने जमिनीवर झोपत ओरडून सांगितले.
उर्वीने तिची स्निपर रायफल सावरली. तिचा हात थरथरत होता, पण तिने कर्नल देशमुखांच्या बलिदानाची आठवण केली. तिने ट्रिगर दाबला.
धडाssम!
हेलिकॉप्टरच्या इंजिनला गोळी लागली आणि त्यातून धूर निघू लागला. हेलिकॉप्टर अनियंत्रित होऊन गच्चीवरच क्रॅश झाले. सिंघानिया जखमी अवस्थेत बाहेर पडला.
विक्रम सिंगांनी हे पाहिले तेव्हा त्यांचा चेहरा रागाने लाल झाला. "तुम्ही माझ्या स्वप्नाचा नाश केला आहे! आता मी तुम्हाला सोडणार नाही!"
विक्रम सिंगांनी आदित्यवर झेप घेतली. दोन महान योद्धांमध्ये आता जीवन-मरणाचे युद्ध सुरू झाले. विक्रम सिंगांची ताकद अचाट होती, पण आदित्यकडे सत्य आणि न्यायाचे बळ होते. आदित्यने विक्रम सिंगांच्या पोटावर जोरात प्रहार केला आणि त्यांना गच्चीच्या कडेला नेले.
"सर, तुम्ही देश विकला, पण आम्ही देश विकू देणार नाही!" आदित्यने त्यांना खाली ढकलण्याचा प्रयत्न केला.
पण विक्रम सिंगांनी एक स्मोक बॉम्ब फेकला आणि धुराच्या लोळात ते पुन्हा एकदा अदृश्य झाले. सिंघानियाला मात्र पोलिसांनी (जे आता राणेंच्या मदतीला आले होते) ताब्यात घेतले.
बंकरमधून बाहेर पडताना सूर्याची पहिली किरणे नवी मुंबईच्या आकाशात उमटली होती. आदित्य आणि उर्वी एकमेकांच्या खांद्याला आधार देऊन बाहेर आले. ए.सी.पी. राणे त्यांच्या स्वागताला उभे होते.
"तुम्ही केलं, मुलांनो! सिंघानिया आता कोठडीत आहे. पण विक्रम सिंग अजूनही पसार आहे," राणे यांनी सांगितले.
"सर, हे युद्ध अजून संपलेले नाही," आदित्यने रक्ताळलेल्या चेहऱ्याने म्हटले. "सिंघानिया पकडला गेला असला तरी 'ओमेगा-१५' ची मुळे अजूनही खोलवर आहेत. आणि जोपर्यंत विक्रम सर जिवंत आहेत, तोपर्यंत भारत सुरक्षित नाही."
उर्वीने आकाशाकडे पाहिले. तिने मिळवलेला डेटा आता जगभरातील गुप्तचर यंत्रणांना पाठवला गेला होता. दिवाकर सिंघानियाचे कॉर्पोरेट साम्राज्य कोसळायला सुरुवात झाली होती.
"आदित्य, "पण पुढचा टप्पा अधिक कठीण असेल. आता शत्रू फक्त देशात नाही, तर परदेशातून आपल्याला टार्गेट करेल."
आदित्यने उर्वीचा हात धरला. "काहीही झालं तरी, आपण एकत्र आहोत. हीच आपली सर्वात मोठी ताकद आहे."
नवी मुंबईच्या त्या डोंगराळ भागात शांतता पसरली होती, पण ही शांतता तात्पुरती होती. विक्रम सिंगांनी आता 'ओमेगा-१५' च्या आंतरराष्ट्रीय मुख्यालयाशी संपर्क साधला होता.
क्रमश :
पुढील भागासाठी वाचत रहा. ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग २४ लवकरच येतोय...
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा