ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग - २८
वॉशिंग्टन डी.सी. च्या त्या रक्ताळलेल्या संघर्षानंतर, जिथे विश्वजीत राणाला त्याच्या पापांची फळ मिळालेली होती, तिथेच एका भयानक रहस्याचा उलगडा झाला. राणाच्या अटकेनंतर त्याच्या खाजगी सर्व्हरमधून एक स्वयंचलित सिग्नल बाहेर पडला होता. हा सिग्नल पृथ्वीवरच्या कोणत्याही केंद्रासाठी नव्हता, तर तो अंतराळात घिरट्या घालणाऱ्या एका 'भस्मसूर' उपग्रहासाठी होता. 'ओमेगा-१५' ने भारताच्या नाशाला केवळ जमिनीपुरते मर्यादित ठेवले नव्हते, तर त्यांनी अवकाशात एक असा सापळा रचला होता, जो संपूर्ण देशाला एका क्षणात अंधकारात ढकलून देणार होता.
त्या उपग्रहाचे नाव होते 'कालरात्री-७'. हा एक 'किलर सॅटेलाईट' होता, जो 'इलेक्ट्रोमॅग्नेटिक पल्स' (EMP) तंत्रज्ञानाने सज्ज होता. जर त्याने आपला मारा केला असता, तर भारताची संपूर्ण वीज यंत्रणा, बँकिंग व्यवहार, रेल्वे, विमाने आणि लष्करी दळणवळण कायमचे ठप्प झाले असते. भारत पुन्हा एकदा मध्ययुगात पोहोचला असता.
वेळ हातातून वाळूसारखा निसटत होता. केवळ १२ तास उरले होते. उर्वी (ब्राव्हो) आणि आदित्य (शॅडो) यांना अमेरिकेहून एका विशेष 'सुपरसॉनिक' विमानाने तातडीने आंध्र प्रदेशातील श्रीहरिकोटा येथील सतीश धवन अंतराळ केंद्रात आणण्यात आले. विमानाचा प्रवास सुरू असतानाही उर्वीने विश्रांती घेतली नाही. ती तिच्या टॅबवर उपग्रहाच्या कक्षांचा अभ्यास करत होती.
"शॅडो, हे बघ," उर्वीने आदित्यला स्क्रीन दाखवली. "कालरात्री-७ हा उपग्रह 'जियो-स्टेशनरी ऑर्बिट' मध्ये आहे. याचा अर्थ तो भारताच्या भौगोलिक क्षेत्रावर कायमचा स्थिर आहे. तो नष्ट करण्यासाठी आपण जमिनीवरून क्षेपणास्त्र सोडू शकत नाही, कारण त्याने 'रडार-अब्झॉर्बिंग' कोटिंग केले आहे. आपल्याला तिथे जाऊन, त्याच्या गाभ्यात शिरून तो निकामी करावा लागेल."
आदित्यने त्याचे शस्त्र नीट तपासले. "म्हणजे आपल्याला अंतराळात जावे लागणार? पण आपल्याकडे अंतराळवीर होण्याचे प्रशिक्षण नाही."
विमान श्रीहरिकोटावर उतरले. तिथे इस्रो (ISRO) चे प्रमुख डॉ. के. सोमनाथ आणि ए.सी.पी. राणे त्यांची वाट पाहत होते.
"मुलांनो, तुमच्याकडे प्रशिक्षणासाठी वेळ नाही," डॉ. सोमनाथ गंभीरपणे म्हणाले. "आपण एका प्रयोगात्मक शटलचा वापर करत आहोत 'अस्त्र-१'. हे शटल रिमोटने नियंत्रित केले जाईल. तुमचे काम फक्त 'स्पेस-वॉक' करून उपग्रहाच्या मुख्य कंट्रोल पॅनेलमध्ये व्हायरस लोड करणे हे आहे. हे जगातील पहिले 'अँटी-सॅटेलाईट कॉम्बॅट मिशन' असेल."
मध्यरात्रीचे दोन वाजले होते. श्रीहरिकोटाचा शांत समुद्रकिनारा रॉकेटच्या इंजिनच्या आवाजाने हादरून गेला. 'विक्रम-M' रॉकेटच्या शिखरावर उर्वी आणि आदित्य एका चिंचोळ्या कॅप्सूलमध्ये बसले होते. 'लिफ्ट-ऑफ' होताच त्यांच्या शरीरावर पृथ्वीच्या गुरुत्वाकर्षणाचा प्रचंड ताण (G-Force) आला. आदित्यला वाटले की त्याचे हाडे पिंजरून जातील, पण त्याने उर्वीचा हात घट्ट धरला.
काही मिनिटांतच वातावरण विरळ झाले आणि आकाशाचा निळा रंग गडद काळोखात बदलला. ते आता पृथ्वीच्या कक्षेबाहेर, अंतराळात होते. खिडकीतून दिसणारी पृथ्वी आणि त्यावरील भारताचा नकाशा पाहून उर्वीच्या डोळ्यांत पाणी आले. याच भूमीला वाचवण्यासाठी ते मरणाच्या दारात उभे होते.
"ब्राव्हो, शॅडो... तुम्ही आता रडारच्या बाहेर आहात," राणेंचा आवाज हेडसेटवर घुमला. "समोर पहा, तोच तुमचा शत्रू आहे."
समोर एक अवाढव्य, कोळीसारखा उपग्रह तरंगत होता. त्याचे सौर पॅनेल्स एखाद्या राक्षसी पंखांसारखे पसरले होते. त्यातून एक निळसर प्रकाश बाहेर पडत होता, जो ईएमपी चार्ज होण्याचे लक्षण होते.
"शॅडो, आपल्याला शटलबाहेर पडावे लागेल," उर्वीने आपला अंतराळ पोषाख (Space Suit) नीट तपासला.
दोघांनीही व्हॅक्युम चेंबर उघडले. अंतराळात कोणताही आवाज नव्हता. तिथे फक्त एक भयाण शांतता आणि मृत्यूचा पहारा होता. चुंबकीय दोरीच्या साहाय्याने ते उपग्रहाच्या दिशेने सरकू लागले. हालचाल करणे अत्यंत कठीण होते; साध्या एका हाताच्या हालचालीनेही शरीर दुसऱ्या दिशेला फेकले जात होते.
अचानक, उपग्रहाच्या स्वयंचलित संरक्षण यंत्रणेला त्यांची चाहूल लागली. उपग्रहाच्या बाजूला असलेल्या लहान तोफांमधून लेझर बीम्स बाहेर पडू लागल्या.
"ब्राव्हो! डावीकडे वळ!" आदित्यने ओरडून सांगितले आणि स्वतःच्या सूटमधील थ्रस्टर्स वापरून उर्वीला धक्का दिला.
एक लेझर बीम त्यांच्या अगदी जवळून गेली. जर ती लागली असती, तर त्यांच्या सूटमध्ये छिद्र पडून काही सेकंदांत त्यांचा अंत झाला असता. उर्वीने चपळाईने एक 'इलेक्ट्रोमॅग्नेटिक ग्रॅनेड' उपग्रहाच्या सेन्सरवर फेकला. एका छोट्या स्फोटासह उपग्रहाची शस्त्रे तात्पुरती निकामी झाली.
ते उपग्रहाच्या मुख्य हॅच (Hatch) जवळ पोहोचले. उर्वीने गॅस कटरचा वापर करून दरवाजा कापला. आत शिरताच त्यांना शेकडो लाल आणि निळे वायर्स दिसले. मध्यभागी एक मोठा सर्व्हर होता जो ईएमपी लहरी तयार करत होता.
उर्वीने आपला लॅपटॉप सर्व्हरला जोडला. "शॅडो, हे कोडिंग अत्यंत क्लिष्ट आहे. हे विक्रम सिंगांचे 'सिग्नेचर कोडिंग' आहे. त्याने सिस्टीममध्ये एक 'डेड मॅन्स स्विच' लावला आहे. जर आपण चुकीचा कोड टाकला, तर उपग्रह त्वरित ईएमपी सोडून स्वतःचा स्फोट करून घेईल."
वेळ कमी होती. आता फक्त ३० मिनिटे उरली होती. उर्वीने वेगाने कोडिंग सुरू केले. तिचे हात थंडीने थरथरत नव्हते, कारण सूटमधील तापमान नियंत्रित होते, पण मानसिक ताण अफाट होता.
अचानक, उपग्रहाच्या अंतर्गत स्क्रीनवर एक व्हिडिओ सुरू झाला. हा विक्रम सिंगांचा रेकॉर्ड केलेला संदेश होता.
"आदित्य, उर्वी... जर तुम्ही इथे पोहोचला असाल, तर तुमचे अभिनंदन. पण तुम्ही एक गोष्ट विसरलात. मी हार मानणाऱ्यांपैकी नाही. या उपग्रहाचा मुख्य कोअर हा भारताच्या सॅटेलाईट नेटवर्कशी जोडलेला आहे. जर तुम्ही हा उपग्रह नष्ट केलात, तर भारताचे इतर सर्व सॅटेलाईट्सही कायमचे बंद होतील. निवडा— ईएमपी हवा की भारताचे डोळे कायमचे मिटवायचे?"
हे एक मोठे धर्मसंकट होते. जर उपग्रह राहिला तर ईएमपी भारताचा नाश करेल, आणि जर उपग्रह नष्ट केला तर भारताची सर्व संपर्क यंत्रणा कोलमडेल.
"ब्राव्हो, काय करायचं?" आदित्यने चिंतेने विचारले.
उर्वीने डोळे मिटले आणि विचार केला. "एक मार्ग आहे. जर आपण या उपग्रहाचे सिग्नल 'मिरर' (Mirror) केले, तर तो ईएमपीचा मारा पृथ्वीकडे न होता सूर्याच्या दिशेने होईल. यामुळे सॅटेलाईटला वाटेल की त्याने काम पूर्ण केले आहे, पण भारत सुरक्षित राहील."
"पण त्यासाठी आपल्याला सॅटेलाईटचे ओरिएंटेशन (Orientation) स्वतः हाताने बदलावे लागेल," आदित्यने उपग्रहाच्या बाहेर असलेल्या मॅन्युअल लीव्हरकडे पाहिले. "आणि स्फोट झाला तर तिथून बाहेर पडायला वेळ मिळणार नाही."
"मी हे करणार," आदित्यने ठामपणे सांगितले.
"नाही आदित्य! हे आत्मघाती आहे!" उर्वी ओरडली.
"उर्वी, तू कोड पूर्ण कर. मी बाहेर जाऊन लीव्हर फिरवतो. आपल्या देशाला वाचवण्याची हीच शेवटची संधी आहे," आदित्यने उर्वीच्या हेल्मेटला आपले हेल्मेट टेकवले. "जर मी परतलो नाही, तर राणे सरांना सांग की मी माझे कर्तव्य पूर्ण केले."
आदित्य उपग्रहाच्या बाहेर पडला. उपग्रहाचा ईएमपी चार्ज आता ९९% झाला होता. त्याने तो अवजड लोखंडी लीव्हर दोन्ही हातांनी धरला. अंतराळात ताकद लावणे कठीण असते, कारण तिथे पाय रोवायला जागा नसते. त्याने आपल्या शरीराची सर्व शक्ती पणाला लावली.
"कम ऑन! फिरव!" तो स्वतःशीच ओरडला.
हळूहळू उपग्रह फिरू लागला. त्याचे तोंड आता पृथ्वीकडून सूर्याच्या विरुद्ध दिशेला झाले.
"शॅडो! आता! व्हायरस लोड झाला आहे!" उर्वी ओरडली.
उर्वीने 'एंटर' दाबले. उपग्रहाच्या आतून एक मोठा निळसर प्रकाश उत्सर्जित झाला— ईएमपी सुटला होता, पण तो अंतराळाच्या अनंत पोकळीत विरघळून गेला. त्याच क्षणी उपग्रहाच्या 'सेल्फ-डिस्ट्रक्ट' सिस्टीमने काम सुरू केले. उपग्रह थरथरू लागला.
उर्वी धावत बाहेर आली आणि तिने आदित्यचा हात धरला. त्यांनी त्यांच्या सूटमधील इमर्जन्सी बूस्टर्स सुरू केले आणि उपग्रहापासून दूर झेप घेतली.
धडाssम!
एक अवाढव्य स्फोट झाला. कालरात्री-७ चे तुकडे अंतराळात उडाले. स्फोटाच्या धक्क्याने आदित्य आणि उर्वी गरगरत लांब फेकले गेले.
काही तासांनंतर, 'अस्त्र-१' शटलने त्यांना अंतराळातून सुखरूप उचलले. शटल आता पृथ्वीच्या वातावरणात प्रवेश करत होते. घर्षणामुळे शटलच्या बाहेरून आगीच्या ज्वाला दिसत होत्या, पण आतमध्ये उर्वी आणि आदित्य सुरक्षित होते.
शटल बंगालच्या उपसागरात 'पॅराशूट'च्या साहाय्याने सुखरूप उतरले. भारतीय नौदलाची जहाजे आधीच तिथे तैनात होती. जेव्हा त्यांना जहाजावर नेण्यात आले, तेव्हा संपूर्ण देशात दिवाळी साजरी होत होती.
"सर, कालरात्रीचा अंत झाला आहे," आदित्यने राणेंना सॅल्युट करत म्हटले.
राणेंच्या डोळ्यांत अभिमानाचे अश्रू होते. "मुलांनो, तुम्ही केवळ भारत नाही, तर जगाला एका मोठ्या संकटातून वाचवले आहे."
पण या विजयाचा आनंद साजरा करत असतानाच, उर्वीला उपग्रहाच्या त्या शेवटच्या डेटा पॅकेटमध्ये एक अत्यंत धक्कादायक माहिती मिळाली. विक्रम सिंगांनी कालरात्री-७ हा उपग्रह फक्त एका मोठ्या खेळाचा 'विचलित करणारा' (Diversion) भाग म्हणून वापरला होता. खरा धोका आता पृथ्वीवरच, एका अशा रूपात येणार होता जो अदृश्य होता.
"शॅडो, हे संपलेले नाही," उर्वी गंभीरपणे म्हणाली. "विक्रम सिंगांनी जाता जाता एका नवीन व्हायरसचा जन्म दिला आहे. हा व्हायरस संगणकात नाही, तर लोकांच्या विचारात शिरणार आहे. त्याचे नाव आहे 'प्रोजेक्ट माया'."
आदित्यने समुद्राच्या लाटांकडे पाहिले.
क्रमश :
पुढील भागासाठी वाचत रहा. ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग २९ लवकरच येतोय...
माझी नवीन कथा कशी वाटली ते कमेंटमध्ये नक्की कळवा.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा