भाग ७५
सर्पकला आपल्या जादुई अंगठीचा वापर करत राजवीरचा मागोवा घेत होती. तिच्या हातातील अंगठीचे तेज मंद झगमगत होते, आणि ते तिला एका विशिष्ट दिशेने मार्गदर्शन करत होते. प्रत्येक झगमगाटासोबत तिच्या हृदयाची धडधडही वाढत होती. ही अंगठी तिला अचूक दिशा दाखवत होती, आणि त्यामुळे तिचा आत्मविश्वास अधिक दृढ होत होता.
ती घनदाट जंगले पार करत होती, जिथे सूर्यप्रकाश देखील झाडांच्या दाट छायेत अडकल्यासारखा वाटत होता. झाडांच्या फांद्यांमध्ये अडकलेले पक्षी अचानक आवाज करत उडून जात होते, जणू काही त्या जंगलालाही तिच्या उपस्थितीची जाणीव झाली होती. वाऱ्याच्या झोताने धूळ उडत होती, पाने सळसळत होती, पण तिने आपल्या प्रवासात कोणताही अडथळा येऊ दिला नाही. तिच्या मनात फक्त एकच विचार होता—राजवीर. तो कुठे आहे? तो काय करत असेल? आणि सर्वात महत्त्वाचे—त्याच्याकडे रक्तपिंड अजूनही आहे का?
ती वेगाने पुढे जात राहिली. तिच्या चालण्यात वेग होता, पण तिच्या मनात भावनांचा कल्लोळ उठला होता. प्रेम, संताप, ईर्षा आणि वासना—या सगळ्या भावना एकत्र मिसळून तिच्या रक्तात उसळत होत्या. तिला त्याच्याशी भेटायचे होते. त्याला पुन्हा एकदा आपल्याकडे खेचायचे होते.
अखेर, काही तासांच्या अथक प्रवासानंतर ती त्या जागी पोहोचली, जिथे राजवीर, बलदेव आणि इतर लांडगे एकत्र बसून गंभीर चर्चा करत होते. झाडांच्या आडून तिने पाहिले. राजवीर गंभीर चेहऱ्याने काहीतरी बोलत होता, बलदेव आणि बाकीचे त्याचे बोलणे ऐकत होते. त्या क्षणी, तिला जाणवले की तो अजूनही बदलला नव्हता. पण तो तिचा नव्हता—त्याने तिला नाकारले तरीही, तिने त्याला कधीच सोडले नव्हते. आज ती त्याला पुन्हा आपल्याकडे ओढून घेणार होती... हक्काने, बलपूर्वक, किंवा जादूने!
गावामध्ये आपल्या घराच्या बाहेर एका झाडाच्या सावलीत राजवीर आपल्या सोबत्यांसोबत विचारमंथन करत होता.
"आपल्याला सहस्त्रपाणीच्या किल्ल्यात घुसायचंय. त्याच्या सिंहासनाखाली रक्तपिंड लपवलेला आहे, आणि त्याचा उपयोग करून आपण त्याचा नाश करू शकतो. पण त्यासाठी योग्य वेळ आणि योजना हवी," तो बोलत होता. बाकीचेही त्याच्याशी सहमत होते, पण हा मार्ग सोपा नव्हता.
तेवढ्यात, अचानक वातावरणात एक विचित्र गारवा पसरला. मंद वाऱ्यासोबत एका मोहक पण धोकादायक सुगंधाने सर्वांचे लक्ष वेधून घेतले. राजवीरने डोळे उघडले आणि समोर पाहताच तो थोडासा गोंधळला. समोर सर्पकला उभी होती—तिच्या चेहऱ्यावर एक मादक हास्य, डोळ्यांत मोहकतेची झाक, आणि अंगभर दाट काळे निळे वस्त्र होते. तिचे सौंदर्य इतके प्रभावी होते की, आसपासच्या सर्व लांडग्यांनी तिच्याकडे मोहात पडल्यासारखे पाहायला सुरुवात केली.
सर्पकला सावकाश, आत्मविश्वासाने पुढे आली आणि राजवीरच्या समोर येऊन थांबली. तिच्या चेहऱ्यावर एक गूढ स्मित होते, पण डोळ्यांत मात्र अनेक भावना एकत्र उसळत होत्या—आग ओकणारा तिरस्कार, हक्काने केलेले प्रेम आणि ज्वलंत वासना. तिच्या उपस्थितीने सभोवतालचे वातावरण क्षणभर स्तब्ध झाल्यासारखे वाटले.
तिने हळूच हात पुढे केला, तिच्या बोटांमधल्या नागमणीसारख्या अंगठीवर सूर्यकिरण चमकले. तिचा स्वर गोडसर, पण त्यात एक अदृश्य ताकद होती.
"राजवीर, कसा आहेस, मला विसरला नाहीस ना?" ती हलक्याशा थरथरणाऱ्या पण ठाम आवाजात म्हणाली,
"आपल्याला एकांतात थोडे बोलता येईल का?" तिच्या प्रत्येक शब्दात एक जादू होती, जी मन आणि शरीर दोन्हीला खेचून नेणारी होती. ती वाट पाहत उभी राहिली—राजवीरच्या उत्तराची, त्याच्या नजरेत उमटणाऱ्या प्रतिक्रियेची, आणि कदाचित... त्याच्या मनातील कमकुवत क्षणांची!
राजवीरला ही परिस्थिती धोकादायक वाटली. त्याने पटकन आर्याला हाक मारली, "आर्या, आत जा आणि काहीही झाले तरी बाहेर येऊ नकोस." त्याच्या आवाजात काळजी होती. आर्याने त्याच्याकडे काही क्षण पाहिले, पण तिच्या चेहऱ्यावर त्यांच्याबद्दल विश्वास दिसत होता. ती काहीही न बोलता घराच्या आत निघून गेली.
सर्पकला मंद पावलांनी पुढे सरकली आणि राजवीरच्या समोर येऊन थांबली. तिच्या डोळ्यांत एक वेगळाच भाव होता—एकाच वेळी प्रेम, तिरस्कार आणि तीव्र वासना.
राजवीर काही क्षण निःशब्द उभा राहिला, पण नंतर शांतपणे म्हणाला, "ये, पण मला माहीत आहे की तुझ्या मनात काय आहे, सर्पकला. मला पुन्हा फसवण्याचा प्रयत्न करू नकोस."
ती हसली आणि त्याला बाजूच्या झाडांच्या आड नेले. बाकीच्यांनी त्यांच्या पाठोपाठ जाण्याचा प्रयत्न केला, पण सर्पकलाने हात वर करून त्यांना थांबवले. "हा आमचा खासगी संवाद आहे," ती म्हणाली.
आर्या घरच्या खिडकीतून राजवीर आणि सर्पकला यांच्यात होणारे संभाषण गुपचूप ऐकत होती.
सर्पकला राजवीरच्या अगदी जवळ आली. तिच्या हाताचे नाजूक बोट त्याच्या हाताला अलगद स्पर्श करून गेले. तिने त्याच्या कमरेत हात घालून त्याला स्वतःच्या जवळ खेचले. राजवीर तिचा हात काढून पुन्हा मागे गेला. "राजवीर," ती मृदू आवाजात बोलली, "तू अजूनही तसाच आहेस—तितकाच देखणा, तितकाच रागीट आणि मी अजूनही तुझ्यावर तसेच प्रेम करते."
राजवीर तिच्या डोळ्यांत रोखून पाहत म्हणाला, "हे मी आधीही ऐकलंय, आणि मी आधीही नकार दिलाय. मी तुझ्यावर प्रेम नाही करत, सर्पकला. माझे हृदय आता आधीच कोणीतरी घेऊन ठेवले आहे."
सर्पकलाच्या चेहऱ्यावर एक वेदनादायक छटा उमटली. पण ती लगेचच पूर्ववत झाली.
"ते मीही जाणते," ती हसली,
"पण राजवीर, तुला माहीत आहे का? सहस्त्रपाणी तुला जिवंत सोडणार नाही. तो तुला संपवणारच. मग का नाहीस तू माझ्यासोबत येत? आपण एकत्र जाऊ, लांब कुठेतरी. मी तुला आर्याला सोडायला सांगत नाही, पण ती मेल्यावर तरी तू माझ्याबरोबर येशील ना? सहस्त्रपाणी सर्वात आधी तिला मारणार आहे, मग ती गेल्यावर तू नक्कीच माझ्या बरोबर राहू शकशील."
हे ऐकून राजवीरचा संताप अनावर झाला.
"आर्याचा मृत्यू? माझ्या पत्नीचा बळी द्यायचा? हे शक्य नाही, सर्पकला! मला तू काहीही देऊ कर, पण त्या सहस्त्रपाण्याला मी आर्याचा जीव कधीही घेऊ देणार नाही."
सर्पकलाच्या चेहऱ्यावर संताप उमटला. ती पटकन पुढे झुकली आणि त्याच्या अगदी जवळ येत म्हणाली, "तू मला पुन्हा नकार देतो आहेस, राजवीर. पुन्हा एकदा... आणि याचा परिणाम तुला भोगावा लागेल."
सर्पकला इतकी संतापली की ती सरळ घरात घुसली,तिने आर्यावर झेप घेण्याचा प्रयत्न केला. पण त्याच क्षणी, बलदेव एका झेपेत तिच्यासमोर आला आणि तिचा हल्ला अडवला.
"मी तुला आर्याला हात लावू देणार नाही!" बलदेव गर्जला.
सर्पकलाने जोरात गुरगुरत बलदेववर झेप घेतली. तिच्या नखांनी त्याच्या हातावर खोल जखमा केल्या, पण बलदेवने तिला मागे ढकलले. ते दोघे काही काळ तिथेच भांडत राहिले, पण अचानक, बलदेवचा जोरदार वार सर्पकलाच्या डाव्या डोळ्यावर बसला. ती वेदनेने किंचाळली आणि मागे हटली. तिच्या चेहऱ्यावरून काळसर रक्त वाहू लागलं.
"मी तुला कधीच माफ करणार नाही, राजवीर! आणि तू मूर्ख लांडग्या, तू तर जिवंतच राहणार नाहीस" ती ओरडली. तिला तिच्या जखमेचा त्रास होऊ लागला तशी ती मागे हटली आणि गडगडत्या आवाजात वटवाघुळ बनुन तेथुन उडुन गेली.
तेथे बसलेले सगळे लांडगे काही क्षणांसाठी सर्पकलाच्या जादुई मोहाच्या विळख्यात अडकले होते, पण जसजसे त्या मोहाचा प्रभाव कमी होऊ लागला, तसतसे त्यांच्या चेहऱ्यावरची स्तंभित भावनाही विरू लागली. तिच्या रूपाच्या जाळ्यात अडकून काही क्षण गमावले असले, तरी आता परिस्थिती त्यांच्या पूर्ण लक्षात आली होती. सर्पकला फक्त आर्याच्या नव्हे, तर संपूर्ण गावाच्या अस्तित्वासाठी धोकादायक होती.
राजवीर आणि बलदेवने एकमेकांकडे गंभीर नजरेने पाहिले. परिस्थिती आता अधिक गुंतागुंतीची होत चालली होती. सर्पकला सहजासहजी हार मानणारी नव्हती, आणि तिने नुकताच भोगलेला पराभव तिच्या अहंकाराला आणखी जखमी करून गेला होता.
"ही नक्कीच परत येईल," बलदेव खोल आवाजात म्हणाला, त्याच्या शब्दांत निर्धार आणि काळजी दोन्ही स्पष्ट होते. राजवीरने गहन विचार करत मुठ घट्ट केली. सर्पकलाने आता जे पाहिले होते, ते तिला अधिक रागीट आणि धोकादायक बनवणार होते. ती परत येणार होती—पण यावेळी ती बदला घेण्यासाठी अधिक शक्तिशाली होऊन आली असती.
"हो, पण आता तरी आर्या सुरक्षित आहे," राजवीरने सुस्कारा टाकत उत्तर दिले. सर्पकलाला परतताना पाहून आर्याच्या डोळ्यांत अभिमान आणि प्रेमाची छटा उमटली. ती मूकपणे राजवीरकडे पाहत होती—तो तिला वाचवण्यासाठी कुठवर लढेल, हे तिला उमजले होते.
क्रमशः
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.
copyright: ©®