ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग - ३०
'प्रोजेक्ट माया' या आभासी युद्धाच्या जाळ्यातून सुखरूप बाहेर पडल्यानंतर उर्वी (ब्राव्हो) आणि आदित्य (शॅडो) यांना वाटले होते की ओमेगा-१५ चे अस्तित्व आता कायमचे संपले आहे. परंतु, सायबर जगातून बाहेर पडताना उर्वीला मिळालेल्या एका शेवटच्या डेटा सिग्नलने त्यांना आशियाच्या दुसऱ्या टोकावर, म्हणजेच जपानची राजधानी टोकियो मध्ये खेचून आणले होते.
जपान-ज्याला 'उगवत्या सूर्याचा देश' म्हटले जाते, तिथे आता एक नवीन काळा सूर्य उगवत होता. 'शिनराई कॉर्पोरेशन' (Shinrai Corp) ही जगातील सर्वात मोठी रोबोटिक्स आणि एआय कंपनी आता ओमेगा-१५ च्या अवशेषांवर आपले साम्राज्य उभारत होती. विक्रम सिंगांचे 'डिजिटल घोस्ट' तंत्रज्ञान आता जपानी 'समुराई' शिस्तीशी आणि अत्याधुनिक यंत्रमानवांशी (Androids) हातमिळवणी करत होते.
टोकियोच्या नरिता विमानतळावर उर्वी आणि आदित्य एका जपानी जोडप्याच्या वेशात उतरले. उर्वीने किमोनोसारखा दिसणारा एक आधुनिक 'ब्लेंडिंग सूट' परिधान केला होता, तर आदित्यने एका तंत्रज्ञाचा वेष घेतला होता. त्यांच्या कानात 'रीअल-टाइम ट्रान्सलेटर' होते, जे जपानी भाषेचे तत्काळ मराठीत रूपांतर करत होते.
"शॅडो, हे शहर जितकं बाहेरून शांत दिसतंय, तितकंच ते आतून धोक्याने भरलेलं आहे," उर्वीने तिच्या चष्म्यातून (ज्यात स्कॅनर बसवले होते) शिबुया क्रॉसिंगच्या गर्दीकडे पाहत म्हटले. "शिनराई कॉर्पोरेशनने संपूर्ण शहरात 'स्मार्ट डस्ट' (Smart Dust) नावाचे सूक्ष्म सेन्सर्स पसरवले आहेत. आपण कुठेही गेलो तरी ते आपल्याला ट्रॅक करू शकतात."
"त्यांना ट्रॅक करू दे," आदित्यने त्याच्या बॅगमधून एक लहान यंत्र काढले. "हे 'सिग्नल घोस्ट' आहे. हे त्यांना असे भासवेल की आपण अजूनही विमानतळावरच आहोत. आता आपल्याला आपल्या संपर्काला भेटायचे आहे."
शिबुया क्रॉसिंगच्या मध्यभागी, हजारो लोकांच्या गर्दीत, त्यांना एक वृद्ध गृहस्थ भेटले. त्यांचे नाव होते डॉ. अकिरा तानाका. तानाका हे शिनराई कॉर्पोरेशनचे माजी मुख्य शास्त्रज्ञ होते, ज्यांना कंपनीच्या भयानक हेतूंबद्दल समजताच बाहेर काढण्यात आले होते.
"तुम्ही भारतीय कमांडोज आहात, हे मला ठाऊक आहे," तानाका हळूच म्हणाले. "शिनराईचे मालक, केन्जी सातो, हे केवळ रोबोट्स बनवत नाहीत. ते 'प्रोजेक्ट माया'च्या कोडचा वापर करून 'सायबर-समुराई' सैन्य तयार करत आहेत. हे असे रोबोट्स आहेत ज्यांच्याकडे मानवी बुद्धिमत्ता आहे पण त्यांना वेदना किंवा दया माया काहीच नाही."
टोकियोच्या मध्यभागी ७० मजली काचेचे टॉवर म्हणजे शिनराईचे मुख्यालय होते. रात्रीच्या वेळी हा टॉवर निळ्या निऑन प्रकाशात न्हाऊन निघत असे. तिथली सुरक्षा व्यवस्था जगातील सर्वात प्रगत होती.
"डॉ. तानाका, आम्हाला त्या टॉवरच्या 'कोअर' मध्ये घुसायचे आहे," आदित्यने नकाशा पाहताना सांगितले.
"तिथे पोहोचणे अशक्य आहे, मुलांनो," तानाका भीतीदायक स्वरात म्हणाले. "तिथे 'योजीम्बो' (Yojimbo) नावाचा एक एआय गार्ड आहे. तो प्रत्येक सेकंदाला पासवर्ड बदलतो आणि इमारतीतील ऑक्सिजनची पातळीही नियंत्रित करू शकतो. जर तुम्ही अनधिकृतपणे आत गेलात, तर तो तुम्हाला गुदमरून मारू शकतो."
उर्वी हसली. "आम्ही अंतराळातून जिवंत आलो आहोत, डॉक्टर. हा योजीम्बो आमच्यासाठी फक्त एक प्रगत कॅल्क्युलेटर आहे."
रात्रीचे दोन वाजले होते. टोकियोमध्ये पाऊस पडत होता. उर्वी आणि आदित्यने टॉवरच्या छतावर हेलिकॉप्टरमधून उडी न मारता, जमिनीखालच्या 'टोकियो मेट्रो'च्या जुन्या बोगद्यांचा वापर केला. त्यांना माहित होते की वरची सुरक्षा तोडणे कठीण आहे, म्हणून त्यांनी पायापासून सुरुवात केली.
बोगद्यातून वर चढताना त्यांना पहिल्यांदा सामना करावा लागला तो 'शिनराई स्पायडर बॉट्स'शी. हे लहान, अष्टभुजा असलेले रोबोट्स होते जे भिंतींवर वेगाने चालू शकत होते.
"ब्राव्हो, डावीकडे!" आदित्यने ओरडत आपली 'ईएमपी गन' काढली.
गोळ्यांचा आवाज न करता, आदित्यने निळ्या विजेच्या लहरी सोडल्या. स्पायडर बॉट्स जागच्या जागी गोठले आणि त्यांचे सर्किट जळून खाक झाले. उर्वीने तिच्या टॅबवरून मुख्य दरवाजाचे 'बायोमेट्रिक लॉक' हॅक केले.
ते १० व्या मजल्यावर पोहोचले, जिथे 'प्रोटो-टाईप' रोबोट्सची फॅक्टरी होती. तिथे हजारो लोखंडी सांगाडे लटकलेले होते. दृश्य अत्यंत भीषण होते, जणू काही एखाद्या प्रेतांच्या कारखान्यात ते उभे होते.
"हे सर्व विक्रम सिंगांच्या कोडवर चालणार आहेत," उर्वीने एका टर्मिनलला तिची केबल जोडली. "जर आपण हा मूळ कोड बदलला नाही, तर हे रोबोट्स भारताच्या सीमेवर तैनात केले जातील आणि आपली शस्त्रे त्यांच्यासमोर निकामी ठरतील."
अचानक, इमारतीतील सर्व दिवे लाल झाले. एक यांत्रिक आवाज संपूर्ण हॉलमध्ये घुमला "घुसखोर आढळले आहेत. प्रोटोकॉल ९ सक्रिय करत आहे. मी योजीम्बो आहे. तुमचे अस्तित्व आता मिटवले जाईल."
समोरून चार धिप्पाड, पूर्णपणे काळ्या धातूने बनलेले सायबर-समुराई बाहेर आले. त्यांच्या हातात 'प्लाज्मा कटाना' (Plasma Katana) नावाच्या तलवारी होत्या, ज्या हवेत शिट्ट्या वाजवत होत्या.
"शॅडो, हे साधे रोबोट्स नाहीत! यांच्याकडे 'प्रेडिक्टिव्ह अल्गोरिदम' आहे! त्यांना ठाऊक आहे आपण पुढची हालचाल काय करणार आहोत!" उर्वी ओरडली.
आदित्यने त्याच्या दोन लहान 'कॉम्बॅट स्टिक्स' काढल्या ज्यांना विजेचा प्रवाह जोडलेला होता. सुरू झाला एक ऐतिहासिक रणसंग्राम. एका बाजूला मानवी चातुर्य आणि दुसरीकडे जपानी तंत्रज्ञान. आदित्यने एका समुराईच्या तलवारीचा वार चुकवला आणि त्याच्या गुडघ्यातील हायड्रॉलिक पाईप तोडला. रोबोट खाली पडला, पण दुसऱ्याने आदित्यच्या पाठीवर वार केला. सुदैवाने, आदित्यच्या सूटमधील 'केव्हलर लेयर'ने त्याला वाचवले.
"ब्राव्हो! कोडिंग लवकर कर! मला यांना जास्त वेळ थोपवता येणार नाही!" आदित्य धापा टाकत ओरडला.
उर्वीची बोटे कीबोर्डवर डान्स करत होती. तिने योजीम्बोच्या फायरवॉलमध्ये एक 'लॉजिक बॉम्ब' टाकला. "योजीम्बो! जर 'A' म्हणजे 'B' आहे आणि 'B' म्हणजे 'C' आहे, तर 'C' म्हणजे 'A' का नाही?" तिने एआयला एका चक्राकार प्रश्नात अडकवले.
एआयची प्रोसेसिंग क्षमता शंघाईला पोहोचली. सिस्टीम हँग झाली. रोबोट्सचे हालचाल थांबली.
ते धावत ७० व्या मजल्यावर, म्हणजेच केन्जी सातोच्या ऑफिसमध्ये पोहोचले. तिथे सातो एका पारंपारिक जपानी बागेत बसून चहा पीत होता. त्याच्या बाजूला एक मोठी स्क्रीन होती, ज्यावर भारताचा नकाशा आणि काही लष्करी ठिकाणे 'टार्गेट' म्हणून दिसत होती.
"या, भारतीय कमांडोज," सातो शांतपणे म्हणाला. "विक्रम सिंगांनी तुमची खूप स्तुती केली होती. त्यांना वाटले होते की तुम्ही भारताचे रक्षक आहात, पण मला वाटते की तुम्ही फक्त विज्ञानाच्या प्रगतीतील अडथळे आहात."
"प्रगती? निष्पाप लोकांचा बळी घेऊन केलेली प्रगती आम्हाला नको आहे!" आदित्यने सातोवर गन रोखली.
सातो हसला. त्याने एक रिमोट दाबला आणि ऑफिसची काचेची भिंत सरकली. तिथे एक अवाढव्य रोबोट उभा होता, ज्याचा चेहरा हुबेहूब विक्रम सिंगांसारखा होता.
"भेटा... ओमेगा-१६!" सातो गर्वाने म्हणाला. "हा विक्रम सिंगांच्या बुद्धिमत्तेने आणि जपानच्या धातूने बनलेला जगातील पहिला 'अमर सैनिक' आहे."
उर्वीला धक्का बसला. तिने पाहिले की त्या रोबोटच्या छातीत एक लहान निळा हिरा चमकत होता— तोच होता ओमेगा-१५ चा खरा कोअर.
"शॅडो, आपल्याला त्या कोअरला नष्ट करावं लागेल! जर हा रोबोट सक्रिय झाला, तर जगातील कोणतीही ताकद त्याला थांबवू शकणार नाही!"
सुरू झाले एक महायुद्ध. ओमेगा-१६ ने आपल्या हातातून लेझरचा मारा सुरू केला. संपूर्ण मजला आगीच्या भक्ष्यस्थानी पडला. आदित्यने गच्चीवरील एका क्रेनचा आधार घेत रोबोटच्या पाठीवर उडी मारली.
उर्वीने सातोच्या कॉम्प्युटरवरून सर्व रोबोट्सना 'सेल्फ-डिस्ट्रक्ट' मोडवर टाकण्याचा प्रयत्न केला. "केन्जी सातो! तुझा हा खेळ आता संपला आहे!"
सातोने उर्वीवर हल्ला केला, पण उर्वीने तिच्या स्वसंरक्षण कौशल्याने त्याला जमिनीवर लोळवले. तिने 'डिलीट' बटन दाबले.
१०... ९... ८... काउंटडाऊन सुरू झाले.
आदित्यने रोबोटच्या छातीतील तो कोअर आपल्या हाताने बाहेर काढण्याचा प्रयत्न केला. धातू तापला होता, आदित्यचे हात भाजत होते, पण त्याने हार मानली नाही. त्याने एका जोरात तो कोअर उपटला.
धडाssम!
संपूर्ण इमारतीत स्फोट सुरू झाले. सातो आपल्या साम्राज्यासोबत खाली कोसळला. उर्वी आणि आदित्यने गच्चीवरून खाली उभ्या असलेल्या एका ट्रकमध्ये पॅराशूटच्या साहाय्याने उडी घेतली.
मागे शिनराईचा तो ७० मजली टॉवर पत्त्याच्या बंगल्यासारखा कोसळला. टोकियोची रात्र धुराने आणि आगीने भरून गेली होती.
सकाळ झाली होती. टोकियोच्या खाडीवर सूर्य उगवत होता. उर्वी आणि आदित्य एका लहान बोटीतून बाहेर पडत होते. त्यांच्या हातात तो निळा कोअर होता, जो आता विझला होता.
"ब्राव्हो, आपण पुन्हा एकदा जिंकलो," आदित्यने समुद्राकडे पाहत म्हटले.
उर्वीने सुस्कारा सोडला. "हो, पण जपानमध्ये आपल्याला जे सापडलं ते भयावह होतं. सातोने हे सर्व एकट्याने केलं नव्हतं. त्याला कोणीतरी 'युरोप' मधून अर्थपुरवठा करत होतं."
आदित्यने डोळे मिटले. "म्हणजे आता आपल्याला स्वित्झर्लंड कडे जावं लागेल?"
उर्वीने आपला नकाशा उघडला. "हो. तिथे एका गुप्त बँकेत ओमेगा-१५ चे खरे मालक लपले आहेत.
क्रमश :
पुढील भागासाठी वाचत रहा. ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग ३१ लवकरच येतोय...
माझी नवीन कथा कशी वाटली ते कमेंटमध्ये नक्की कळवा.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा