शांत स्वरांचा संघर्ष भाग - १
पहाटेचा मंद उजेड घराच्या खिडकीतून आत येत होता. बाहेर पक्ष्यांचा किलबिलाट सुरू होता, पण त्या घरात मात्र एक वेगळंच शांतपण पसरलेलं होतं, असं शांतपण जे आवाज नसूनही भावनांनी भरलेलं असतं.
सावित्री उठली. नेहमीसारखीच, पण मनात आजही तोच विचार, “माझा मुलगा सुखात तर आहे ना?” ती हळूच खोलीत गेली. पलंगावर सात वर्षांचा आरव शांत झोपलेला होता. त्याच्या चेहऱ्यावर निरागस हास्य होतं. तो ऐकू शकत नव्हता, पण त्याचं हसू इतकं बोलकं होतं की शब्दांची गरजच नव्हती.
सावित्रीने त्याच्या कपाळावरून हलकेच हात फिरवला. आरव झोपेतच थोडा हलला आणि आईचा स्पर्श ओळखून हसला. त्याने डोळे उघडले. आवाज न ऐकू येऊनही, आईचं अस्तित्व त्याला नेहमीच जाणवत असे.
सावित्रीने हातवाऱ्यांनी त्याला “सुप्रभात” सांगितलं.
आरवनेही तसंच उत्तर दिलं. त्यांच्या जगात शब्द नव्हते, पण भावना होत्या, खूप खोल, खूप खरी.
सावित्रीने हातवाऱ्यांनी त्याला “सुप्रभात” सांगितलं.
आरवनेही तसंच उत्तर दिलं. त्यांच्या जगात शब्द नव्हते, पण भावना होत्या, खूप खोल, खूप खरी.
आरव जन्माला आला तेव्हा सगळं काही सामान्य वाटत होतं. तो रडायचा, हसायचा, हातपाय हलवायचा. पण सहा महिने झाले, तरीही तो मोठ्या आवाजाने दचकत नसे. भांडे पडूनही तो शांतच. डॉक्टरांकडे गेल्यावर जो क्षण आला, तो सावित्रीसाठी आयुष्यभराचा ठसा बनला.
“मुलाला ऐकू येत नाही,” डॉक्टर शांतपणे म्हणाले होते.
त्या एका वाक्याने सावित्रीचं जग थांबलं होतं. तिने विचारलं होतं, “कधीही नाही का?” डॉक्टरांनी मान खाली घातली होती. त्या रात्री सावित्री खूप रडली. देवाला प्रश्न विचारले. “माझ्याच पोटी असा मुलगा का?”
त्या एका वाक्याने सावित्रीचं जग थांबलं होतं. तिने विचारलं होतं, “कधीही नाही का?” डॉक्टरांनी मान खाली घातली होती. त्या रात्री सावित्री खूप रडली. देवाला प्रश्न विचारले. “माझ्याच पोटी असा मुलगा का?”
पण सकाळी आरव जागा झाला, हसला आणि तिचा हात घट्ट धरला. त्या क्षणी सावित्रीने ठरवलं, “हा मुलगा कमी नाही… फक्त वेगळा आहे.” त्या दिवसापासून तिचं आयुष्य बदललं.
ती स्वतःहून संकेत भाषा (sign language) शिकायला लागली. गावात कुणालाच माहीत नव्हतं, पण ती शहरात जाऊन वर्ग लावायची. लोक हसत, “ऐकू न येणाऱ्या मुलाला शिकवून काय फायदा?” ती शांतपणे उत्तर द्यायची, “तो ऐकू शकत नाही, पण समजू शकतो.”
आरव मोठा होत होता. तो इतर मुलांसारखा बोलत नसे. शाळेत काही मुलं त्याची चेष्टा करायची. त्याच्याशी कोणी खेळायचं नाही. तो कोपऱ्यात बसून चित्र काढायचा.
एक दिवस तो शाळेतून घरी आला, डोळे लाल झालेले.
तो बोलू शकत नव्हता, पण त्याच्या चेहऱ्यावरचं दुःख सावित्रीने ओळखलं. तिने त्याला जवळ घेतलं. हातवाऱ्यांनी विचारलं, “काय झालं?” आरवने जमिनीवर बोटांनी लिहिलं, “मी वेगळा आहे.”
एक दिवस तो शाळेतून घरी आला, डोळे लाल झालेले.
तो बोलू शकत नव्हता, पण त्याच्या चेहऱ्यावरचं दुःख सावित्रीने ओळखलं. तिने त्याला जवळ घेतलं. हातवाऱ्यांनी विचारलं, “काय झालं?” आरवने जमिनीवर बोटांनी लिहिलं, “मी वेगळा आहे.”
त्या शब्दांनी सावित्रीचं काळीज तुटलं. तिने त्याचा चेहरा हातात घेतला. डोळ्यात डोळे घालून हातवाऱ्यांनी सांगितलं, “वेगळा म्हणजे कमकुवत नाही. वेगळा म्हणजे खास.” तिने त्याला आरशासमोर उभं केलं. “हा मुलगा बघ. तो ऐकत नाही, पण पाहतो. तो बोलत नाही, पण समजतो आणि सगळ्यात महत्त्वाचं, तो हार मानत नाही.” आरव हळूहळू हसला.
त्या दिवसापासून सावित्रीने ठरवलं, आरवला जगासमोर झुकू देणार नाही. ती त्याला चित्रकलेसाठी प्रोत्साहन द्यायला लागली. रंग, कागद, ब्रश, तेच त्याचं बोलणं बनलं. त्याच्या चित्रांत भावना होत्या, ज्या शब्दांत मावणार नाहीत.
एकदा शाळेत चित्रकला स्पर्धा होती. शिक्षकांनी सुरुवातीला आरवचं नाव टाळलं. “याला कसं समजणार?” कोणीतरी म्हणालं. सावित्री ठामपणे उभी राहिली. “तो ऐकू शकत नाही, पण तो पाहू शकतो… आणि खूप सुंदर पाहतो.”
आरवने स्पर्धेत भाग घेतला. त्याने काढलेलं चित्र होतं, एक आई आणि मुलगा, हातात हात आणि त्यांच्या भोवती शांत प्रकाश. ते चित्र पाहून सगळे स्तब्ध झाले.
आरव जिंकला नाही… पण त्या दिवशी त्याला काहीतरी मोठं मिळालं, स्वतःवरचा विश्वास.
आरव जिंकला नाही… पण त्या दिवशी त्याला काहीतरी मोठं मिळालं, स्वतःवरचा विश्वास.
रात्री सावित्रीने त्याला मिठीत घेतलं. ती काहीच बोलली नाही. पण तिच्या मिठीत असलेला विश्वास आरवला सगळं ऐकवून गेला. त्या शांत घरात, आवाज नसूनही,
आईच्या प्रेमाचा स्वर खूप मोठा होता…
आईच्या प्रेमाचा स्वर खूप मोठा होता…
क्रमशः
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा