संमोहिता (मोहिनी पर्व २) भाग २

           वाऱ्याची झुळूक दूरवर येऊन एका पठारावरील गुहेपाशी थांबली होती. ती झुळूक नसून क्षणांत वाऱ्याच्या रूपात स्वतःला बदलू शकणारी नवयौवना होती. दूरवरील त्या जंगलातून ती आता जे ऐकून आली होती त्यामुळे तिच्या चेहऱ्यावर स्मितहास्य पसरले होते. संथ पावले टाकत तिने गुहेमध्ये प्रवेश केला. ती गुहा नसून दुसऱ्या जगात जाणारा मार्ग होता जणू! तिने गुहेच्या दुसऱ्या मुखातून बाहेर प्रवेश केला. ते एक सुंदर जग होते. सर्वत्र हिरवळ पसरलेली होती. मोहिनींच्या वनासारखे वसलेले ते एक सुंदर वन होते. वनाची सीमा थेट सागरापर्यंत जाऊन संपत होती. तिच्या प्रवेशाची चाहूल लागताच वनाच्या कानाकोपऱ्यात आपल्या कार्यात व्यस्त असणाऱ्या तिच्या साथीदार तिच्यासमोर आल्या. सर्वजणी तिच्याकडे कुतूहलाने पाहत होत्या. तिच्याकडून काहीतरी कळणार, हे तर नक्की होती. तिने त्या सर्वांकडे पाहून स्मितहास्य केले. तिच्या हास्याबरोबर तिचे विलक्षण सुंदर नेत्र प्रचंड तेजाने चमकले.