साक्षीदार.. 1

​रात्रीचे शांत, निळे-काळे आकाश. वरती चमकणाऱ्या काही तुरळक चांदण्या आणि खाली मुंबई शहराची अखंड, प्रकाशमय धडधड. कथेची नायिका अदिती देशपांडे (वय २७, एक उदयोन्मुख पत्रकार) आज खूप अस्वस्थ होती. तिच्या समोर एक जुनी, तपकिरी रंगाची, चामड्याची डायरी उघडी होती. त्या डायरीला किंचित ओलावा लागल्यासारखे दिसत होते आणि त्यावर अस्पष्ट, काहीतरी मिटवलेले रेषा दिसत होत्या.
​अदिती पत्रकारितेच्या जगात 'धाडसी' आणि 'सत्यवादी' म्हणून ओळखली जात होती. पण आज तिने उघडलेल्या डायरीमधील प्रत्येक अक्षर तिच्या मनातील 'धाडस' हळू हळू कमी करत होते आणि 'सत्य' एक अंधाऱ्या गुहेसारखे वाटत होते.
​ही डायरी होती 'मृण्मयी'ची.
​मृण्मयी, जी एका गूढ अपघातात दोन वर्षांपूर्वी 'हरवली' होती. अधिकृतपणे ती 'मृत' घोषित झाली नव्हती, पण तिचा देह कधीच सापडला नव्हता. पोलिसांनी केस 'क्लोज' केली होती—'अपघात आणि त्यानंतर नदीत वाहून गेलेली.'
​पण अदितीला आज ती केस पुन्हा उघडायची होती. का? कारण ही डायरी मृण्मयीच्या 'हरवण्या'च्या एक आठवडा आधी लिहिली गेली होती, आणि ती अदितीला 'आज' अचानक, तिच्या फ्लॅटच्या दारात एका साध्या, कोऱ्या पाकिटात मिळाली होती.
​त्या पाकिटावर फक्त एकच शब्द लिहिलेला होता: "शोध."
​
​अदितीने डायरीचा मधला भाग उघडला, जिथे तिची नजर एका विशिष्ट ओळीवर खिळली. ती ओळ मृण्मयीच्या अस्पष्ट, घाईघाईत लिहिलेल्या अक्षरात होती:
​"...मला वाटतंय की हा माझा शेवटचा 'साक्षीदार' असेल. तो माणूस, तो फक्त माझ्यावर प्रेम करत नाहीये. तो माझ्याभोवती एक जाळं विणत आहे. मी 'प्रयत्न' केला, पण आता खूप उशीर झालाय. त्याला एकच गोष्ट हवी आहे - मी 'त्याच्या' आयुष्यातून कायमची..."
​अदितीच्या तळहाताला घाम फुटला. 'तो माणूस'? 'प्रयत्न'? 'त्याच्या आयुष्यातून कायमची'? हे स्पष्टपणे अपघाती मृत्यूचे संकेत नव्हते, तर हे होते एका धोक्याचा इशारा!
​मृण्मयी कोण होती? ती एक यशस्वी आर्किटेक्ट होती, दिसायला सुंदर आणि स्वभावाने शांत. ती दिसायला शांत असली तरी, तिचे विचार स्पष्ट आणि स्वच्छ होते. तिचा प्रियकर होता 'विक्रम सिंह' (वय २९, मोठा बांधकाम व्यावसायिक, राजकारणात कुटुंबाचे वजन). ते दोघे 'परफेक्ट कपल' म्हणून ओळखले जात. विक्रमची मृण्मयीवर खूप 'आसक्ती' होती.
​अदितीने मोबाईल हातात घेतला आणि तिने विक्रमला फोन लावला. ती म्हणाली, "विक्रम, मी अदिती बोलत आहे. दोन वर्षांपूर्वीची मृण्मयीची केस..."
​विक्रमचा आवाज शांत, पण एका क्षणात गोठल्यासारखा वाटला. "अदिती? तू? ही केस तर क्लोज झाली आहे. तिच्याबद्दल आता कशाला बोलत आहेस?"
​"मला नुकतीच तिची डायरी मिळाली आहे, विक्रम. त्यात काहीतरी... वेगळे लिहिले आहे," अदितीने जाणूनबुजून 'वेगळे' या शब्दावर जोर दिला.
​"डायरी? मला वाटले तिच्या सगळ्या वस्तू पोलिसांनी घेतल्या होत्या. तू ती डायरी घेऊन माझ्या ऑफिसला भेटायला ये. ही केस पुन्हा उघडायला नको," विक्रम म्हणाला. त्याच्या आवाजातील 'नको' या शब्दाने अदितीच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली.
​जर तो निर्दोष असेल, तर त्याला केस उघडायला नको असे का वाटले?
​
​दुसऱ्याच दिवशी दुपारी, अदिती विक्रमच्या आलिशान ऑफिसमध्ये पोहोचली. काचेची भली मोठी इमारत, ३०व्या मजल्यावर त्याचे ऑफिस आणि शहराचे विहंगम दृश्य. विक्रम एका उच्च-कुटुंबातील होता, पण त्याचे वागणे नेहमी नम्र आणि शांत असायचे.
​"बघ अदिती, मृण्मयीचा 'गेल्या' नंतर माझ्या आयुष्यात एक मोठा पोकळी निर्माण झाली आहे. तिची डायरी आता पुन्हा उघडणे, म्हणजे त्या वेदना पुन्हा जागृत करण्यासारखे आहे," विक्रम गंभीर चेहरा करून म्हणाला.
​अदितीने डायरीतील तो गूढ भाग वाचून दाखवला. "तो माणूस, तो फक्त माझ्यावर प्रेम करत नाहीये. तो माझ्याभोवती एक जाळं विणत आहे."
​विक्रमने शांतपणे ऐकून घेतले, त्याचा चेहरा पांढरा पडला होता. "मृण्मयी खूप 'इमोशनल' होती, अदिती. ती अनेकदा 'ओव्हरथिंक' करायची. आम्ही दोघेही एका 'इंटेंस' रिलेशनशिपमध्ये होतो. कदाचित तिला 'बाहेर' जायचे असेल आणि हे 'जाळे' म्हणजे तिची मानसिक भीती असेल."
​"हो, असेलही," अदिती म्हणाली. "पण ही डायरी तुमच्या घरी न मिळता, माझ्या दारात, अनोळखी पाकिटात कशी आली?"
​विक्रमने मान हलवली. "माहित नाही. पण हे कोणाचे तरी 'काम' असू शकते, जे माझ्या व्यावसायिक प्रतिस्पर्ध्यांपैकी असेल. त्यांना मला त्रास द्यायचा असेल. मला वाटतं, तू ही डायरी पोलिसांना देऊन टाक. हा एक 'सिंपल' अपघात होता आणि आहे."
​अदितीला जाणवले की विक्रम काहीतरी लपवत आहे. त्याचे डोळे अदितीकडे न बघता, डायरीकडे आणि नंतर खिडकीबाहेर शहराच्या दिशेने बघत होते. 'तो' काहीतरी लपवत आहे.
​अदितीने निघताना, विक्रमच्या ऑफिसमधील त्याच्या पर्सनल कॉम्प्युटरकडे पाहिले, जे बंद होते. पण तिच्या मनात एक विचार आला: मृण्मयी आर्किटेक्ट होती, आणि ती कॉम्प्युटरमध्ये तिच्या डिझाईन्सचे काम करायची.
​ऑफिसमधून बाहेर पडताना, अदितीला लिफ्टच्या कोपऱ्यात एक व्यक्ती दिसली, जो तिच्याकडे अगदी टक लावून बघत होता. तो एक साधारण दिसणारा, उंच, सडपातळ माणूस होता. त्याने अदितीला बघितले आणि लगेच आपली मान खाली करून दुसऱ्या बाजूला बघायला लागला.
​हा माणूस कोण होता? फक्त योगायोग?
​तिसरा ट्विस्ट: 'तिची' फाईल
​विक्रमच्या भेटीनंतर अदितीच्या मनात संशयाचे काळे ढग दाटून आले. तिने लगेच जुन्या कागदपत्रांच्या फाईल्स शोधल्या आणि मृण्मयीची 'हरवल्या' नंतरची पोलिस फाईल काढली.
​त्या फाईलमध्ये एक छोटी नोंद होती:
​...अपघाताच्या वेळी मृण्मयीच्या 'लॅपटॉप'चे हार्ड-ड्राइव्ह रिकव्हर करण्यात आले आहे. त्यात काही 'अस्पष्ट' फाईल्स होत्या, ज्या 'डिलीट' केल्या गेल्याचे निष्पन्न झाले आहे. तपासणी चालू आहे.
​'डिलीट' केलेल्या फाईल्स! अदितीच्या पत्रकारितेच्या अनुभवाने तिला सांगितले की, काही गोष्टी 'डिलीट' केल्या जातात, कारण त्या 'महत्वाच्या' असतात.
​अदितीने ताबडतोब सायबर-विशेषज्ञ असलेल्या तिच्या मित्राला, अभिजीतला (वय २८, शांत, हुशार) फोन केला. तिने त्याला ती 'डिलीट' केलेली फाईल रिकव्हर करण्याची शक्यता विचारली.
​"हो, अदिती, मी प्रयत्न करू शकेन. पण त्यासाठी मला हार्ड-ड्राइव्ह लागेल," अभिजीत म्हणाला.
​"आणि ती ड्राइव्ह आहे पोलिसांकडे, किंवा..."
​"किंवा विक्रमकडे!" अदिती स्वतःशीच पुटपुटली. विक्रमने केस 'सिंपल' अपघात आहे हे सिद्ध करण्यासाठी, पोलिसांना मदत केली असेल आणि 'तपासणी चालू आहे' ही नोंद फक्त कागदावर राहिली असेल.
​रात्री, अदितीने अभिजीतला घेऊन विक्रमच्या घरी जाण्याचा प्लॅन केला. ती एक धाडसी पत्रकार होती, आणि तिला 'सत्य' उघड करण्याची घाई झाली होती.
​मध्यरात्री, विक्रमचे घर एका महागड्या, शांत भागात होते. अदिती आणि अभिजीतने मागच्या बागेतून प्रवेश केला. अभिजीतने काही सेकंदात दरवाजाचा लॉक उघडला.
​ते घरात शिरले. घर शांत होते. विक्रम तिथे नव्हता.
​अदिती सरळ 'स्टडी रूम'मध्ये गेली. ती कॉम्प्युटरची ड्राइव्ह शोधत होती, पण तिला ड्राइव्हचा सांगाडा (कव्हर) मिळाला, पण आत 'हार्ड-ड्राइव्ह' नव्हती!
​अदितीने आजूबाजूला नजर टाकली, तेव्हा तिला एक छोटा लाकडी बॉक्स दिसला. तो उघडल्यावर त्यात काही महत्त्वाची कागदपत्रे होती. त्यापैकी एक कागदपत्र अदितीला 'शॉक' देऊन गेला.
​ते कागदपत्र होते 'विमा पॉलीसी'चे.
​मृण्मयीच्या नावावर केलेली 'लाइफ इन्शुरन्स' पॉलीसी. आणि नॉमिनीच्या जागी एकाच नाव होते... विक्रम सिंह!
​आणि त्या पॉलीसीची रक्कम? ५० कोटी रुपये!
​अदितीला कथेतील लव्ह स्टोरीवर आता संशय येऊ लागला. हे प्रेम होते की लोभ?
​त्याच क्षणी, पाठीमागून एक थंडगार आवाज आला:
​"तुम्हाला इथे काय हवं आहे, अदिती?"
​दरवाजाजवळ विक्रम उभा होता. त्याच्या हातात एक छोटी, 'स्टील'ची वस्तू चमकत होती. त्याच्या चेहऱ्यावरची 'गंभीरता' आता क्रूर हास्यात बदलली होती.
पुढील भागात काय?
​विक्रमच्या हातात ती स्टीलची वस्तू काय आहे?
अदिती आणि अभिजीत आता विक्रमपासून कसे वाचणार?
मृण्मयीच्या डायरीतील 'तो' माणूस विक्रमच आहे का?
आणि ५० कोटी आणि 'लव्ह स्टोरी' यांचा संबंध काय?
तो अनोळखी माणूस लिफ्टमध्ये अदितीकडे का बघत होता?
​