मागील भागात..
राजने एक छोटीशी प्लेस रेंट केली आहे. तो दुसऱ्या दिवशी एका चाईल्ड केअर इन्स्टिट्युशनमध्ये जॉब पाहण्यासाठी जाणार आहे. दुसरीकडे नंदिनीला रात्री काहीतरी वाईट स्वप्न पडलं. ती स्वतःवरच रागावली आहे.
आता पुढे..
तो चाईल्ड केअर इन्स्टिट्युटमध्ये आला होता. एवढ्या लवकर का बोलवलं असेल असं त्याला वाटलेलं. पण तिथे ऑलरेडी पन्नास मुलं दिसत होती. त्याची नजर सगळीकडे भिरभिरत होती. त्याला तिथे एक स्त्री एका बाजूला बसलेली दिसली. तो तिच्याजवळ आला.
"हॅलो मिस. मी राजवीर अरोरा. मला इथे सकाळी सात वाजता येण्यासाठी सांगितलं होतं. मी जॉब इंटरव्ह्युसाठी आलो आहे. मला सांगाल का की मी इथून कुठे जायचं आहे?"
त्याने विचारलं.
"इथेच थांबा. सर किती वाजता येणार आहेत मला माहित नाही."
राजवीरला समजेना की आता काय करावं. नक्की काम काय आहे हेसुद्धा त्याला माहित नव्हतं. तो शांतपणे तिथे एका बाजूला बसला. त्या स्त्रीने आपलं लक्ष मोबाईलमध्ये वळवलं. तिथे राजवीर मुलांकडे पाहत होता. साधारण तीन ते दहा या वयोगटातली मुलं होती. तिथे अनेक खेळणी होती. खाऊ होता. काहीजण तिथे एन्जॉय करत होते. तर काहीजण शांत बसून होते.
त्यात त्याला बाजूलाच एक मुलगी दिसली. गुलाबी रंगाचा प्रिन्सेस ड्रेस घालून ती एका कारकडे पाहत बसली होती. राजवीरला तिच्या वागण्याबद्दल आश्चर्य वाटलं. ती एकाच जागी स्थिर बसून निरीक्षण करत होती. तिची नजर जराही कुठे हलली नाही. एवढ्या लहान वयात मुलं फार चंचल असतात. असं असताना ही मुलगी एवढी शांत का असावी हे त्याला समजेना.
त्यात त्याला बाजूलाच एक मुलगी दिसली. गुलाबी रंगाचा प्रिन्सेस ड्रेस घालून ती एका कारकडे पाहत बसली होती. राजवीरला तिच्या वागण्याबद्दल आश्चर्य वाटलं. ती एकाच जागी स्थिर बसून निरीक्षण करत होती. तिची नजर जराही कुठे हलली नाही. एवढ्या लहान वयात मुलं फार चंचल असतात. असं असताना ही मुलगी एवढी शांत का असावी हे त्याला समजेना.
"मिस!"
त्याने त्या स्त्रीला हाक मारली. तिने वैतागूनच त्याच्याकडे पाहिलं.
"काय हवं आहे?"
"ती मुलगी, ती इतकी शांत का आहे?"
"मला काय माहित? शांत आहे ते बरं आहे ना? उगाच नाटकं करत असणारी मुलं असली की त्यांना सांभाळत बसायला लागणार."
त्या स्त्रीचं बोलणं त्याला आवडलं नाही. पण पहिल्याच दिवशी इंटरव्ह्यूच्या आधी इथे भांडण झालं तर आपला जॉब जाईल या विचाराने त्याने त्याबद्दल बोलणं टाळलं.
"मी तिच्याशी बोललो तर चालेल का? म्हणजे मी असं अप्रोच केलं तर रुल्सनुसार काही प्रॉब्लेम नाही ना?"
"नाही. काहीही करा. मला सतत हाक मारु नका आणि त्या मुलांना रडवू नका फक्त."
तिच्या चेहऱ्यावर बेफिकीरी दिसत होती. आता हिच्याशी जास्त बोलत बसण्यात काही अर्थ नाही असा विचार करून तो त्या मुलीच्या समोर जाऊन बसला. कोणाची तरी चाहूल जाणवताच त्या मुलीने कारवरची नजर त्याच्यावर वळवली. तिने मिनिटभर त्याचं निरीक्षण केलं.
"हाय प्रिन्सेस!"
तो हसून म्हणाला.
तिने काहीच उत्तर दिलं नाही. तिने आपली मान वळवून डेस्कवर बसलेल्या स्त्रीकडे पाहिलं. ती काय पाहत आहे हे समजत नव्हतं. तिने पुन्हा त्याच्याकडे पाहिलं.
"तू कोण आहेस?"
तिने विचारलं. तिचा स्वर फार रुड होता. जणू तिला आपल्याजवळ कोणी आलेलं आवडत नव्हतं.
"मी राजवीर आहे. इथे व्हिजिट द्यायला आलो होतो. तू मला हाय नाही केलं. का बरं?"
त्याने प्रेमळ स्वरात विचारलं.
"मम्मा म्हणायची की अनोळखी लोकांना हाय करू नये."
तिने भुवया उडवत म्हटलं.
"येस. अगदी करेक्ट बोलते तुझी मम्मा. पण मी तुला हर्ट करायला नाही आलो बेबी. तू अशी एकटीच का बसून आहे? त्या सर्वांसोबत खेळत का नाहीस?"
राजवीरने तिला प्रेमाने विचारलं.
"कारण माझ्याकडे त्यांच्यासारखी छान मम्मा नाही आहे. माझी मम्मा मला सोडून निघून गेली. मी जेव्हा त्यांच्याबरोबर खेळायला गेले तेव्हा त्यांनी मला खूप चिडवलं की मला मम्मा नाही आहे. मला नाही खेळायचं त्यांच्याबरोबर. सी माझ्या डॅडाने मला ब्रँड न्यू कार आणून दिली आहे. ती पण फार एक्सपेन्सिव्ह आहे. ह्या सर्वांचे पॅरेंट्स त्यांना एवढ्या एक्सपेन्सिव्ह गोष्टी नाही आणून देऊ शकत. असंच पाहिजे त्यांना."
त्या लहानग्या मुलीकडून असं ऐकू राजवीर गंभीर झाला होता. तिला इतरांकडून चिडवल्याचं दुःख होतं. पण तेवढीच रिव्हेन्जची भावना तिच्या मनात तीव्र होती. एवढ्या लहान वयात असं असणं अजिबात गरजेचं नव्हतं. उलट फार हानिकारक होतं.
"बाळा नाव काय तुझं?"
त्याने विचारलं. तसं तिने पुन्हा आपली नजर गरकन त्याच्याकडे वळवली.
"तुम्ही मला किडनॅप करणार का? माझे डॅड रिच आहेत म्हणून माझ्या बदल्यात त्यांच्याकडून पैसे घ्याल का?"
तिने आपले टपोरे डोळे त्याच्यावर रोखलेले होते. तो आतून हलून गेला होता. एवढ्याश्या मुलीचे काय ते विचार!
"नाही बाळा. मीसुद्धा खूप रिच आहे. त्यामुळे तुझे पैसे नको आहेत मला. पण तुला माहित आहे का, मलासुद्धा फ्रेंड्स नाही आहेत. मग माझ्याशी फ्रेंडशिप कोण करणार? तू करशील का?"
तिने काही मिनिट्स विचार केला आणि मग ती बोलली.
"मी करेन ना तुझ्याशी फ्रेंडशिप. मलाही फ्रेंड्स नाही आहेत. आपण फ्रेंड्स होऊ शकतो."
ती थंड चेहऱ्याने बोलत होती. चेहऱ्यावर पुसटशी स्माईल पण दिसत नव्हती. तिने त्याच्या हातात हात मिळवला.
"हॅलो माय न्यू फ्रेंड! आता तरी मला तुझं नाव समजेल का?"
"जेनी!"
तिने स्वतःचं नाव सांगितलं.
"ओह! सच अ स्वीट नेम! मी राजवीर. तू मला राज म्हणू शकतेस."
तो हसून म्हणाला.
"तू सारखा हसत का आहेस?"
तिने न राहवून विचारलं.
"कारण हसल्यामुळे आपल्याला फ्रेश वाटतं. तू किती गोड आहेस! पण हसल्यावर अजून गोड दिसशील. जस्ट लाईक अ प्रिन्सेस!"
तो तिच्याकडे पाहून म्हणाला. त्याच्या बोलण्याचा तिच्यावर परिणाम झालेला दिसत होता. तिने एकदा स्वतःच्या प्रिन्सेस ड्रेसकडे पाहिलं आणि मग ती त्याच्याकडे पाहून हसली.
"मी खरंच प्रिन्सेससारखी दिसते का?"
"ऑफकोर्स प्रिन्सेस जेनी!"
तिला तो फार आवडला. तिने पटकन उठून जाऊन त्याला मिठी मारली. त्याच्याही चेहऱ्यावर हसू उमटलं. काही क्षणानी तिने स्वतःहूनच मिठी सोडवली आणि ती आपल्या खेळण्यांमध्ये जाऊन बसली. त्याच वेळेला आतून कोणीतरी बाहेर आलेलं राजवीरला जाणवलं. त्याने मागे वळून पाहिलं. सुटाबुटात असणारा एक माणूस आत आला होता. त्याला पाहून ती स्त्रीही उभी राहिली होती. तो माणूस राजवीरजवळ आला.
"हॅलो मिस्टर राजवीर!"
त्या माणसाने हॅन्डशेकसाठी हात पुढे केला. राजवीरने लगेच हात मिळवला.
"हॅलो सर!"
"मिस्टर राजवीर तुम्ही माझ्या अपेक्षेपेक्षा चांगले निघालात. एक्च्युअली हेच काम आहे तुमचं. इथे ह्या सर्व मुलांचे पालक सकाळी सहा वाजताच मुलांना इथे सोडून जातात. दिवसभर त्यांच्याकडे काळजीने पाहणारं कोणी नसतं. ही काय करते ते तर दिसलं मला आज."
त्या माणसाने त्या स्त्रीकडे रागीट कटाक्ष टाकला. तिने मान खाली घातली होती. ती तिथे टेम्पररी जॉब करत होती. तिला मुलांकडे लक्ष देण्यात जबाबदारी आहे याचं भान नव्हतं.
"माझं सगळ्यात मोठं टेन्शन तर जेनी होती. इथे सर्वजण रमतात. मात्र ती रमत नाही. तिला व्यवस्थित सांभाळत आहेस हेच माझ्यासाठी सर्वात महत्वाचं आहे. यु आर हायर्ड फॉर द जॉब!"
त्या माणसाने थेट सिलेक्टच केलेलं पाहून राजवीरला कमाल वाटली. काम कुठलंही असलं तरी त्याला काही प्रॉब्लेम नव्हता. आता सॅलरीबद्दल विचारावं का हा विचार तो करत होता. त्या माणसाच्याही ते लक्षात आलं.
"तुला किती सॅलरी अपेक्षित आहे मिस्टर राजवीर?"
त्याने विचारलं.
"अपेक्षित असं काही नाही सर. मला जॉबची फार गरज आहे. तुमची जी सॅलरी असेल ती चालेल."
राजवीरला हे बोलताना वाईट वाटत होतं. रेंट आणि खाणं वगैरे धरून दोन भावंडांची शिक्षणही होती. जेमतेम तेवढी सॅलरी तरी असावी असं त्याला वाटत होतं.
"39,000 पाऊंड्स! (41,03,104 रुपये ) ही तुझी सॅलरी असेल."
राजवीरला असं वाटलं की आपण काहीतरी चुकीचं ऐकलं आहे. 39000 पाऊंड्स! त्याच्या चेहऱ्यावरच्या गोंधळाची त्या सुटबुटातल्या माणसाला काही फिकीर नव्हती.
"मी डॉक्युमेंट्स तयार करून घेतो. तुला चार वर्षाचं कॉन्ट्रॅक्ट साइन करावं लागेल. तुझी मंथली सॅलरी पण त्यात मेन्शन करेन. फक्त एक लक्षात ठेवायचं. सगळ्या मुलांना सांभाळणं तर आहेच. पण तुझी प्रायोरिटी जेनी असायला पाहिजे. तुझ्यामुळे मी पहिल्यांदा तिच्या चेहऱ्यावर स्माईल बघितली आहे. मेक शुअर की तू तिला व्यवस्थित सांभाळशील."
"येस सर."
तो पटकन म्हणाला.
"हिना, ह्याला एक हेल्पर अजून जॉईन होणार आहे. तीही उद्या जॉईन होईल. ती जॉईन झाली की तू मला कॉल करू शकतेस. आपली सॅलरी कलेक्ट कर आणि निघ."
तो रागातच तिच्याशी बोलत होता.
"राजवीर, तुझं कॉन्ट्रॅक्ट उद्या साईन होणार असलं तरी आज तू इथे थांबावंसं अशी माझी इच्छा आहे. मला हिच्यावर ट्रस्ट नाही."
राजवीरने फक्त होकारार्थी मान डोलावली. जेवढा पगार तो व्यक्ती देत होता त्यावरून तरी त्याला नाही म्हणणं परवडणार नव्हतं. तो माणूस निघत होता. मगाचपासून खेळात बीजी असणाऱ्या जेनीचं लक्ष आता त्याच्याकडे गेलं होतं.
"डॅडा!"
तिने मोठ्याने हाक मारली.
**************
क्रमशः.
क्रमशः.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा