ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग -३२
स्विस आल्प्सच्या त्या बर्फाळ गुहेत 'लिक्विड गोल्ड'चा साठा नष्ट करून उर्वी आणि आदित्य बाहेर पडले खरे, पण विजयाचा आनंद फार काळ टिकला नाही. विक्रम सिंग ज्युनियरने जाता-जाता पेरलेले विष आता उर्वीच्या शरीरातून संपूर्ण जगाला धोक्यात आणणार होते. ओमेगा-१५ ने उर्वीला केवळ एक कमांडो म्हणून नाही, तर एका 'बायोलॉजिकल ट्रोजन' (Biological Trojan) म्हणून वापरले होते. तिचे शरीर आता एका अशा नॅनो-व्हायरसचे घर बनले होते, जो कोणत्याही संगणकीय यंत्रणेला केवळ स्पर्शाने हॅक करू शकत होता.
स्वित्झर्लंडच्या एका दुर्गम कोपऱ्यात, एका डोंगराच्या कपारीत असलेल्या 'हाय-सिक्युरिटी' मेडिकल फॅसिलिटीमध्ये उर्वीला दाखल करण्यात आले होते. चहूबाजूंनी काचेच्या जाड भिंती आणि हवेचे दाब नियंत्रित करणारी यंत्रणा. उर्वी तिथे एका पांढऱ्या बेडवर झोपली होती, तिच्या शरीराला शेकडो सेन्सर्स लावलेले होते.
काचेच्या पलीकडे आदित्य उभा होता. त्याचे डोळे लाल झाले होते, पण तो रडणार नव्हता. तो एक 'शॅडो' होता, आणि त्याला त्याच्या 'ब्राव्हो'ला या संकटातून बाहेर काढायचे होते.
ए.सी.पी. राणे व्हिडिओ कॉलवर जोडलेले होते. "आदित्य, परिस्थिती अत्यंत गंभीर आहे. स्विस डॉक्टरांना जो व्हायरस उर्वीच्या रक्तात सापडला आहे, तो नैसर्गिक नाही. तो एक 'सिंथेटिक नॅनो-पार्टिकल' आहे. हा व्हायरस उर्वीच्या मेंदूतील लहरींचा वापर करून इंटरनेटशी संवाद साधू शकतो. जर हा व्हायरस पूर्णपणे सक्रिय झाला, तर उर्वीचा मेंदू एका सुपर कॉम्प्युटरमध्ये बदलेल, पण तिचा जीव जाईल."
"यावर काहीच उपाय नाही का सर?" आदित्यने रागाने काचेवर हात मारला.
"आहे. पण तो उपाय भारताच्या एका अशा गुप्त शहरात लपलेला आहे, ज्याचे अस्तित्व केवळ कागदावर आहे. 'सायन्स सिटी ७'. तिथे डॉ. प्रफुल्ल सानप नावाचे एक शास्त्रज्ञ आहेत, जे 'नॅनो-मेडिसिन'चे जनक मानले जातात. तुला तिथे जावे लागेल," राणे म्हणाले.
आदित्यने क्षणाचाही विलंब न लावता आपला टॅक्टिकल गियर आवरला. उर्वीच्या हातावरचा तो निळा ठिपका आता हळूहळू पसरत होता. तिच्या शरीरातील तापमानाचे आकडे स्क्रीनवर वेगाने बदलत होते.
"ब्राव्हो, मी परत येईन. तुला काहीही होऊ देणार नाही," आदित्यने काचेवर हात ठेवून शब्द दिला.
तो एका विशेष 'स्टेल्थ' विमानात बसला. हे विमान रडारला चकवा देऊन थेट भारताच्या दिशेने झेपावले. प्रवासादरम्यान आदित्यने डॉ. प्रफुल्ल सानप यांच्याबद्दल माहिती गोळा केली. सानप हे एकेकाळी संरक्षण मंत्रालयात काम करत होते, पण ओमेगा-१५ च्या धमक्यांमुळे त्यांना 'गायब' करून एका गुप्त शहरात ठेवण्यात आले होते.
सायन्स सिटी ७ ही महाराष्ट्राच्या पश्चिम घाटातील एका घनदाट जंगलाखाली लपलेली होती. तिथली सुरक्षा व्यवस्था इस्रो आणि डीआरडीओपेक्षाही कडक होती.
विमान कोल्हापूरच्या जंगलाजवळ एका गुप्त धावपट्टीवर उतरले. तिथून एका बुलेटप्रूफ एसयूव्हीने आदित्यला जंगलाच्या आत नेण्यात आले. एका डोंगराच्या पायथ्याशी गाडी थांबली. समोर फक्त एक खडकाळ भिंत होती.
पण जेव्हा चालकाने एक गुप्त कोड टाकला, तेव्हा ती भिंत सरकली आणि आत एक विशाल बोगदा दिसला. बोगद्याच्या शेवटी एक अत्याधुनिक शहर वसवले होते. शेकडो शास्त्रज्ञ पांढऱ्या कोटात वावरत होते, रोबोटिक गाड्या फिरत होत्या. हे भारताचे 'उद्याचे भविष्य' होते.
आदित्यला थेट डॉ. सानप यांच्या लॅबमध्ये नेण्यात आले. सानप हे सत्तरीचे गृहस्थ होते, पण त्यांच्या डोळ्यांत तीक्ष्ण बुद्धिमत्ता होती.
"डॉक्टर, मला तुमची मदत हवी आहे. उर्वी देशमुख... कर्नल देशमुखांची मुलगी धोक्यात आहे," आदित्यने तातडीने माहिती दिली.
सानप यांनी उर्वीचे मेडिकल रिपोर्ट्स पाहिले आणि त्यांचा चेहरा पांढरा पडला. "हे... हे तर 'प्रोजेक्ट व्हिनम' (Project Venom) आहे. विक्रम सिंगांनी हे तंत्रज्ञान माझ्याकडून वीस वर्षांपूर्वी चोरले होते. हा व्हायरस उर्वीला मारणार नाही, तर तो तिला ओमेगा-१५ च्या ताब्यात देईल. तिला ते एका 'कंट्रोल टॉवर'प्रमाणे वापरतील."
"यावर अँटी-डॉट काय आहे?"
"अँटी-डॉट तयार करण्यासाठी मला एका 'मूळ जीवाणू'ची गरज आहे, जो फक्त दक्षिण आफ्रिकेच्या एका जुन्या खाणीत सापडतो. पण माझ्याकडे वेळ नाही. ओमेगा-१५ चे एजंट्स आधीच सायन्स सिटीच्या सीमेवर पोहोचले आहेत," डॉ. सानप यांनी भीतीदायक इशारा दिला.
तितक्यात, सायन्स सिटीचा अलार्म जोरात वाजू लागला. लाल दिवे चमकू लागले.
"सर! ओमेगा-१५ चे 'सायलेंसर' कमांडोज बोगद्यातून आत शिरले आहेत!" सुरक्षा रक्षकाने ओरडून सांगितले.
आदित्यने आपली 'पल्सर रायफल' लोड केली. "डॉक्टर, तुम्ही तुमचं काम सुरू करा. मी इथे कोणालाही आत येऊ देणार नाही."
बोगद्याच्या प्रवेशद्वारावर एक भीषण युद्ध सुरू झाले. ओमेगा-१५ चे कमांडोज काळ्या पोषाखात आणि आधुनिक लेझर शस्त्रांसह आले होते. त्यांच्याकडे 'स्मोक ग्रेनेड्स' होते ज्यातून असा धूर निघत होता की सामान्य थर्मल कॅमेरेही निकामी ठरत होते.
पण आदित्य हा 'शॅडो' होता. त्याला अंधारात लढण्याची सवय होती. त्याने भिंतीचा आधार घेऊन गनिमी काव्याने एकामागून एक दहा कमांडोजना धूळ चारली. त्याच्या हालचाली वीजेसारख्या होत्या. त्याने एका कमांडोची गन हिसकावून घेतली आणि त्याचाच वापर त्यांच्यावर केला.
"आदित्य! ते लॅबच्या एअर व्हेंटमधून आत शिरत आहेत!" राणे यांचा हेडसेटवर आवाज आला.
आदित्य धावत लॅबकडे गेला. तिथे डॉ. सानप एका मोठ्या मशीनसमोर काम करत होते. छतातून तीन कमांडोज खाली उतरले. आदित्यने हवेत उडी मारली आणि एका कमांडोच्या मानेवर वार केला. दुसऱ्याला त्याने लॅबच्या काचेच्या कपाटावर आदळले.
लढाई अत्यंत भीषण होती. लॅबमधील रसायने जमिनीवर सांडली होती. आदित्य जखमी झाला होता, पण उर्वीचा चेहरा त्याच्या डोळ्यांसमोर होता. त्याने शेवटच्या कमांडोला पकडून खिडकीबाहेर फेकले.
डॉ. सानप यांनी घाईघाईने एक निळ्या रंगाचे इंजेक्शन तयार केले. "हे पूर्ण अँटी-डॉट नाही, आदित्य. हे फक्त तिला थोडा वेळ देईल. तुला तातडीने आफ्रिकेला जावे लागेल. पण आधी हे इंजेक्शन उर्वीपर्यंत पोहोचवणे गरजेचे आहे."
"सर, मी स्वित्झर्लंडला जाईन," आदित्यने इंजेक्शन हातात घेतले.
पण त्याच वेळी डॉ. सानप यांनी एक धक्कादायक खुलासा केला. "आदित्य, हा व्हायरस केवळ उर्वीच्या रक्तात नाही. हा 'एअर-बोर्न' (Air-borne) होऊ शकतो. जर उर्वीने श्वास घेतला, तर तो स्वित्झर्लंडच्या त्या हॉस्पिटलमधील सर्व लोकांना इन्फेक्ट करेल. तिला वाचवण्याचा एकमेव मार्ग म्हणजे तिला एका 'क्रायोजेनिक स्लीप' (Cryogenic Sleep) मध्ये टाकणे, जिथे तिचे शरीर गोठवले जाईल."
आदित्यला धक्का बसला. उर्वीला गोठवणे म्हणजे तिला जिवंतपणी मृत्यूच्या दारात ठेवण्यासारखे होते. पण दुसरा पर्याय नव्हता.
आदित्यने राणे सरांशी संपर्क साधला. "सर, उर्वीला गोठवण्याचे आदेश द्या. मी दक्षिण आफ्रिकेला जातोय. त्या खाणीतून मूळ जीवाणू आणल्याशिवाय मी परतणार नाही."
बाहेर पावसाचा जोर वाढला होता. सायन्स सिटीची सुरक्षा पुन्हा एकदा कडक करण्यात आली होती. आदित्य एका नवीन मोहिमेसाठी सज्ज झाला होता.
उर्वी आता एका काचेच्या पेटीत गोठलेल्या अवस्थेत होती, जिथे तिचा श्वास थांबला होता पण तिची चेतना जिवंत होती. आणि आदित्य, एकाकी झुंज देण्यासाठी आफ्रिकेच्या जंगलात आणि खाणीत शिरणार होता.
"ब्राव्हो, तू फक्त वाट बघ. तुझा शॅडो जगाच्या कोणत्याही टोकावरून तुला पुन्हा जिवंत करण्यासाठी येईल," आदित्यने मनाशीच शपथ घेतली.
शत्रू आता अधिक बलवान झाला होता, कारण त्यांनी उर्वीलाच स्वतःचे शस्त्र बनवले होते. आता ही लढाई केवळ गोळ्यांची नव्हती, तर ती विज्ञानाची आणि वेळेची होती.
क्रमश :
पुढील भागासाठी वाचत रहा. ऑपरेशन सेफ हार्ट भाग ३३ लवकरच येतोय...
माझी नवीन कथा कशी वाटली ते कमेंटमध्ये नक्की कळवा.
© ® जान्हवी साळवे ला फोल्लो करा पुढील भाग मिस होऊ नये म्हणून!
तुमच्या प्रतिक्रिया, शब्द, प्रेम माझ्यासाठी अमूल्य आहेत.
कथा लेखनाधिकार जान्हवीकडे सुरक्षित. कृपया नावासह शेअर करा. लेखन चोरणे हा कायद्यानुसार गुन्हा आहे.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा