ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग - २४
नवी मुंबईच्या बंकरमधील त्या भीषण स्फोटानंतर आणि दिवाकर सिंघानियाच्या अटकेनंतर, भारताच्या अंतर्गत सुरक्षेला लागलेली एक मोठी कीड उपटून काढण्यात उर्वी आणि आदित्यला यश आले होते. मात्र, विजय अजून दूर होता. विक्रम सिंग उर्फ 'द किंगमेकर' हा पुन्हा एकदा निसटला होता आणि गुप्तचर यंत्रणेला मिळालेल्या माहितीनुसार, त्याने आता आशिया खंडातील सर्वात सुरक्षित आणि प्रगत शहर असलेल्या सिंगापूरमध्ये आश्रय घेतला होता.
सिंगापूर हे केवळ पर्यटनाचे केंद्र नाही, तर ते जगातील 'फायनान्शिअल हब' आणि 'सायबर कंट्रोल सेंटर' आहे. 'ओमेगा-१५' या संघटनेचे मुख्य सर्व्हर आणि आर्थिक व्यवहार याच शहरातून नियंत्रित केले जात होते.
नवी दिल्लीतील एका गुप्त तळावर ए.सी.पी. उदय राणे यांनी उर्वी (ब्राव्हो) आणि आदित्य (शॅडो) यांना पाचारण केले होते. त्यांच्या जखमा अजूनही पूर्ण भरल्या नव्हत्या, पण डोळ्यांतील जिद्द तसूभरही कमी झाली नव्हती.
"कमांडोज, हे मिशन तुमच्या आयुष्यातील सर्वात आव्हानात्मक मिशन असेल," राणे यांनी डिजिटल स्क्रीनवर सिंगापूरच्या 'मरिना बे सँड्स' (Marina Bay Sands) परिसराचा नकाशा दाखवला. "तुम्ही तिथे अधिकृतपणे भारतीय एजंट म्हणून जाऊ शकत नाही. सिंगापूरशी आपले राजनैतिक संबंध अत्यंत महत्त्वाचे आहेत. जर तुम्ही तिथे पकडले गेलात, तर आम्ही तुम्हाला वाचवू शकणार नाही. तुम्हाला 'अंडरकव्हर' (Undercover) जावे लागेल."
उर्वीने आपली नवीन ओळख तपासली. "तर मी आता 'माया सोलंकी', एक कॉर्पोरेट आर्किटेक्ट आहे, आणि आदित्य 'आर्यन राज', एक टेक इन्व्हेस्टर?"
"अगदी बरोबर," राणे म्हणाले. "तुमचा उद्देश आहे सिंगापूरच्या 'फायनान्शिअल डिस्ट्रिक्ट'मध्ये असलेल्या 'टायटन टॉवर' मध्ये घुसणे. ओमेगा-१५ चे मुख्य सर्व्हर तिथल्या ८८ व्या मजल्यावर असलेल्या एका उच्च-सुरक्षा व्हॉल्टमध्ये आहेत. विक्रम सिंग तिथेच लपल्याची आमची पक्की खात्री आहे. त्यांना जिवंत पकडणे किंवा संपवणे, हे तुमच्यावर अवलंबून आहे."
चांगी विमानतळावर उतरल्यानंतर उर्वी आणि आदित्यला सिंगापूरच्या शिस्तीचा आणि सौंदर्याचा अनुभव आला. निऑन लाइट्स, काचेच्या उंच इमारती आणि शांत रस्ते. पण या शांततेच्या मागे एक जागतिक षडयंत्र शिजत होते.
त्यांनी 'ऑर्चर्ड रोड'वरील एका पॉश हॉटेलमध्ये चेक-इन केले. त्यांच्या बॅग्समध्ये साध्या कपड्यांच्या खाली लपवलेले होते ते जगातील सर्वात प्रगत 'सर्वेक्षण गॅझेट्स'.
"शॅडो, मला इथे काहीतरी विचित्र वाटतंय," उर्वीने हॉटेलच्या बाल्कनीतून शहराकडे पाहत म्हटले. "इथे प्रत्येक कोपऱ्यावर सीसीटीव्ही आहेत. विक्रम सिंगांना शोधणे म्हणजे गवताच्या गंजीत सुई शोधण्यासारखे आहे."
आदित्यने त्याचे 'सायबर-गॉगल्स' घातले. "सीसीटीव्ही हीच त्यांची ताकद आहे आणि तीच आपली संधी. जर आपण त्यांच्याच कॅमेऱ्यांमध्ये घुसलो, तर आपण त्यांच्यावर नजर ठेवू शकतो. पण आधी आपल्याला 'टायटन टॉवर'च्या सुरक्षा व्यवस्थेचा अभ्यास करावा लागेल."
दुसऱ्या दिवशी, उर्वी आणि आदित्यने एका व्यावसायिक भेटीचे निमित्त काढून टायटन टॉवरमध्ये प्रवेश केला. इमारतीची सुरक्षा व्यवस्था पाहून त्यांच्या अंगावर काटा आला.
१. बायोमेट्रिक स्कॅन: प्रत्येक मजल्यावर रक्ताच्या नमुन्याची किंवा डोळ्यांच्या स्कॅनची गरज होती.
२. आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स: 'इरिस' (IRIS) नावाची एआय सिस्टीम प्रत्येकाच्या हालचालींवर लक्ष ठेवून होती.
३. सशस्त्र गार्ड्स: हे साधे बाऊन्सर नव्हते, तर परदेशी लष्करातील निवृत्त अधिकारी होते.
"ब्राव्हो, ८८ व्या मजल्याकडे जाणारी लिफ्ट फक्त 'व्हीआयपी' कार्ड्सने चालते," आदित्यने हेडसेटवरून कुजबुजले. "आणि त्या कार्ड्सवर 'एंक्रिप्टेड चिप्स' आहेत ज्या आपण साध्या पद्धतीने हॅक करू शकत नाही."
उर्वीने इमारतीच्या लॉबीमध्ये असलेल्या एका मोठ्या कॅफेमध्ये बसून तिथल्या नेटवर्कचा अभ्यास केला. "मला एक कमकुवत दुवा सापडला आहे. इमारतीची 'एअर कंडिशनिंग' सिस्टीम जुन्या सर्व्हरशी जोडलेली आहे. जर आपण तिथून डेटा पाठवला, तर आपण एआय सिस्टीमला 'लूप'मध्ये टाकू शकतो."
मध्यरात्रीची वेळ. संपूर्ण सिंगापूर निळ्या आणि पांढऱ्या दिव्यांत न्हाऊन निघाले होते. उर्वी आणि आदित्य टायटन टॉवरच्या मागच्या बाजूला असलेल्या 'मेंटेनन्स गेट'जवळ पोहोचले. त्यांनी तिथल्या दोन गार्ड्सना सायलेन्सरने बेशुद्ध केले आणि त्यांचे गणवेश घातले.
"आपल्याकडे फक्त ४० मिनिटे आहेत, शॅडो. त्यानंतर शिफ्ट बदलली जाईल," उर्वीने घड्याळात पाहिले.
ते लिफ्टच्या शाफ्टमधून दोरीच्या साह्याने वर चढू लागले. ८८ मजले चढणे हे शारीरिकदृष्ट्या अशक्य वाटणारे काम होते, पण ते 'ब्राव्हो' आणि 'शॅडो' होते. त्यांच्या स्नायूंमध्ये वेदना होत होत्या, पण ध्येय समोर होते.
जेव्हा ते ८८ व्या मजल्यावर पोहोचले, तेव्हा तिथले दृश्य एखाद्या 'साय-फाय' चित्रपटासारखे होते. चहुबाजूला काचेच्या भिंती आणि मध्यभागी एक अवाढव्य काळा सर्व्हर, जो निळ्या रंगात चमकत होता. हाच 'ओमेगा-कोअर' होता.
जसे आदित्यने सर्व्हरमध्ये आपला हॅकिंग डिव्हाईस लावला, हॉलमधील दिवे अचानक लाल झाले. एक परिचित हसण्याचा आवाज हॉलमध्ये घुमला.
"आदित्य... उर्वी... तुम्ही खरोखरच माझ्या जाळ्यात अडकलात!"
समोरच्या एका अंधाऱ्या कोपऱ्यातून विक्रम सिंग बाहेर आले. त्यांच्या हातात एक रिमोट होता. त्यांच्या बाजूला आठ सशस्त्र कमांडोज होते ज्यांनी 'एक्सो-स्केलेटन' सूट्स घातले होते.
"सर, आता खेळ संपला आहे," आदित्यने आपली गन रोखली. "आम्ही भारताला तुमच्या प्लॅन्सबद्दल आधीच कळवले आहे."
"मुलांनो, तुम्हाला वाटतं का की मी फक्त भारतातच सक्रिय आहे?" विक्रम सिंग हसले. "हे सर्व्हर आता संपूर्ण जगातील बँकिंग सिस्टीमला हॅक करत आहेत. पुढच्या पाच मिनिटांत, जगातील सर्व पैसा ओमेगा-१५ च्या खात्यात जमा होईल. आणि सिंगापूर पोलीस? त्यांना वाटतंय की तुम्ही इथे दहशतवादी हल्ला करायला आला आहात."
उर्वीने वेगाने कीबोर्डवर बोटे चालवली. "शॅडो, मला यांना अडवण्यासाठी वेळ हवा आहे! सिस्टीम डाऊनलोड व्हायला ३ मिनिटे लागतील!"
आदित्यने एक दीर्घ श्वास घेतला. "ठिक आहे, सर. मग आज शेवटची लढाई होऊ द्या."
आदित्यने कमांडोजवर झेप घेतली. ८८ व्या मजल्यावरील त्या काचेच्या हॉलमध्ये जणू युद्धच सुरू झाले. आदित्यची ताकद आणि वेग अफाट होता. त्याने मार्शल आर्ट्सच्या अशा हालचाली केल्या की 'एक्सो-सूट' घातलेले सैनिकही चक्रावून गेले. त्याने एका सैनिकाचा वीजपुरवठा खंडित केला आणि त्याच्याच गनचा वापर इतरांवर केला.
दुसरीकडे, विक्रम सिंग उर्वीच्या दिशेने धावले. त्यांनी तिच्यावर वार करण्याचा प्रयत्न केला, पण उर्वीने आपल्या टॅक्टिकल चाकूने त्यांना रोखले.
"तू तुझ्या वडिलांसारखीच मूर्ख आहेस, उर्वी!" विक्रम सिंग ओरडले.
"माझे वडील शहीद झाले, पण ते तुमच्यासारखे देशद्रोही नव्हते!" उर्वीने त्यांना जोरात लाथ मारली.
खालच्या बाजूला सिंगापूर पोलिसांचे हेलिकॉप्टर्स टॉवरभोवती घिरट्या घालू लागले होते. खिडक्यांच्या काचा फुटून बाहेर पडत होत्या. आदित्यने एका कमांडोला खिडकीतून बाहेर फेकले.
डाऊनलोडिंग: ९५%... ९८%... १००%!
"शॅडो! झालं!" उर्वी ओरडली.
आदित्यने सर्व्हरला लावलेले एक लहान 'थर्माईट' बॉम्ब सक्रिय केले. एका क्षणात ओमेगा-कोअरमध्ये स्फोट झाला. ओमेगा-१५ चे आर्थिक साम्राज्य एका क्षणात धुळीला मिळाले.
विक्रम सिंगांच्या चेहऱ्यावरचा विजय आता भयामध्ये बदलला होता. "तुम्ही काय केलंत? तुम्ही जगाचा अर्थव्यवहार थांबवलात!"
"आम्ही फक्त तुमची चोरी थांबवली, सर," आदित्यने विक्रम सिंगांच्या मानेला पकडले.
पण विक्रम सिंग हार मानणाऱ्यांपैकी नव्हते. त्यांनी हॉलमध्ये एक स्मोक ग्रेनेड फेकला. धुराच्या लोटात पुन्हा एकदा गोंधळ निर्माण झाला. जेव्हा धूर सरला, तेव्हा विक्रम सिंग गायब होते. खिडकीतून एक पॅराशूट खाली जाताना दिसत होते.
पहाटेचा सूर्य सिंगापूरच्या खाडीतून वर येत होता. उर्वी आणि आदित्य टॉवरच्या छतावर रक्ताळलेल्या अवस्थेत उभे होते. सिंगापूरच्या विशेष दलाने (SOF) इमारतीला वेढा घातला होता, पण राणेंनी राजनैतिक मार्गांनी त्यांची सुटका करण्याची व्यवस्था केली होती.
"आम्ही डेटा वाचवला, पण विक्रम पुन्हा निसटला," उर्वीने थकलेल्या आवाजात सांगितले.
आदित्यने तिच्या खांद्यावर हात ठेवला. "पण आता तो उघडा पडला आहे. जगातील सर्व गुप्तचर यंत्रणा त्याच्या मागे लागतील. ओमेगा-१५ आता फक्त एक नाव उरलं आहे."
उर्वीने तिच्या हातात असलेल्या एका लहान चिपला पाहिले. "आदित्य, या डेटाबेमध्ये एक असा 'अदृश्य कोड' आहे, जो सूचित करतो की विक्रम सिंगांचा खरा मालक सिंगापूरमध्ये नाही, तर तो चक्क लंडनमध्ये बसला आहे."
आदित्यचे डोळे विस्फारले. "लंडन? याचा अर्थ हा खेळ अजून संपलेला नाही."
"हो," उर्वी म्हणाली. "
क्रमश :
पुढील भागासाठी वाचत रहा. ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग २५ लवकरच येतोय...
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा