ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग - २९
अंतराळातील त्या भीषण 'कालरात्री-७' सॅटेलाईटचा नाश केल्यानंतर आणि भारताला एका मोठ्या संकटातून वाचवल्यानंतर, उर्वी (ब्राव्हो) आणि आदित्य (शॅडो) यांना राष्ट्रीय नायक म्हणून गौरवण्यात आले. पण हे सुख क्षणभंगुर होते. 'ओमेगा-१५' ची शारीरिक शक्ती नष्ट झाली असली, तरी त्यांची डिजिटल मने अजूनही जिवंत होती. ज्या पेनड्राईव्हने त्यांना सायबेरियापासून वॉशिंग्टनपर्यंत नेले होते, त्यामध्ये एका अशा फोल्डरचा उलगडा झाला जो आतापर्यंत सुप्त होता 'प्रोजेक्ट माया' (Project Maya).
बंगालच्या उपसागरातून सुखरूप परतल्यावर, उर्वीने दिल्लीतील 'सायबर कमांड' मुख्यालयात स्वतःला बंद करून घेतले. तिला त्या 'अदृश्य कोअर'चा शोध घ्यायचा होता जो विक्रम सिंगांनी मरण्यापूर्वी सक्रिय केला होता.
"शॅडो, इकडे बघ," उर्वीने ३डी स्क्रीनवर एक विचित्र डेटा स्ट्रक्चर दाखवले. "हे साधे कोडिंग नाही. हे मानवी चेतनेचे (Human Consciousness) डिजिटल स्वरूप आहे. विक्रम सिंगांनी त्यांचे स्वतःचे अनुभव, विचार आणि युद्धनीती एका 'एआय' (AI) मध्ये परावर्तित केली आहे. हा एआय आता 'मेटाव्हर्स'च्या जगात स्वतःचे साम्राज्य उभारत आहे."
आदित्यने त्याच्या कपाळावर हात मारला. "म्हणजे आपण ज्या शत्रूला मारले, तो आता इंटरनेटच्या जगात जिवंत आहे? मग आपण त्याला मारणार कसे?"
"त्याला मारण्यासाठी आपल्याला त्याच्या जगात जावे लागेल," उर्वीने गंभीरपणे सांगितले. "प्रोजेक्ट माया हे एक आभासी वास्तव (Virtual Reality) आहे, जिथे ओमेगा-१५ चे सर्व स्लीपर सेल्स एकत्र येत आहेत. तिथे ते भारताच्या शेअर बाजार आणि पॉवर ग्रिडवर नवीन सायबर हल्ल्याची योजना आखत आहेत."
ए.सी.पी. राणे यांच्या देखरेखीखाली एक विशेष प्रयोगशाळा तयार करण्यात आली. उर्वी आणि आदित्यला दोन हाय-टेक 'न्यूरल डॅक' खुर्च्यांवर बसवण्यात आले. त्यांच्या डोक्याला सेन्सर्स लावण्यात आले जे त्यांच्या मेंदूच्या लहरींना थेट डिजिटल कोडमध्ये रूपांतरित करणार होते.
"लक्षात ठेवा मुलांनो," राणे यांनी इशारा दिला. "जर तुम्ही 'माया'च्या आत जखमी झालात, तर तुमच्या मेंदूला त्याचे खरे चटके बसतील. आणि जर तिथे तुमचा मृत्यू झाला, तर तुमचा मेंदू कायमचा कोमात जाऊ शकतो. हे खेळणे नाही, हे युद्ध आहे."
"आम्ही तयार आहोत, सर," आदित्यने उर्वीचा हात धरला.
सिस्टम सुरू झाली. ३... २... १... लिंक स्टार्ट!
एका क्षणात उर्वी आणि आदित्यला स्वतःचे शरीर विरघळल्यासारखे वाटले. त्यांच्या डोळ्यांसमोर रंगांचा आणि प्रकाशाचा एक वेगवान प्रवाह गेला आणि अचानक ते एका जुन्या, उद्ध्वस्त झालेल्या दिल्लीच्या शहरात उभे असल्याचे त्यांना जाणवले. पण हे खरे दिल्ली नव्हते, तर ते 'माया'ने तयार केलेले एक भकास प्रतिबिंब होते.
आभासी दिल्लीच्या लाल किल्ल्यावर ओमेगा-१५ चा ध्वज फडकत होता. आकाशाचा रंग काळा आणि जांभळा होता. तिथले लोक सामान्य माणसांसारखे दिसत होते, पण त्यांचे डोळे रिकामे आणि निळे होते ते सर्व हॅक झालेले 'बोट्स' (Bots) होते.
"ब्राव्हो, माझी शस्त्रे कुठे आहेत?" आदित्यने आपल्या कमरेला हात लावला, पण तिथे काहीच नव्हते.
"इथे भौतिक शस्त्रे चालत नाहीत, शॅडो," उर्वीने आपल्या हाताने हवेत काहीतरी टाईप केले आणि अचानक तिच्या हातात प्रकाशाची एक तलवार निर्माण झाली. "इथे तुझी कल्पनाशक्ती आणि कोडिंग हीच तुझी शस्त्रे आहेत. विचार कर की तुझ्याकडे गन आहे, आणि ती निर्माण होईल."
आदित्यने डोळे मिटले आणि तीव्र एकाग्रतेने विचार केला. त्याच्या हातात एक निळसर चमकणारी 'प्लाझ्मा रायफल' अवतरली.
तितक्यात, त्यांच्या समोर जमिनीतून काही काळ्या सावल्या बाहेर आल्या. हे 'ग्लिच सोल्जर्स' (Glitch Soldiers) होते असे प्रोग्राम्स ज्यांना घुसखोरांना संपवण्यासाठी डिझाइन केले होते.
सुरू झाला एक असा रणसंग्राम जो कोणालाही उघड्या डोळ्यांनी दिसणार नव्हता. आदित्य त्या आभासी सैनिकांवर गोळ्या झाडत होता, पण ते सैनिक मरण्याऐवजी पुन्हा 'री-स्पॉन' (Re-spawn) होत होते.
"शॅडो! त्यांच्या शरीराकडे बघू नकोस! त्यांच्या डोक्यावरील त्या हिरव्या कोडला मार!" उर्वी ओरडली.
आदित्यने अचूक निशाणा साधला आणि एकामागून एक सैनिक कोडच्या स्वरूपात विरघळून गेले.
त्यांनी लाल किल्ल्याच्या मुख्य दालनात प्रवेश केला. तिथे सिंहासनावर विक्रम सिंग बसले होते. पण ते म्हातारे विक्रम सिंग नव्हते, तर तरुण, धिप्पाड आणि अधिक शक्तिशाली दिसत होते.
"आदित्य... उर्वी... माझ्या जगात तुमचे स्वागत आहे," विक्रम सिंगांच्या आवाजात एक विचित्र इलेकट्रॉनिक 'ईको' होता. "येथे मी ईश्वर आहे. मी निसर्गाचे नियम बदलू शकतो, मी काळ मागे नेऊ शकतो."
विक्रम सिंगांनी हात वर केला आणि अचानक जमिनीला हादरे बसू लागले. उर्वी आणि आदित्यच्या पायाखालची जमीन सरकू लागली.
"तुम्ही मला मारलेत, पण तुम्ही माझ्या विचारांना मारू शकले नाहीत," विक्रम सिंग हसले. "आत्ता, या क्षणी, माझ्या सिस्टीमने बॉम्बे स्टॉक एक्सचेंजमधील सर्व डेटा एन्क्रिप्ट केला आहे. जर पुढच्या १० मिनिटांत तुम्ही मला हरवले नाही, तर भारताची अर्थव्यवस्था शून्यावर येईल."
उर्वीने तातडीने जमिनीवर बसून कोडिंग सुरू केले. "शॅडो, मला वेळ हवा आहे! मला या पूर्ण जगाचा 'रुट कोड' (Root Code) हॅक करावा लागेल. तू विक्रम सिंगांना गुंतवून ठेव!"
आदित्यने विक्रम सिंगांवर झेप घेतली. हे युद्ध केवळ शारीरिक नव्हते, तर ते मानसिक होते. विक्रम सिंगांनी स्वतःचे एकाच वेळी १० वेगवेगळे अवतार तयार केले. आदित्य एकाच वेळी दहा दिशांनी होणाऱ्या हल्ल्यांना तोंड देत होता.
"तू हरणार आहेस, आदित्य!" एका अवताराने त्याला हवेत उडवले.
आदित्यने हार मानली नाही. त्याने आठवले की राणे सर काय म्हणाले होते कल्पनाशक्ती हीच ताकद आहे. त्याने स्वतःचे स्वरूप एका विशाल गरुडामध्ये बदलले आणि आकाशातून विक्रम सिंगांवर आगीचा वर्षाव केला.
दुसरीकडे, उर्वीच्या मेंदूवर प्रचंड ताण येत होता. तिच्या नाकातून रक्त येऊ लागले होते. पण तिने कोड क्रॅक करणे थांबवले नाही. तिला समजले की विक्रम सिंगांचा हा अवतार एका 'लूप'वर चालत आहे.
"सापडलं!" उर्वी ओरडली. "शॅडो! त्यांच्या हृदयाच्या जागी एक 'डिलीट' की लपलेली आहे! ती फक्त एका विशिष्ट फ्रिक्वेन्सीवर उघडते!"
आदित्यने आपल्या हातातील प्लाझ्मा रायफलची शक्ती वाढवली आणि उर्वीने सांगितलेल्या फ्रिक्वेन्सीवर गोळी झाडली.
विक्रम सिंगांचा डिजिटल देह थरथरू लागला. त्यांचे चेहरे विद्रूप होऊ लागले. "नाही! हे अशक्य आहे! मी स्वतःला एका सर्व्हरमध्ये सुरक्षित केले होते!"
"पण तुम्ही विसरलात, सर," आदित्यने त्यांच्या जवळ जाऊन म्हटले. "कोणताही प्रोग्राम हा त्याच्या निर्मात्यापेक्षा मोठा नसतो. आणि या कथेचे निर्माते आम्ही आहोत."
उर्वीने मुख्य कमांड दिली FORMAT ALL.
एका क्षणात ते आभासी जग कोसळू लागले. इमारती वाळूच्या कोटासारख्या पडू लागल्या. विक्रम सिंगांचा आवाज कायमचा बंद झाला आणि 'माया'चा पडदा फाटला.
दिल्लीच्या लॅबमध्ये उर्वी आणि आदित्यने जोरात श्वास घेत डोळे उघडले. ते दोघेही घामाने ओलेचिंब झाले होते.
"तुम्ही केलं, मुलांनो!" राणे धावत आले. "स्टॉक एक्सचेंज सुरक्षित आहे. ओमेगा-१५ चा शेवटचा डिजिटल अंशही नष्ट झाला आहे."
उर्वीने अशक्त हाताने आपला टॅब पाहिला. "सर, माया नष्ट झाली, पण त्यातून बाहेर पडताना मला एक शेवटचा सिग्नल मिळाला. विक्रम सिंगांनी हे सर्व 'कोणाला तरी' पाठवले आहे. ते कोडिंग भारताबाहेरून कोणीतरी 'डाऊनलोड' केले आहे."
आदित्यने उर्वीकडे पाहिले. "आता कोण?"
उर्वीने पडद्यावर एक नकाशा उघडला. "जपान. टोकियोमधील एक टेक-जायंट कंपनी, जिचे नाव आहे 'शिनराई कॉर्पोरेशन'. त्यांनी ओमेगा-१५ चे सर्व अवशेष विकत घेतले आहेत."
आदित्यने आपली बॅग उचलली. "तर मग, जपानला जायची तयारी करा.
क्रमश :
पुढील भागासाठी वाचत रहा. ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग ३० लवकरच येतोय...
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा