शेवटची डिलिव्हरी...!
भाग २
" भाऊ मला पुढे गावात सोडता का? मी माझ्या माहेरी चालली होते, पण माझी एस्टी चुकली आणि मला चालत जावं लागतंय."
त्याला थांबलेला बघून ती हात जोडून त्याच्याकडे विनवण्या करू लागली.
त्याला थांबलेला बघून ती हात जोडून त्याच्याकडे विनवण्या करू लागली.
" बरं मी सोडतो तुम्हाला असा ही हा रस्ता एकट्या बाईसाठी ठीक नाही वाटत आहे. तुम्ही बसा मी सोडतो तुम्हाला तुमच्या घरी."
इतकं बोलून त्याने त्याची डिलिव्हरीची बॅग पुढे घेतली आणि तिला मागे बसायला सांगितले.
इतकं बोलून त्याने त्याची डिलिव्हरीची बॅग पुढे घेतली आणि तिला मागे बसायला सांगितले.
ती मागे बसताच त्याने बाईक सुरू केली. ती चालू करण्याआधी त्याने मॅपवर कस्टमरचा पत्ता बघून घेतला. तो अजून अर्धातास लांबचा दाखवत होता. खरं तर त्याला त्या रस्त्यावर भिती वाटत होती. पण आता सह प्रवासी भेटल्यामुळे त्याला थोडे हायसे वाटू लागले.
वाटेत त्यांच्या बऱ्याच गप्पा झाल्या. ती त्याला भेटल्यापासून त्याला वातावरणात जास्त गारवा जाणवू लागला. मध्येच तिने त्याच्या खांद्यावर हात देखील ठेवला. तो स्पर्श त्याला अगदी बर्फ सारखा थंड जाणवला. पण तो थंडीचा परिणाम असावा असा तर्क लावून त्याने तो विचार सोडून दिला.
बघता बघता त्याने त्या गावात प्रवेश केला. तेव्हा ती अचानक एकदम शांत झाली. तिला शांत झालेलं बघतच तो देखील शांतपणे गाडी चालवू लागला. ते दोघे गावात तर पोहोचलेपण तिथे जास्त मनुष्य वस्ती नव्हती. जी घरे तिथे होती ती एकमेकांपासून बऱ्याच अंतरावर होती. आणि सगळीच घरे बंद होती. एकही घरात दिवा लागलेला नव्हता.
त्याला वाटले तो रस्ता चुकला की काय, म्हणून त्याने बाईक बाजूला थांबवून पुन्हा एकदा मॅप उघडला. पण तिथे नेटवर्क नसल्यामुळे त्याला आता तो पत्ता पण दिसत नव्हता. त्याला आता काळजी वाटू लागली. काय करावा त्याला सुचेना झाले.
" भाऊ, काय झाले?"
त्याला चिंतेत बघून तिने त्याला हळूच विचारले. ह्या वेळेस त्याला तिच्या आवाजात थोडासा बदल जाणवला.
त्याला चिंतेत बघून तिने त्याला हळूच विचारले. ह्या वेळेस त्याला तिच्या आवाजात थोडासा बदल जाणवला.
" इथे नेटवर्कच नाही. मला जिथे जायचं आहे तो पत्ता आता मला कसा सापडेल ते समजत नाही."
तो म्हणाला.
तो म्हणाला.
" मला माहित आहे तुम्हाला कुठे जायचे आहे. चला मी सांगते पुढे डावीकडे घ्या गाडी. मी त्याच्या पुढेच राहते."
तिचा आवाज आता काहीसा जड आणि कर्कश झाला होता.
तिचा आवाज आता काहीसा जड आणि कर्कश झाला होता.
तिने पत्ता न बघता त्याला कुठे जायचं ते ओळखलं होतं. पण आपणच तिला वाटेत ते कधी तरी सांगितलं असावं असा समज करून त्याने तिचं ऐकायचं ठरवलं. तिच्या आवाजावर देखील थंडीचा परिणाम झाला असेल असं त्याला वाटले. त्याच्या जवळ दुसरा काही पर्याय देखील नव्हता. त्याला लवकरात लवकर ते पार्सल देऊन घरी जायची घाई लागली होती.
तिने सांगितल्या प्रमाणे तो बाईक वळवू लागला. बघता बघता त्याची बाईक एका सुंदर वाड्यासमोर येऊन थांबली. त्याने त्या वाड्याची नेमप्लेट वाचली. तो अगदी बरोबर पत्त्यावर पोहोचला होता.
क्रमशः
लेखक : चेतन सुरेश सकपाळ.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा