शांत स्वरांचा संघर्ष भाग - ४ (अंतिम भाग)
वेळ कोणासाठी थांबत नाही. आरव आता चौदा वर्षांचा झाला होता. त्याचं बालपण शांततेत गेलं होतं, पण त्या शांततेतच त्याने आयुष्याचा खरा अर्थ शोधला होता. तो अजूनही ऐकू शकत नव्हता, पण आता त्याला कुणाच्याही नजरेत भीती वाटत नव्हती. कारण त्याच्या पाठीशी उभी होती, त्याची आई, सावित्री.
सावित्रीचं आयुष्य मात्र अधिक कठीण झालं होतं. सततचं काम, वाढतं वय, थकलेलं शरीर, सगळं जाणवत होतं. पण एक गोष्ट तिला रोज पुढे न्यायची, आरवचं भविष्य.
देशमुख सरांच्या मार्गदर्शनाखाली आरवची कला अजून खुलत होती. त्याच्या चित्रांमध्ये आता फक्त भावना नव्हत्या, तर कथा होत्या, संघर्षाच्या, आईच्या त्यागाच्या आणि शांततेतून उगवलेल्या आशेच्या.
एक दिवस देशमुख सरांनी सावित्रीला बोलावलं. “आरवसाठी एक मोठी संधी आहे,” ते म्हणाले. सावित्री घाबरली. “मोठी संधी म्हणजे…?” “राज्यस्तरीय कला प्रदर्शन. निवड झाली, तर त्याची चित्रं मुंबईत मांडली जातील.” मुंबई… सावित्रीसाठी ते नावच मोठं होतं.
“पण… पैसे?” तिने हळूच विचारलं.
“पण… पैसे?” तिने हळूच विचारलं.
देशमुख सर गंभीर झाले. “प्रवास, साहित्य हो, थोडा खर्च येईल.” त्या रात्री सावित्री खूप वेळ जागी होती. घरात पैसे नव्हते. पण स्वप्न होतं, आईचं आणि मुलाचं. आरव तिच्या जवळ आला. त्याने वहीत लिहिलं, “आपण नाही गेलो, तरी चालेल.”
त्या शब्दांनी सावित्रीला समजलं, तो मुलगा फक्त समजूतदार नाही, तर त्यागही शिकला आहे. तिने वही हातात घेतली आणि लिहिलं, “आई कधी स्वप्नं सोडत नाही.”
पुढचे काही दिवस सावित्रीने जास्त काम केलं. काही दागिने गहाण ठेवले. कोणाकडे हात पसरला नाही, पण मेहनतीला कधी मागे हटू दिलं नाही आणि शेवटी…
ते मुंबईला गेले.
ते मुंबईला गेले.
मोठी इमारत, झगमगती लाईट्स, गर्दी आरवसाठी सगळं नवीन होतं. त्याला आवाज ऐकू येत नव्हता, पण लोकांच्या नजरेतली उत्सुकता, आश्चर्य, कौतुक सगळं तो वाचू शकत होता. प्रदर्शनात त्याचं चित्र होतं, “आई”
चित्रात सावित्री दिसत होती, थकलेली, पण न झुकलेली.
मुलाचा हात धरून उभी असलेली. लोक चित्रापुढे थांबत होते. काहींच्या डोळ्यांत पाणी होतं. एका पत्रकाराने सावित्रीला विचारलं, “तुमचा मुलगा ऐकू शकत नाही, तरी इतकं मोठं यश… कसं शक्य झालं?”
मुलाचा हात धरून उभी असलेली. लोक चित्रापुढे थांबत होते. काहींच्या डोळ्यांत पाणी होतं. एका पत्रकाराने सावित्रीला विचारलं, “तुमचा मुलगा ऐकू शकत नाही, तरी इतकं मोठं यश… कसं शक्य झालं?”
सावित्री थोडी थांबली. मग शांतपणे म्हणाली, “तो ऐकू शकत नाही… पण तो अनुभवतो. आणि मी… मी फक्त त्याच्यावर विश्वास ठेवला.” त्या दिवशी आरवचं चित्र सर्वोत्तम ठरलं.
पुरस्कार देताना मंचावर आरव उभा होता. टाळ्यांचा आवाज त्याला ऐकू आला नाही. पण जेव्हा सगळे उभे राहून टाळ्या वाजवत होते, तेव्हा त्याने आईकडे पाहिलं.
सावित्री रडत होती… अभिमानाने. त्या क्षणी आरवने हातवाऱ्यांनी काहीतरी सांगितलं, “आई, आपण जिंकलो.”
सावित्री रडत होती… अभिमानाने. त्या क्षणी आरवने हातवाऱ्यांनी काहीतरी सांगितलं, “आई, आपण जिंकलो.”
महिने गेले. आरव आता ओळखला जाऊ लागला. त्याला शिष्यवृत्ती मिळाली. पुढील शिक्षणाचा मार्ग मोकळा झाला. पण आयुष्याने शेवटची, सर्वात कठीण परीक्षा घेतली. एक सकाळी सावित्री अचानक आजारी पडली. शरीर साथ देईना. डॉक्टरांनी सांगितलं, “खूप थकवा, दुर्लक्ष केलंय स्वतःकडे.”
रुग्णालयात आरव तिच्या शेजारी बसून होता. तो काहीच करू शकत नव्हता… फक्त तिचा हात धरून. त्याने वहीत लिहिलं, “आई, आता मी मोठा झालोय.” सावित्रीने त्याच्याकडे पाहिलं. डोळ्यांत शांत समाधान होतं.
हातवाऱ्यांनी हळूच सांगितलं, “मला माहीत आहे.”
हातवाऱ्यांनी हळूच सांगितलं, “मला माहीत आहे.”
काही दिवसांनी सावित्री घरी परतली. ती अशक्त होती, पण मन शांत होतं. कारण तिला माहीत होतं, तिचं स्वप्न पूर्ण झालं आहे.
एक संध्याकाळ… आरव चित्र काढत होता. सावित्री अंगणात बसून त्याच्याकडे पाहत होती. तिने विचार केला, हा मुलगा कधीच ऐकू शकला नाही… पण याने जगाला खूप काही ऐकवलं. आरव तिच्या जवळ आला.
वहीत लिहिलं, “मी जे काही आहे, ते तू आहेस.”
सावित्री हसली.
वहीत लिहिलं, “मी जे काही आहे, ते तू आहेस.”
सावित्री हसली.
त्या हास्यात आयुष्यभराचा त्याग, संघर्ष आणि प्रेम सामावलेलं होतं. त्या घरात अजूनही आवाज नव्हते…
पण भिंती प्रेमाने भरलेल्या होत्या. आई आणि मुलगा, एक ऐकू शकत नाही, दुसरी कधी थकत नाही आणि त्यांचं नातं सांगत होतं, कानांनी न ऐकलेलं प्रेमच कधी कधी जगाला सर्वात मोठा आवाज देतं.
पण भिंती प्रेमाने भरलेल्या होत्या. आई आणि मुलगा, एक ऐकू शकत नाही, दुसरी कधी थकत नाही आणि त्यांचं नातं सांगत होतं, कानांनी न ऐकलेलं प्रेमच कधी कधी जगाला सर्वात मोठा आवाज देतं.
समाप्त
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा