प्रिया आज माझी भाग ४३

एक दिवस असाच मी तिच्याकडे पाहत पाहत पुढे जात होतो. तितक्यात माझ्या समोर एक आजी आल्या. माझे लक्ष नव्हते आणि नेमका माझा धक्का त्या आजींना लागणारच होता इतक्यात मी मागे झालो पण त्या आजी मात्र धडपडून पडल्या आणि त्यांच्या परडीतली सर्व फुले धुळीत मिळाली. मला फार वाईट वाटले. माझ्यामुळे त्यांची मेहनत वाया गेली होती. मी त्यांना उठायला मदत केली .
संध्याकाळी आमच्या अंगणातल्या जास्वंदाच्या कळ्या घेतल्या आणि त्याना द्यावे म्हणून आत जाणारच होतो तितक्यात ती दिसली. लहान मुलांना श्लोक शिकवत होती. आजी तिथेच होती. मी बाहेरूनच कळ्या दिल्या मला पाहून आजीने आत बोलावले. पण त्या दिवशी मी गेलो नाही. पण त्यांनंतर मात्र दिवेलागणीच्या वेळेस तिथे नेमाने जाऊ लागलो. तिला पाहण्यासाठी....आमचे बोलणे असे व्हायचे नाही..चेहऱ्याने ओळख झाली होती. पण ती जरा लाजाळूच होती. फक्त लांबून स्माईल द्यायची.