सत्य... भाग - २ (अंतिम भाग)
रात्रीचे तीन वाजले होते. पोलीस स्टेशनच्या एका कोपऱ्यात बसलेला इन्स्पेक्टर विक्रम देशमुख रिकाम्या नजरेने समोर पाहत होता. टेबलवर पसरलेल्या फाईल्स, फोटो, ऑडिओ ट्रान्सक्रिप्ट्स, सगळं एकाच दिशेने बोट दाखवत होतं आणि ती दिशा होती… त्याच्याकडे.
विक्रमने हळूच डोळे मिटले. दहा वर्षांपूर्वीची ती केस,
तेव्हा तो नवखा अधिकारी होता. प्रामाणिक. थोडासा घाबरलेला. वरून आलेलं राजकीय दडपण, वरिष्ठांचा दबाव आणि एका रात्री घेतलेला निर्णय… “फक्त कागदांवर बदल आहे, विक्रम,” तेव्हा त्याला सांगितलं गेलं होतं. “सत्य तसंच राहणार आहे.” पण सत्य कधीच तसंच राहत नाही. ते शांत बसतं… आणि योग्य वेळ येताच परत येतं.
तेव्हा तो नवखा अधिकारी होता. प्रामाणिक. थोडासा घाबरलेला. वरून आलेलं राजकीय दडपण, वरिष्ठांचा दबाव आणि एका रात्री घेतलेला निर्णय… “फक्त कागदांवर बदल आहे, विक्रम,” तेव्हा त्याला सांगितलं गेलं होतं. “सत्य तसंच राहणार आहे.” पण सत्य कधीच तसंच राहत नाही. ते शांत बसतं… आणि योग्य वेळ येताच परत येतं.
विक्रमने तनया देशमुखची फाईल पुन्हा उघडली. १६ वर्षांची. शांत स्वभावाची. अभ्यासात हुशार. शेवटचे काही महिने अस्वस्थ. केस फाईलमध्ये अनेक गोष्टी गायब होत्या, एक साक्षीदार, एक रिपोर्ट आणि एक मोबाईल रेकॉर्ड. “हे सगळं कुठे गेलं?” विक्रम पुटपुटला. त्याच वेळी सब-इन्स्पेक्टर माया आत आली. “सर, आणखी एक अपडेट आहे.” “बोला.” “प्रिया कुलकर्णीने ज्या लोकांवर संशोधन केलं होतं, त्यातले सगळे… त्या जुन्या केसशी कुठल्या ना कुठल्या प्रकारे जोडलेले आहेत.”
विक्रमच्या मनात वीज चमकली. डॉक्टर, ज्यांनी रिपोर्ट बदलला. समाजसेवक, ज्याने प्रकरण दाबलं. एक माजी पोलीस अधिकारी, ज्याने साक्षीदार गप्प बसवले. सगळे आता मृत. “माया,” विक्रम शांतपणे म्हणाला, “हे खून नाहीत… हे हिशेब आहेत.”
IT विभागाकडून प्रिया च्या फोल्डरचा शेवटचा भाग उघडला गेला. एक व्हिडिओ फाईल सापडली. फाईलचं नाव, “विक्रमसाठी.” विक्रम थबकला. व्हिडिओ सुरू झाला. स्क्रीनवर प्रिया दिसत होती, थकलेली, पण डोळ्यांत विचित्र निर्धार. “विक्रम… तुला वाटेल मी तुला दोष देत आहे. पण सत्य असं नाही.” विक्रम श्वास रोखून ऐकत होता. “तनया माझी जिवलग मैत्रीण होती. ती एकटी नव्हती. तिच्या सोबत जे घडलं, त्यामागे एक संपूर्ण सिस्टीम होती.” व्हिडिओ थांबला.
पुढची क्लिप सुरू झाली. “मी नवीन नाव घेतलं. नवीन ओळख. कारण सत्य शोधायचं असेल, तर कधी कधी स्वतःलाच हरवावं लागतं.” विक्रमला समजलं, प्रिया केवळ पत्रकार नव्हती. ती साक्षीदार होती.
विक्रमने सगळ्या घटनांचा क्रम लावला. प्रिया कुणालाही मारत नव्हती. ती पुरावे उघड करत होती. त्या पुराव्यांमुळे संबंधित लोकांच्या आयुष्यातील लपलेली सत्ये समोर येत होती. त्यांची प्रतिमा, त्यांचं आयुष्य, त्यांची बनावट सुरक्षितता, सगळं कोसळत होतं आणि त्याच कोसळण्यातून मृत्यू येत होते. “म्हणजे…” माया हळूच म्हणाली, “ती फक्त आरसा दाखवत होती.” विक्रम मान हलवतो “आणि भिंतीवरचं वाक्य, ‘तो मीच आहे’, ते कबुली नाही, माया… ती ओळख आहे.”
त्या रात्री विक्रम एकटाच तनयाच्या जुन्या खोलीत गेला.
भिंतीवर अजूनही तिची चित्रं होती. पुस्तकं. वही.
त्याने एक वही उघडली. शेवटच्या पानावर लिहिलं होतं,
“मी सत्य सांगणार आहे.” विक्रमच्या डोळ्यांत पाणी आलं. “मी घाबरलो होतो,” तो स्वतःशी म्हणाला. “मी तुला वाचवू शकलो नाही.” पण आता प्रश्न होता, हे सगळं थांबवायचं कसं?
भिंतीवर अजूनही तिची चित्रं होती. पुस्तकं. वही.
त्याने एक वही उघडली. शेवटच्या पानावर लिहिलं होतं,
“मी सत्य सांगणार आहे.” विक्रमच्या डोळ्यांत पाणी आलं. “मी घाबरलो होतो,” तो स्वतःशी म्हणाला. “मी तुला वाचवू शकलो नाही.” पण आता प्रश्न होता, हे सगळं थांबवायचं कसं?
विक्रमने प्रेस कॉन्फरन्स बोलावली. समोर कॅमेरे. पत्रकार. प्रश्न. “आज मी एक कबुली देण्यासाठी इथे उभा आहे,” विक्रम म्हणाला. “दहा वर्षांपूर्वी एका प्रकरणात सत्य पूर्णपणे समोर आलं नाही आणि त्याची जबाबदारी माझ्यावर आहे.” संपूर्ण हॉल स्तब्ध झाला.
“आजपासून त्या केसची स्वतंत्र चौकशी होईल आणि दोषी कोण आहे, हे नाव काहीही असो, त्याला शिक्षा होईल.” त्या क्षणी विक्रमला कळलं, हा खेळ संपला नाही… पण सत्य जिंकण्याच्या मार्गावर आहे.
प्रिया चा शेवटचा ईमेल उघडला गेला. “सत्याला आवाज नसतो. पण कोणी तरी तो ऐकतोच.” विक्रम खिडकीतून बाहेर पाहतो. पाऊस थांबलेला असतो. आकाश स्वच्छ होतं. भिंतीवरचं वाक्य आठवतं, “तो मीच आहे.” पण आता त्याचा अर्थ बदललेला असतो. तो गुन्हेगार नाही.
तो साक्षीदार आहे आणि सत्य सांगणारा माणूस आहे.
तो साक्षीदार आहे आणि सत्य सांगणारा माणूस आहे.
कधी कधी खरा गुन्हेगार माणूस नसतो… तर गप्प बसलेली व्यवस्था असते आणि कधी कधी सर्वात मोठा थरार सत्य स्वीकारण्यात असतो.
समाप्त
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा