ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग - २५
सिंगापूरच्या त्या काचेच्या टॉवरमधील महायुद्ध संपवून उर्वी आणि आदित्य लंडनच्या दिशेने रवाना झाले होते. 'ओमेगा-१५' या संघटनेचे आर्थिक कणा मोडून काढण्यात त्यांना यश आले असले, तरी सिंगापूरमध्ये मिळालेल्या त्या 'अदृश्य कोड' (Invisible Code) ने एका भीषण सत्याचा उलगडा केला होता. विक्रम सिंग हे केवळ एक मोहरे होते; खरी सूत्रे लंडनच्या ऐतिहासिक गल्ल्यांमध्ये बसलेला एखादा 'शक्तिशाली हात' हलवत होता. १५० भागांच्या या महागाथेचा हा २५ वा टप्पा आता एका अशा वळणावर आला होता, जिथे केवळ देशप्रेम नाही, तर स्वतःच्या अस्तित्वाचा संघर्ष सुरू होणार होता.
जानेवारी महिन्याची कडाक्याची थंडी. लंडनच्या टेम्स नदीवर दाट धुक्याची चादर पसरली होती. हीथ्रो विमानतळावर उर्वी आणि आदित्य उतरले. यावेळी त्यांच्याकडे कोणत्याही देशाचे अधिकृत संरक्षण नव्हते. ते 'एमआय-६' (MI6) च्या गुप्त रडारवर होते आणि भारतीय गुप्तचर यंत्रणेनेही त्यांना अधिकृतपणे मदतीचा हात नाकारला होता, कारण हे मिशन पूर्णपणे 'ऑफ द रेकॉर्ड' होते.
त्यांनी लंडनच्या 'बर्सा' भागातील एका जुन्या, व्हिक्टोरियन पद्धतीच्या अपार्टमेंटमध्ये आश्रय घेतला. हे अपार्टमेंट कर्नल देशमुखांनी आपल्या कार्यकाळात एक 'सेफ हाऊस' म्हणून तयार करून ठेवले होते.
"शॅडो, मला सिंगापूरमधील त्या डेटाचा अर्थ आता उमगतोय," उर्वीने आपला लॅपटॉप उघडत म्हटले. तिचे बोट थंडीमुळे कापून गेले होते, पण तिचे लक्ष स्क्रीनवरील कोडिंगवर होते. "विक्रम सिंग ज्या 'बॉस'ला रिपोर्ट करत होते, त्याचे कोडनेम आहे 'द व्हाईट नाईट' (The White Knight). आणि या माणसाचा संबंध थेट ब्रिटिश संसदेच्या एका उच्चपदस्थ अधिकाऱ्याशी आहे."
आदित्यने खिडकीतून बाहेर पाहणाऱ्या लाल रंगाच्या डबल-डेकर बसेसकडे पाहिले. "उर्वी, लंडनमध्ये कोणालाही मारणे किंवा पकडणे सोपे नाही. इथली 'स्कॉटलंड यार्ड' आणि 'एमआय-५' ही जगातील सर्वात सर्तक यंत्रणा आहे. आपल्याला आधी 'व्हाईट नाईट'ची खरी ओळख पटवावी लागेल."
"आणि ती ओळख केवळ एकाच ठिकाणी मिळू शकते 'बकिंगहॅम अर्काइव्ह्ज'," उर्वीने एक जुना नकाशा समोर ठेवला. "तिथे २० वर्षांपूर्वीच्या एका गुप्त कराराची फाईल आहे, ज्यामध्ये विक्रम सिंग, तुझे वडील आणि माझ्या वडिलांच्या एका संयुक्त मोहिमेचा उल्लेख आहे."
आदित्य दचकला. "माझ्या वडिलांचा? ते तर एका साध्या अपघातात वारले होते."
"तेच तर रहस्य आहे, आदित्य. तुझ्या वडिलांचा मृत्यू अपघात नव्हता," उर्वीने धीर धरत सांगितले. "त्यांना 'व्हाईट नाईट'ने मारले होते, कारण त्यांच्याकडे ओमेगा-१५ च्या स्थापनेचा पुरावा होता."
रात्रीचे दोन वाजले होते. लंडनच्या रस्त्यांवर शुकशुकाट होता. उर्वी आणि आदित्य काळ्या रंगाच्या 'टॅक्टिकल सूट्स'मध्ये सज्ज होते. बकिंगहॅम पॅलेसच्या जवळ असलेल्या सरकारी अर्काइव्ह्जच्या इमारतीवर कडक पहारा होता.
"ब्राव्हो, तू 'थर्मल' सेन्सर्स हॅक कर. मी छतावरून 'झिपलाईन'ने आत जातो," आदित्यने आदेश दिला.
आदित्यने एखाद्या सावलीप्रमाणे इमारतीच्या छतावरून उडी घेतली. हवेत लटकत असताना त्याने लेझर कटरने खिडकीची काच कापली आणि आत प्रवेश केला. आतमध्ये हजारो फाईल्स आणि पुस्तकांचा साठा होता. उर्वी खालून त्याला रेडिओवर सूचना देत होती.
"तिसरा रॅक, डाव्या बाजूचा सातवा कप्पा. फाईल क्रमांक '१९९८/ओमेगा'," उर्वी म्हणाली.
आदित्यने फाईल शोधली. धूळ खात पडलेल्या त्या फाईलमध्ये काही जुने कृष्णधवल फोटो होते. एक फोटो पाहून आदित्यच्या हातातील टॉर्च थरथरली. त्या फोटोत कर्नल देशमुख, विक्रम सिंग आणि एक तिसरा तरुण अधिकारी होता— जो हुबेहूब आदित्यसारखा दिसत होता. तो आदित्यचा बाप, मेजर समीर राज होता.
फाईलच्या शेवटच्या पानावर एक शिक्का होता— 'प्रोजेक्ट एक्सकॅलिबर' (Project Excalibur). आणि त्यावर सही होती एका ब्रिटिश लॉर्डची— लॉर्ड एडवर्ड हॅमिल्टन.
"उर्वी! व्हाईट नाईट म्हणजे लॉर्ड एडवर्ड हॅमिल्टन आहे! तोच ओमेगा-१५ चा खरा जनक आहे!" आदित्य ओरडला.
पण त्याच क्षणी अर्काइव्ह्जमधील सायरन जोरात वाजला. इमारतीचे दिवे उजळले आणि सर्व दरवाजे लॉक झाले.
"शॅडो! तुला बाहेर पडावं लागेल! एमआय-६ ची टीम पोहोचली आहे!" उर्वी ओरडली.
आदित्यने फाईल आपल्या जॅकेटमध्ये लपवली आणि खिडकीतून बाहेर उडी मारली. खाली स्कॉटलंड यार्डच्या दोन गाड्या तैनात होत्या. आदित्यने रस्त्यावरील एका उभ्या असलेल्या मोटारसायकलवर झेप घेतली आणि ती जोरात स्टार्ट केली.
लंडनच्या रस्त्यांवर एक वेगवान पाठलाग सुरू झाला. मागे पोलिसांच्या गाड्यांचे सायरन आणि वर घिरट्या घालणारे हेलिकॉप्टर्स. आदित्यने 'ट्रॅफलगर स्क्वेअर'च्या दिशेने बाईक वळवली. पाऊस पडायला सुरुवात झाली होती, ज्यामुळे रस्ते निसरडे झाले होते.
"ब्राव्हो, मला मार्ग दाखव!" आदित्यने हेल्मेटमधील माइकवर सांगितले.
"पुढच्या वळणावरून उजवीकडे घे, तिथे मेट्रोचे 'अंडरग्राउंड' स्टेशन आहे. तिथे गाड्या येऊ शकणार नाहीत!" उर्वीने वेगाने सॅटेलाईट मॅपवरून मार्ग शोधला.
आदित्यने बाईक थेट मेट्रो स्टेशनच्या पायऱ्यांवरून खाली उतरवली. प्रवाशांची पळापळ झाली. त्याने बाईक सोडून एका उभ्या असलेल्या ट्रेनमध्ये झेप घेतली. ट्रेनचा दरवाजा बंद झाला आणि तो निसटला.
पुढच्या तासाभरात उर्वी आणि आदित्य लंडन ब्रिजच्या खालच्या एका जुन्या गोदामात भेटले. दोघेही धापा टाकत होते. आदित्यने ती फाईल उघडली.
"या फाईलमध्ये लिहिलंय की, प्रोजेक्ट एक्सकॅलिबर हा भारत आणि ब्रिटनच्या काही भ्रष्ट अधिकाऱ्यांनी मिळून सुरू केला होता. त्यांना जगातील 'ब्लॅक मनी' नियंत्रित करायचा होता. माझे वडील या प्रोजेक्टच्या विरोधात गेले म्हणून त्यांना संपवण्यात आलं," आदित्यचा आवाज थरथरत होता.
"आणि माझे वडील कर्नल देशमुख... त्यांना वाटलं की विक्रम सिंग त्यांच्या बाजूने आहेत, पण विक्रम हे आधीपासूनच एडवर्ड हॅमिल्टनसाठी काम करत होते," उर्वीने कडी जुळवली.
तितक्यात, गोदामाचा दरवाजा हळूच उघडला. धुक्यातून एक उंच सावली चालत आली. तो विक्रम सिंग होता. पण यावेळी त्याच्या हातात बंदूक नव्हती, तर एक सिगार होती.
"खूप छान, मुलांनो. तुम्ही शेवटी सत्यापर्यंत पोहोचलातच," विक्रम सिंग शांतपणे म्हणाले.
"तुम्ही आम्हाला मारण्यासाठी आला आहात का?" उर्वीने आपली गन रोखली.
"नाही. मी तुम्हाला वाचवण्यासाठी आलो आहे," विक्रम सिंगांच्या शब्दांनी सर्वांना धक्का बसला. "लॉर्ड एडवर्डने मला आता 'कालबाह्य' (Outdated) ठरवलं आहे. तो मला मारण्यासाठी 'क्लीनर्स' पाठवणार आहे. आता आपली शत्रू एकच आहे. मला माहिती आहे लॉर्ड एडवर्ड आज रात्री त्याच्या खाजगी बेटावर एक मोठी मिटिंग घेणार आहे, जिथे ओमेगा-१५ चा पुढचा टप्पा लॉन्च होणार आहे."
आदित्यने विक्रम सिंगांच्या डोळ्यांत पाहिले. "आम्ही तुमच्यावर विश्वास का ठेवावा?"
"कारण तुझ्या बापाने मरताना माझ्याकडे एक शब्द घेतला होता, आदित्य. की जेव्हा वेळ येईल तेव्हा मी तुला वाचवीन. मी माझ्या देशाशी गद्दारी केली, पण मित्राच्या शब्दाशी नाही," विक्रम सिंगांच्या डोळ्यांत प्रथमच अपराधीपणाची भावना दिसली.
विक्रम सिंगांच्या माहितीनुसार, टेम्स नदीच्या मुखाशी असलेल्या एका खाजगी बेटावर लॉर्ड एडवर्डचा महाल होता. उर्वी, आदित्य आणि अनपेक्षितपणे विक्रम सिंग, एका हाय-स्पीड बोटमधून बेटाच्या दिशेने निघाले.
बेटावर पोहचल्यावर त्यांना समजले की तिथे सुरक्षा किती कडक आहे. 'लेझर गेट्स' आणि 'ऑटोमॅटिक स्निपर्स' तैनात होते.
"ब्राव्हो, तू सिस्टीम जाम कर. शॅडो, तू आणि मी मुख्य हॉलमध्ये घुसून लॉर्ड एडवर्डला ताब्यात घेऊ," विक्रम सिंगांनी रणनीती आखली.
हॉलमध्ये प्रवेश करताच त्यांना लॉर्ड एडवर्ड हॅमिल्टन दिसला. तो एका मोठ्या हॉलमध्ये बसून काही युरोपियन नेत्यांशी चर्चा करत होता.
"एडवर्ड! तुझा खेळ संपला आहे!" आदित्य ओरडला.
लॉर्ड एडवर्डने मागे वळून पाहिले आणि तो हसला. "आदित्य, तू तुझ्या बापासारखाच शूर आहेस. पण तू एक गोष्ट विसरला आहेस. ओमेगा-१५ हा केवळ एक गट नाही, तो एक विचार आहे. आणि विचाराला गोळी मारता येत नाही."
एडवर्डने एक बटन दाबले. हॉलच्या भिंतींमधून सशस्त्र कमांडोज बाहेर आले. विक्रम सिंगांनी त्वरित गोळीबार सुरू केला.
"पळा! आदित्य, उर्वी! तो 'सेल्फ-डिस्ट्रक्ट' बटन दाबणार आहे!" विक्रम सिंग ओरडले.
भीषण चकमक सुरू झाली. आदित्यने लॉर्ड एडवर्डच्या दिशेने धाव घेतली आणि त्याला जमिनीवर पाडले. त्याच वेळी विक्रम सिंगांना दोन गोळ्या लागल्या.
"विक्रम सर!" उर्वी ओरडली.
"जा! या देशाला वाचवा!" विक्रम सिंगांनी हातातील ग्रेनेड काढला आणि शत्रूच्या दिशेने झेप घेतली.
धडाssम!
मोठ्या स्फोटासह विक्रम सिंग आणि लॉर्ड एडवर्डचे कमांडोज आगीत वेढले गेले. आदित्यने लॉर्ड एडवर्डला ओढत बाहेर नेले.
सकाळ झाली होती. लॉर्ड एडवर्ड हॅमिल्टन आता एमआय-६ च्या ताब्यात होता. भारताच्या सरकारने अखेर दखल घेतली होती आणि उर्वी-आदित्यचे नाव 'क्लीन' करण्यात आले होते.
लंडन ब्रिजवर उभे राहून उर्वी आणि आदित्य उगवता सूर्य पाहत होते. विक्रम सिंगांचा मृत्यू एका गद्दार म्हणून नाही, तर एका मित्राने दिलेला शब्द पाळणारा म्हणून झाला होता.
"आदित्य, आपण जिंकलो?" उर्वीने विचारले.
आदित्यने ती फाईल टेम्स नदीच्या पात्रात सोडून दिली. "हा भाग संपला, उर्वी. लॉर्ड एडवर्ड पकडला गेला असला तरी, फाईलमध्ये अजून एका नावाचा उल्लेख होता. जो 'व्हाईट नाईट'च्या वर आहे."
"कोण?"
"'द एमरल्ड' (The Emerald). तो रशियामध्ये लपला आहे."
उर्वीने हसून आपला गन चेक केली. "मस्को? का नाही.
क्रमश :
पुढील भागासाठी वाचत रहा. ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग २६ लवकरच येतोय...
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा