मागच्या भागात आपण पाहिलं विकास आणि स्वप्नाली यांच्यातला एक अदृश्य तणाव आता संपत आहे. आणि त्याच्यातील मैत्रीचं नातं आता पुढे जाऊ लागलं आहे. आता पुढे....
मागच्या एका महिन्यात विकास आणि स्वप्नाली बरेच मनमोकळे बोलत होते. ऑफिसमध्ये विकास,स्वप्नाली आणि मयुरी यांचा एक छान ग्रुप जमून गेला होता. ते तिघे जेवायला, कॉफी प्यायला एकत्रच जात असत. पण मयुरीसोबत असल्याने विकास आणि स्वप्नालीला मनमोकळे बोलताच येत नसे. त्यातच मयुरीचा स्वभाव अतिशय बडबडा असल्यामुळे विकास काहीसा इरिटेट होत असे. विकासाचं इरिटेशन स्वप्नालीच्या देखील लक्षात येऊ लागले होते पण स्वप्नालीपण मयुरीला टाळू शकत नव्हती. असेच दिवसामागून दिवस जात होते. विकास आणि स्वप्नाली यांच्यात मैत्रीचे छानसे नाते निर्माण झाले होते. विकास आणि स्वप्नालीला एकमेकांच्या मनात असलेल्या भावना समजून गेल्या होत्या. पण स्त्रीसुलभ स्वभावामुळे स्वप्नाली तिच्या भावना सरळ बोलून दाखवू शकत नव्हती. तर विकासच्या बुजरेपणामुळे आणि त्याच्या भूतकाळात घडून गेलेल्या घटनांमुळे विकासदेखील स्वप्नालीबद्दलच्या त्याच्या भावना व्यक्त करत नव्हता.
आणि अशाच एकेदिवशी स्वप्नाली ऑफिसमधून घरी पोहचताच स्वप्नालीच्या आईने एक बॉम्बच फोडला. स्वप्नालीसाठी एक खूप चांगले स्थळ सांगून आले होते. आईने ही गोष्ट सांगताच स्वप्नाली एकदम चिडली. आणि रागरागतच ती म्हणाली "आई तुला कोणी सांगितले होते हे सगळे करायला. माझ्यासाठी स्थळ बघण्याआधी तू मला काहीच का नाही बोललीस?" हे ऐकून स्वप्नालीची आई म्हणाली " अगं स्वप्ना मी किंवा तुझ्या बाबानी स्वतःहून तुझ्यासाठी स्थळं शोधायला नाही सुरुवात केली. पण जर एखाद चांगलं स्थळ जर स्वतःहून सांगून येत असेल तर आपण काय सरळ नकार द्यायचा का?" हे बोलताना आईचा स्वरदेखील काहीसा चढला होता. आईचा चढलेला स्वर ओळखून स्वप्नाली काहीशी नरमली. आणि तिचे तोंड बारीक करून ती आईजवळ जात तिला मिठी मारत म्हणाली " काय गं आई; मी इतकी नको झाले का तुम्हाला कि तुम्ही मला हाकलून लावायला बघताय?" स्वप्नाली तिच्या आईला अशी लाडीगोडी लावत असतानाच स्वप्नालीचे बाबादेखील घरी आले. ते आत येतच म्हणाले " आज मायलेकीच प्रेम जरा जास्तच उतू चाललं आहे." स्वप्नालीचे बाबा सोफ्यावर बसले आणि तिची आई पाणी आणण्यासाठी आत गेली. तेव्हा स्वप्नाली तिच्या बाबाना म्हणाली " बाबा आईने बघा ना काय सुरु केलंय; हे स्थळ वगैरे काय आहे इतक्या लवकर? " ते ऐकून स्वप्नालीचे बाबा सुधाकरराव हसले. तेव्हाच स्वप्नालीची आई विजया बाहेर येत म्हणाल्या " आईने नाही हे स्थळ बाबांनीच आणलं आहे." हे ऐकून स्वप्नाली अजूनच उदास होत सुधाकररावांना म्हणाली "बाबा काय हे?" तेव्हा सुधाकरराव म्हणाले" हे बघ बाळा; तुझं कधी ना कधी लग्न करणंच आहे. मग आता जर एखादा चांगला मुलगा आणि चांगली माणसं जर भेटत असतील तर काय हरकतत आहे? आणि आम्ही कुठं तुझं जबरदस्तीने लग्न लावत आहोत. मुलाला भेट, बोल आणि जर दोघांची पसंती असेल तर बघू पुढं काय करायचं ते.” अखेरीस आई-वडिलांच्या आग्रहापुढे स्वप्नालीला मान तुकवावीच लागली. तिने ते स्थळ बघायला आणि त्या मुलाला भेटायला होकार दिला. तिने होकार देताच सुधाकररावांनी मुलाचा फोटो आणि बायोडाटा स्वप्नालीला दिला आणि स्वप्नाली ते घेऊन तिच्या बेडरूममध्ये निघून गेली.
स्वप्नालीला खरतर तो बायोडाटा आणि फोटो पाहायची इच्छा अजिबातच नव्हती. पण आता बाहेर गेलं कि लगेच बाबा आपल्याला त्या मुलाबद्दल विचारतीलच म्हणून मग तिने काहीशा अनिच्छेने तो बायोडाटा आणि फोटो पाहायचं ठरवलं. तिने बायोडाटा उघडला आणि झरझर त्यावरून नजर फिरवली. मुलाचे नाव सुयश देशमुख होत. तोदेखील पुण्यातच एका सॉफ्टवेअर कंपनीत टेक्निकल लीड म्हणून काम करत होता. इतरही सगळी माहिती त्या बायोडाटामध्ये होती. बायोडाटा पाहून झाल्यावर तिने त्याचा फोटोदेखील पहिला. सुयश खरंच देखणा होता. त्याला नकार देण्यासारखं कोणतंच कारण तिला सापडलं नाही. तेव्हा शेवटी तिने तो बायोडाटा आणि फोटो बाजूला टाकला आणि ती डोळे बंद करून विचार करू लागली. बराच वेळ विचार करून देखील तिला काहीच मार्ग दिसत नव्हता. ती बेडवरुन उठली आणि तिने मयुरीला फोन लावला. मयुरीने फोने उचलताच स्वप्नालीने तिला बोलायची संधी न देताच घरात घडलेल्या सगळ्या गोष्टी सांगितल्या. ते ऐकून मयुरी म्हणाली "अग त्यात काय इतका विचार करण्यासारखं नाहीये. तू भेट त्या मुलाला बोल त्याच्याशी आणि मग घरी सांग तुला नाही आवडला. इतकं सोप्प आहे. " मयुरीचे हे बोलणे ऐकून स्वप्नालीने थोडा विचार केला आणि ती मयुरीला म्हणाली "चालेल, आपण सोमवारी ऑफिसला भेटलो की बोलू सविस्तर काय झालं ते. चल बाय " स्वप्नालीने फोन ठेवला आणि ती तिच्या खोलीतून बाहेर आली.
बाहेर येताच सुधाकरराव तिला म्हणाले; " स्वप्ना कसा वाटलं मुलगा?बघायचा कार्यक्रम करूया का परवा. रविवारचा आहे तेव्हा सगळ्यांना सुट्टी असेल. " ते ऐकून स्वप्नाली म्हणाली "मुलगा फोटोत तर चांगला वाटला. पण बाबा हे एकदम बघायचा कार्यक्रम म्हणजे जरा जास्तच फास्ट नाही का होत?" त्यावर सुधाकरराव म्हणाले " फास्ट तर होतंय पण जर मुलगा बरा वाटतोय तर कशाला वेळ लावायचा?". सुधाकररावांचं हे बोलणं ऐकताच स्वप्नालीची आई म्हणाली "अहो असं कसं म्हणताय तुम्ही? आधी त्या मुलाची आणि हिची पत्रिका जुळली पाहिजे. मगच आपण ठरवू पुढं काय करायचं ते." त्यावर सुधाकरराव म्हणाले " बर होऊ द्या तुमच्या मनासारखं. मी जरा बाहेर जाऊन येतो." " ठीक आहे पण जर बाहेर जातच आहात तर मग जरा कुलकर्णी काकांकडे जाऊन दोघांची पत्रिका जुळतीय का ते तरी पाहुन या. जर जुळत असेल तर मुलाकडच्यांना सांगू रविवारी मुलगी पाहायचा कार्यक्रम करू म्हणून." स्वप्नालीची आई अशी बोलताच सुधाकरराव चालेल असे म्हणत बाहेर पडले. घरात हे सर्व होत असताना स्वप्नाली मात्र शांत बसून होती. आता तिच्या हातात शांत राहुन वाट पाहण्याखेरीज दुसरं काहीच नव्हतं.
काही वेळाने सुधाकरराव बाहेरून परत घरी आले. ते घरात येताच स्वप्नालीच्या आईने जेवणाची ताटे करायला घेतली. स्वप्नालीदेखील तिच्या आईला मदत करत होती. जेवण करता करता स्वप्नालीच्या आईने सुधाकररावांना विचारले " बराच वेळ लागला तुम्हाला; काय झालं काय म्हणाले कुलकर्णी काका? जुळतायत का पत्रिका?" त्यावर सुधाकरराव हसत म्हणाले "अगं हो हो किती घाई तुला. गेलो होतो मी त्यांच्याकडे पण बरीच गर्दी होती. बराच वेळ वाट पहिली मग काकाच म्हणाले तुम्ही दोघांची माहिती ठेऊन जा मी त्यांच्या पत्रिका पाहून ठेवीन. तुम्ही उद्या आलात कि सांगेन तुम्हाला." गप्पा मारत मारत सगळ्यांची जेवण उरकली. आणि स्वप्नाली तिच्या खोलीत झोपायला आली. पण तिच्या मनात उठलेला विचारांचा गदारोळ काही केल्या थांबायचे नावच घेत नव्हता. बराच विचार केल्यावर शेवटी तिने मनाशी ठरवले. मयुरी बोलत होती तोच उपाय चांगला आहे. होऊ देत पाहायचा कार्यक्रम मग आपण सांगू मुलगा नाही आवडला. आई आणि बाबा काय आपल्याला जबरदस्ती करणार नाहीत. हा सगळं विचार मनात येताच स्वप्नालीला थोडं हायसं वाटलं. आणि तिने घडयाळ पहिले तर रात्रीचे साडेबारा वाजले होते." बाप रे बराच वेळ झाला" असे स्वतःशीच पुटपुटत तिने मोबाईल घेतला आणि व्हाट्स ऍप मध्ये जाऊन विकासाच्या प्रोफाइल फोटोवर क्लिक केलं . आणि विकासाचा फोटो पाहून त्या फोटोलाच तिने गुड नाईट म्हटलं आणि ती झोपून गेली.
कसा वाटला आजचा भाग नक्की कमेंट करून सांगा.
मागच्या एका महिन्यात विकास आणि स्वप्नाली बरेच मनमोकळे बोलत होते. ऑफिसमध्ये विकास,स्वप्नाली आणि मयुरी यांचा एक छान ग्रुप जमून गेला होता. ते तिघे जेवायला, कॉफी प्यायला एकत्रच जात असत. पण मयुरीसोबत असल्याने विकास आणि स्वप्नालीला मनमोकळे बोलताच येत नसे. त्यातच मयुरीचा स्वभाव अतिशय बडबडा असल्यामुळे विकास काहीसा इरिटेट होत असे. विकासाचं इरिटेशन स्वप्नालीच्या देखील लक्षात येऊ लागले होते पण स्वप्नालीपण मयुरीला टाळू शकत नव्हती. असेच दिवसामागून दिवस जात होते. विकास आणि स्वप्नाली यांच्यात मैत्रीचे छानसे नाते निर्माण झाले होते. विकास आणि स्वप्नालीला एकमेकांच्या मनात असलेल्या भावना समजून गेल्या होत्या. पण स्त्रीसुलभ स्वभावामुळे स्वप्नाली तिच्या भावना सरळ बोलून दाखवू शकत नव्हती. तर विकासच्या बुजरेपणामुळे आणि त्याच्या भूतकाळात घडून गेलेल्या घटनांमुळे विकासदेखील स्वप्नालीबद्दलच्या त्याच्या भावना व्यक्त करत नव्हता.
आणि अशाच एकेदिवशी स्वप्नाली ऑफिसमधून घरी पोहचताच स्वप्नालीच्या आईने एक बॉम्बच फोडला. स्वप्नालीसाठी एक खूप चांगले स्थळ सांगून आले होते. आईने ही गोष्ट सांगताच स्वप्नाली एकदम चिडली. आणि रागरागतच ती म्हणाली "आई तुला कोणी सांगितले होते हे सगळे करायला. माझ्यासाठी स्थळ बघण्याआधी तू मला काहीच का नाही बोललीस?" हे ऐकून स्वप्नालीची आई म्हणाली " अगं स्वप्ना मी किंवा तुझ्या बाबानी स्वतःहून तुझ्यासाठी स्थळं शोधायला नाही सुरुवात केली. पण जर एखाद चांगलं स्थळ जर स्वतःहून सांगून येत असेल तर आपण काय सरळ नकार द्यायचा का?" हे बोलताना आईचा स्वरदेखील काहीसा चढला होता. आईचा चढलेला स्वर ओळखून स्वप्नाली काहीशी नरमली. आणि तिचे तोंड बारीक करून ती आईजवळ जात तिला मिठी मारत म्हणाली " काय गं आई; मी इतकी नको झाले का तुम्हाला कि तुम्ही मला हाकलून लावायला बघताय?" स्वप्नाली तिच्या आईला अशी लाडीगोडी लावत असतानाच स्वप्नालीचे बाबादेखील घरी आले. ते आत येतच म्हणाले " आज मायलेकीच प्रेम जरा जास्तच उतू चाललं आहे." स्वप्नालीचे बाबा सोफ्यावर बसले आणि तिची आई पाणी आणण्यासाठी आत गेली. तेव्हा स्वप्नाली तिच्या बाबाना म्हणाली " बाबा आईने बघा ना काय सुरु केलंय; हे स्थळ वगैरे काय आहे इतक्या लवकर? " ते ऐकून स्वप्नालीचे बाबा सुधाकरराव हसले. तेव्हाच स्वप्नालीची आई विजया बाहेर येत म्हणाल्या " आईने नाही हे स्थळ बाबांनीच आणलं आहे." हे ऐकून स्वप्नाली अजूनच उदास होत सुधाकररावांना म्हणाली "बाबा काय हे?" तेव्हा सुधाकरराव म्हणाले" हे बघ बाळा; तुझं कधी ना कधी लग्न करणंच आहे. मग आता जर एखादा चांगला मुलगा आणि चांगली माणसं जर भेटत असतील तर काय हरकतत आहे? आणि आम्ही कुठं तुझं जबरदस्तीने लग्न लावत आहोत. मुलाला भेट, बोल आणि जर दोघांची पसंती असेल तर बघू पुढं काय करायचं ते.” अखेरीस आई-वडिलांच्या आग्रहापुढे स्वप्नालीला मान तुकवावीच लागली. तिने ते स्थळ बघायला आणि त्या मुलाला भेटायला होकार दिला. तिने होकार देताच सुधाकररावांनी मुलाचा फोटो आणि बायोडाटा स्वप्नालीला दिला आणि स्वप्नाली ते घेऊन तिच्या बेडरूममध्ये निघून गेली.
स्वप्नालीला खरतर तो बायोडाटा आणि फोटो पाहायची इच्छा अजिबातच नव्हती. पण आता बाहेर गेलं कि लगेच बाबा आपल्याला त्या मुलाबद्दल विचारतीलच म्हणून मग तिने काहीशा अनिच्छेने तो बायोडाटा आणि फोटो पाहायचं ठरवलं. तिने बायोडाटा उघडला आणि झरझर त्यावरून नजर फिरवली. मुलाचे नाव सुयश देशमुख होत. तोदेखील पुण्यातच एका सॉफ्टवेअर कंपनीत टेक्निकल लीड म्हणून काम करत होता. इतरही सगळी माहिती त्या बायोडाटामध्ये होती. बायोडाटा पाहून झाल्यावर तिने त्याचा फोटोदेखील पहिला. सुयश खरंच देखणा होता. त्याला नकार देण्यासारखं कोणतंच कारण तिला सापडलं नाही. तेव्हा शेवटी तिने तो बायोडाटा आणि फोटो बाजूला टाकला आणि ती डोळे बंद करून विचार करू लागली. बराच वेळ विचार करून देखील तिला काहीच मार्ग दिसत नव्हता. ती बेडवरुन उठली आणि तिने मयुरीला फोन लावला. मयुरीने फोने उचलताच स्वप्नालीने तिला बोलायची संधी न देताच घरात घडलेल्या सगळ्या गोष्टी सांगितल्या. ते ऐकून मयुरी म्हणाली "अग त्यात काय इतका विचार करण्यासारखं नाहीये. तू भेट त्या मुलाला बोल त्याच्याशी आणि मग घरी सांग तुला नाही आवडला. इतकं सोप्प आहे. " मयुरीचे हे बोलणे ऐकून स्वप्नालीने थोडा विचार केला आणि ती मयुरीला म्हणाली "चालेल, आपण सोमवारी ऑफिसला भेटलो की बोलू सविस्तर काय झालं ते. चल बाय " स्वप्नालीने फोन ठेवला आणि ती तिच्या खोलीतून बाहेर आली.
बाहेर येताच सुधाकरराव तिला म्हणाले; " स्वप्ना कसा वाटलं मुलगा?बघायचा कार्यक्रम करूया का परवा. रविवारचा आहे तेव्हा सगळ्यांना सुट्टी असेल. " ते ऐकून स्वप्नाली म्हणाली "मुलगा फोटोत तर चांगला वाटला. पण बाबा हे एकदम बघायचा कार्यक्रम म्हणजे जरा जास्तच फास्ट नाही का होत?" त्यावर सुधाकरराव म्हणाले " फास्ट तर होतंय पण जर मुलगा बरा वाटतोय तर कशाला वेळ लावायचा?". सुधाकररावांचं हे बोलणं ऐकताच स्वप्नालीची आई म्हणाली "अहो असं कसं म्हणताय तुम्ही? आधी त्या मुलाची आणि हिची पत्रिका जुळली पाहिजे. मगच आपण ठरवू पुढं काय करायचं ते." त्यावर सुधाकरराव म्हणाले " बर होऊ द्या तुमच्या मनासारखं. मी जरा बाहेर जाऊन येतो." " ठीक आहे पण जर बाहेर जातच आहात तर मग जरा कुलकर्णी काकांकडे जाऊन दोघांची पत्रिका जुळतीय का ते तरी पाहुन या. जर जुळत असेल तर मुलाकडच्यांना सांगू रविवारी मुलगी पाहायचा कार्यक्रम करू म्हणून." स्वप्नालीची आई अशी बोलताच सुधाकरराव चालेल असे म्हणत बाहेर पडले. घरात हे सर्व होत असताना स्वप्नाली मात्र शांत बसून होती. आता तिच्या हातात शांत राहुन वाट पाहण्याखेरीज दुसरं काहीच नव्हतं.
काही वेळाने सुधाकरराव बाहेरून परत घरी आले. ते घरात येताच स्वप्नालीच्या आईने जेवणाची ताटे करायला घेतली. स्वप्नालीदेखील तिच्या आईला मदत करत होती. जेवण करता करता स्वप्नालीच्या आईने सुधाकररावांना विचारले " बराच वेळ लागला तुम्हाला; काय झालं काय म्हणाले कुलकर्णी काका? जुळतायत का पत्रिका?" त्यावर सुधाकरराव हसत म्हणाले "अगं हो हो किती घाई तुला. गेलो होतो मी त्यांच्याकडे पण बरीच गर्दी होती. बराच वेळ वाट पहिली मग काकाच म्हणाले तुम्ही दोघांची माहिती ठेऊन जा मी त्यांच्या पत्रिका पाहून ठेवीन. तुम्ही उद्या आलात कि सांगेन तुम्हाला." गप्पा मारत मारत सगळ्यांची जेवण उरकली. आणि स्वप्नाली तिच्या खोलीत झोपायला आली. पण तिच्या मनात उठलेला विचारांचा गदारोळ काही केल्या थांबायचे नावच घेत नव्हता. बराच विचार केल्यावर शेवटी तिने मनाशी ठरवले. मयुरी बोलत होती तोच उपाय चांगला आहे. होऊ देत पाहायचा कार्यक्रम मग आपण सांगू मुलगा नाही आवडला. आई आणि बाबा काय आपल्याला जबरदस्ती करणार नाहीत. हा सगळं विचार मनात येताच स्वप्नालीला थोडं हायसं वाटलं. आणि तिने घडयाळ पहिले तर रात्रीचे साडेबारा वाजले होते." बाप रे बराच वेळ झाला" असे स्वतःशीच पुटपुटत तिने मोबाईल घेतला आणि व्हाट्स ऍप मध्ये जाऊन विकासाच्या प्रोफाइल फोटोवर क्लिक केलं . आणि विकासाचा फोटो पाहून त्या फोटोलाच तिने गुड नाईट म्हटलं आणि ती झोपून गेली.
कसा वाटला आजचा भाग नक्की कमेंट करून सांगा.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा