प्रेम शरीरावर नाही, आत्म्यावर करा, Soul Connection...लेखक: सुनिल जाधव पुणेTM
एखादी व्यक्ती आयुष्यात अचानक भेटते… नाव माहीत नसतं, ओळख नसते, भूतकाळाची देवाणघेवाण झालेली नसते; पण तरीही मनाच्या खोल कुठल्यातरी कोपऱ्यात ती व्यक्ती आपलीच वाटू लागते. तिचं हसणं, बोलणं, शांत राहणं सुद्धा आपल्याला स्पर्श करून जातं. अशा वेळी प्रश्न पडतो, हे नेमकं काय आहे? आकर्षण? प्रेम? की याही पलीकडचं काहीतरी? अनेकदा उत्तर मिळतं, ही Soul Connection असू शकते.
Soul connection म्हणजे आत्म्यांची ओढ. ही ओढ दिसणाऱ्या रूपावर अवलंबून नसते, शरीराच्या जवळकीवरही नाही. दोन आत्मे एकमेकांना ओळखतात, समजून घेतात, आणि शब्दांशिवाय संवाद साधतात, ही भावना आहे. अशा नात्यात समोरच्याला मिळवण्याची घाई नसते, स्पर्शाची तडफड नसते; असते ती फक्त समज, स्वीकार आणि शांतता. समोरची व्यक्ती आपल्याला पूर्ण करत नाही, तर आपण आधीच पूर्ण आहोत याची जाणीव करून देते.
याउलट शारीरिक प्रेम म्हणजे देहसुख. ते नाकारायचं नाही, कारण देह हा देखील आयुष्याचा भाग आहे. पण जेव्हा प्रेमाचा पाया फक्त देहसुखावर उभा राहतो, तेव्हा ते प्रेम तात्पुरतं ठरतं. कारण शरीर बदलतं, वय वाढतं, आकर्षणाची तीव्रता कमी होते. ज्या नात्याला आत्म्याचा आधार नसतो, ते नातं काळाच्या कसोटीवर टिकत नाही. सुरुवातीला तीव्र असलेली ओढ हळूहळू सवयीमध्ये बदलते, आणि मग अपेक्षांच्या ओझ्याखाली दबते.
Soul connection असलेल्या प्रेमात मात्र वेगळंच घडतं. येथे शारीरिक जवळीक असो वा नसो, नातं टिकून राहतं. कारण इथे देह नव्हे, तर आत्मा प्रेम करतो. अशा प्रेमात विश्वास सहज तयार होतो, भीती कमी होते, आणि समोरच्याच्या स्वातंत्र्याचा सन्मान केला जातो. हे प्रेम मालकीहक्क मागत नाही, उलट मोकळं श्वास घेऊ देतं. “तू माझाच असलाच पाहिजेस”पेक्षा “तू जसा आहेस तसाच मला मान्य आहे”हा भाव इथे केंद्रस्थानी असतो.
आजच्या धावपळीच्या आयुष्यात अनेक नाती वेगाने तयार होतात आणि तितक्याच वेगाने तुटतात. कारण आपण प्रेमाला वेळ देत नाही; आपण फक्त गरज भागवतो. एकटेपणाची, स्पर्शाची, कौतुकाची गरज, ही सगळी देहाच्या पातळीवर पूर्ण करायचा प्रयत्न करतो. पण आत्मा मात्र उपाशीच राहतो. आणि जेव्हा आत्मा उपाशी असतो, तेव्हा कितीही देहसुख मिळालं तरी समाधान मिळत नाही.
प्रेम आत्म्यावर केलं तर ते संयमी असतं. त्यात अपेक्षा असतात, पण त्या बंधनात रूपांतरित होत नाहीत. अशा प्रेमात संवाद खोल असतो, मौनही अर्थपूर्ण असतं. दोन व्यक्ती एकत्र नसतानाही एकमेकांच्या सोबत असतात, आठवणीत, विचारात, प्रार्थनेत. Soul connection असलेलं प्रेम वेळ, अंतर, परिस्थिती यांना घाबरत नाही; कारण त्याची मुळे आत खोलवर रुजलेली असतात.
शारीरिक प्रेमाचं आकर्षण सुरुवातीला खूप मोहक असतं. ते लगेच समाधान देतं, तात्काळ आनंद देतं. पण ते आगीतल्या काडीसारखं असतं, क्षणात पेटतं आणि क्षणात विझतं. आत्म्यावरचं प्रेम मात्र धगधगत राहणाऱ्या निखाऱ्यासारखं असतं, ते शांत असतं, पण टिकाऊ उष्णता देणारं. ते जळत नाही, भाजत नाही; ते ऊब देतं.
खरं प्रेम म्हणजे समोरच्याच्या अस्तित्वाचा सन्मान. त्याच्या शरीराचा नाही, तर त्याच्या आत्म्याचा. कारण शरीर आपल्याला हवं असतं, पण आत्मा आपल्याला निवडतो. जे नातं निवडीवर आधारलेलं असतं, तेच खरं असतं. जबरदस्तीने मिळवलेलं प्रेम क्षणिक असतं; आपोआप जुळलेलं प्रेम शाश्वत असतं.
म्हणूनच, एखादी अनोळखी व्यक्ती आवडली, मनाला शांत स्पर्श करून गेली, आणि काही न मागता आपलीशी वाटली, तर थांबा, विचार करा. कदाचित ते देहसुखाचं आकर्षण नसेल, तर आत्म्यांची ओळख असेल. अशा नात्याला घाई करू नका, त्याला आकार द्यायला वेळ द्या. कारण जे प्रेम आत्म्यावर केलं जातं, ते टिकतं… आणि जे फक्त देहावर केलं जातं, ते कधीतरी संपतंच.
प्रेम टिकवायचं असेल, तर देहापलीकडे पाहायला शिका. शरीराला प्रेमाची भाषा माहीत असते, पण आत्म्याला प्रेमाचा अर्थ माहीत असतो. आणि ज्याला अर्थ कळतो, तेच प्रेम खरं… शाश्वत… आणि आत्म्याला समाधान देणारं असतं.
सुनिल जाधव पुणेTM 9359850065, topsunil@gmail.com
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा