"सासूबाई आणि सुनबाई"
संध्याकाळचे सात वाजले होते. मीरा नुकतीच कामावरून आली होती. ऑफिस मध्ये कॉम्प्युटर वर काम करून तिचे डोळे आणि पाठ दुखत होते. सासूबाई ( सुलोचना ) मंदिरातून भजन करून नुकत्याच आल्या होत्या. सासूबाई बेडवर बसून टीव्ही बघायला लागतात. मीरा खुर्चीवर बसून मोबाईल बघत असते.
बराच वेळ निघून गेल्यावर "मलाच जेवण बनवायला लागणार आहे; तिकडे ऑफिस मध्येही काम आणि घरी आल्यावर पण काम, जिवाला आराम नाही जरापण". मीरा चिडलेल्या स्वरात बोलते आणि किचन मध्ये जेवण बनवायला जाते.
मीराची किचन मध्ये आदळआपट चाललेली असते. "आम्ही काही काम केली नाही. आम्हाला कामच माहित नाही". सासूबाई हॉल मधून आवाज चढून बोलतात.
" मी तुम्हाला बोलले नाही. माझं मी बोलले. तुम्ही स्वतःवर घेऊ नका". मीरा किचन मधून बोलते थोडा आवाज चढून बोलते.
सासूबाईंचा पारा चढतो. "हं! मला जसं काहीच कळत नाहीना तू काय बोलते काय नाही" सासूबाई बोलतात.
"आम्ही पहाटे पाच वाजता उठून गावाला गुरांचा शेणकुर करायचो, घरातील कामं करून शेतात कामाला जायचो. कष्टाची कामे करून घरी येऊन परत जेवण बनवायचो. आम्हाला सासूबाई पुढे बोलायची काय; पण डोळे वर करू बघायची सोय नव्हती". सासूबाई आता जरा वरच्या स्वरात बोलत होत्या.
तिकडून मीराचा आता आवाज वाढला होता. बराच वेळ दोघींमध्ये अशी शाब्दिक चकमक चालू होती. दोघींमध्ये वाद चालू असताना शिरीष ( मीराचा नवरा ) येतो. ऑफिसमधून अगोदरच थकून आलेला शिरीष दोघींचे वाद ऐकून तो दोघींवरही चिडतो. तिघांमध्ये जोरदार भाडणं होते. आणि तीघेही न जेवता तसेच झोपतात.
दुसरा दिवस उजाडतो. मीरा आणि शिरीष उठून आपआपले आवरून ऑफिसला निघून जातात. सकाळी देखील घरात जेवण बनलेले नसते. मीरा आणि शिरीष ऑफिस मध्ये जेवतात. सासूबाई देखील घरी जेवण बनवून खातात.
शिरीषला ऑफिसमध्ये टेन्शन मध्ये बघून शिरीषचा मित्र मन सर्वेश त्याला विचारतो "काय झाले"?
"नेहमीचच आई आणि मिराचा भाडणं". शिरीष उतरत्या स्वरात बोलतो. " तुझ्या आईचे आणि बायकोचे नाही होत कारे भाडणं"? शिरीष सर्वेशला विचारतो.
" होत असतात रे! " कुठेही जा पळसाला पाने तीनच" आरे! घरोघरी तेच असते". सर्वेश बोलतो.
काही दिवस जातात मीरा आणि सासूबाई अबोल राहतात. मीरा सासूबाई थोड्यादिवसांनी बोलायलाही लागतात. पण ही आजकालच्या जवळजवळ प्रत्येक घरातली परिस्थिती आहे. फार मोजके घर असतात ज्यात सासू आणि सून मायलेकी किंवा मैत्रिणी सारख्या असतात.
कथा संपलेली आहे तरी जाता जाता काही गोष्टी नमूद करावया वाटतात. हा वाद सासू आणि सुनेचा नाही तर दोन पिढ्यामधला अंतराचा आहे, विचारांचा आहे. सासूने तिच्या सासूच्या हाताखाली दिवस घालवले असतात. त्रास काढलेला असतो. सून म्हणजे घरातील जणू मोलकरीचं!
"चूल आणि मूल" यापलिकडचे आयुष्य असणाऱ्या स्त्रिया त्याकाळी फारच कमी. अशी परिस्थिती होती. परंतु आपण तसे दिवस काढले म्हणून आपल्या सुनेही तसेच दिवस काढावे, जसं आपण सासूच्या आज्ञेत होतो तसंच सुनेही आपल्या आज्ञेत रहावं असं वाटणे साफ चुकीच आहे. आज परिस्थिती बदलली आहे. स्त्री पुरुषाच्या पुढे एक पाऊल आहे, स्वावलंबी आहे. त्यामुळे आजच्या स्त्रीकडून अशी अपेक्षा ठेवणे चुकीचे आहे.
सुना आजच्या जगात शिकलेल्या, स्वतःच्या पायावर उभ्या असलेल्या. जरी असे असले तरीही त्यांनीही एक गोष्ट लक्षात ठेवली पाहिजे की त्यांच्या सासांचा काळ वेगळा होता. त्यांना "चूल आणि मुल" यापलीकडे जाता आले नाही.
दोन्हीही पिढ्यांनी एकमेकांना समजून घेतले पाहिजे. दोन्हीचाही संघर्ष वेगळा आहे. दोन्हीही वेगळ्या काळातले आयुष्य जगले आहे. गरज आहे ती फक्त एकमेकांना समजून घेण्याची, एकमेकांच्या विचारांचा सन्मान करण्याची. कारण जेवढी ऊर्जा "भांडणात" लागते तेवढी ऊर्जा "समजून घ्यायला" नाही लागत.
समाप्त.
लेखक : सोपान विंचू.
लेखक : सोपान विंचू.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा